• TABLE OF CONTENTS
HIDE
 Frontispiece
 Title Page
 Dedication
 Preface
 Table of Contents
 Usque ad finem belli peloponne...
 A fine belli prloponnesiaci ad...
 Ab Alexandri Magni morte ad pacem...














1i7: TO6i Tupa-qvo6;- ot 66, drrtou.w yap Pli dro1eTv ATcapa(MV Tr& VauTiMd, dav-
aVdyOVra[ OsfwOEV taat; .wauIa. Taina4 TE o64 alpouatv ol Atn7apatot %al WaX
nivrcs >3Ipa Oey(aN dv vayreisaa, %at 'rpf'vrv ive vri 'nxa; *%iat ac roE-
TrdpTT) iyEtpcsavro. 'A&6reav ovU ik ACXToC,- Trat; (oual; vnauol dptl9)6v ica


c. 500 a.








Delphi. Liparaei.


a (in parte superiore:
[Kvit8tot oll jv] A.itdipac2 T6[it]X[Xovt] '[exiCav3 &]iT6 Tuptav[bv
avi'so v4].
b (in front meridionali, infra a):
[Ahra]p[atot] &[k]6 T[o]po[avrov 'A7]d[[Uow]v[t]5.

c (in front septentrionali):
A B

[2. 80o]Xoo6vca[- v .- L /- 'AnA]oXX[ov]
D C
va[( '- -. ,-] .ap.csvY7 & yv[a]-rov 8 [AvTapetot]
-^' '- -'- 8aexCaa1v 6[6i Tlup[a]avruv 'v [87jxav].

'At6Uo)vo; dyTdXp.ara. Verbum i7r.uvav6p.jLv aut cum Bluemnero torn. Ill 724
de periegetis Delphicis intellegam, etsi nondum contigit in tit. c vestigia
relations Pausaniae detegere, aut de Antiocho, cuius narrationes ora-
culis Pythiae adornatas, a Philisto excerptas periegeta ex Timaeo de-
prompsit. Has res gestas libenter a. 526-510 adscriberem, quibus Apol-
linum series in summo aggere templi modo perfect constitueretur et cui
aetati statuae vicies repetitae aeque convenirent atque appellatio antiqua
[Kv'8tot rol] 6v AtiTdpat (v. not. 1). Sed forma ductusque constans littera-
rum fortasse recentiores sunt(?). Statuas post templi novi aedificationem
(c. a. 340 sqq.) in novo muro substructo, qui in tit. Syll.2 372 didXaiy..a T
taoow b67b cobc dav5ptdvToc vocatur, secundum eius latus meridionale ex
averso collocatas esse exposui, Bulleanam opinionem secutus, Delphica
II 210 sqq. (Berl. ph. W. 1912, 1142). 1 Suppl. (Kv(Btot ot Bourg., Keram.).
2 Litteras plane evanidas AIPAFA dispexit Keram. aqua superfusa,
iniuria addubitavit Bourg., recognovit Bulle radiis solis matutinis obli-
que lucentibus, A ante ITO viderunt Pomt. et Lattermann. 3 Legit et
suppl. Bourg. 4 Legi et suppl. 5 0 et N ex novis lapidibus hic
editae; plerasque reliquas collegit et supply. Bourg. 6 Hexametri 1 et 3,
pariter 2 et 4, eodem versu perscripti sunt, quare diiudicari non potest,
utrum 1, 2, 3, 4, an 1, 3, 2, 4, an 3, 4, 1, 2 se exceperint. Neque de or-
dine fragmentorum constat, nam B fortasse ad finem C relegandum (vs. 4:
[4ot 6ExdTa]ij d[Tzb Tjuptavove dvi[,xava "Air]oX[ov]), D p.vS[a] vel iVd[EiaV]
etiam versui inferiori inseri potest. 7 a prius etiam ), esse potest (\).
8 Suppl. Hiller. Reliqua suppl. Pw.

A 15. 16. Donaria Delphos missa c. a. 520-500. Prima est
basis marmoreaPolidaeatica, collocata fortasse apud thesaurum huiusurbis,
secundum ac tertium sunt monument ab eisdem Pariis donata (plinthus
statuae et columella Ionica marmoris Parii). [Pw]


14-16.


c. 500 a.










15. Ex Lollingii exemplo ed. Kirchhoff SB Ak. Berl. 1888, 581 (Baunack
Philol. XLVIII 1889, 385; Nikitsky Philol. Rundschau VII 1894, 129, lingua
Rossica), fragmentum dextrum adiunxit Perdrizet Rev. 6t. anc. 11899, 208
(Imagg. p. 44, 6).

es-.vS1 jnuloxX'o[q2 avS ]|xs T iTiXov.t HoTsa[L&'t;]3.
A651uc4 azto([s vel-sos]5.

16. a et b. Tit. a in superficie baseos statuae (Apollinis) secundum
marginem inscriptum ed. Haussoullier Bull. Hell. VI 1881, 445 (melius
Winter Ath. Mitt. XIII 1888, 129; optime Homolle Fouill. IV 55; Imagg.
p. 90, 7). Tit. b in una ex sedecim striis columellae Ionicae exaratum,
cuius capitello deperdito donarium impositum erat, ed. Homolle Bull. Hell.
XX 1896, 582, 4 (idem Fouill. IV, 55). Tit. a et b eadem manu incisi ad
litteram et verbum congruunt.

Toi Xapolt'vo iatis; aviehcov t6 Hap(o.

15. Litteratura tit. dedicatorii est antiqua Corinthiorum, quorum colonia
Potidaea erat, A, <, A, B (e), E (Et), , I (?), A, M (a). Alphabetum a statuario
adhibitum cuius urbis sit, ignoratur: D, E, I, M, ( (c). 1 Baun., Nik.
2 Suppl.; (-x),o[uo] Per.) 3 Suppl. Perdr. De ethnic in fine posito cf.
ad n. 24 et Wilhelm Beitr. 6 sq. 4 Nomen inusitatum legit Perdr.,
cum Nik. antea de B6aty [xaXi supplendum sufficere negat Perdr., haud scio an recte.
16. Litteratura est antiqua Delphica (cf. Kirchhoff Stud. 144) A, D, E,
I, P, :, 'V (y), (5 pro : Bull. XX 582 errori debetur), dum in insula Paro A,
X (,), 0 (o, ou) scribebantur; idem dicendum est de dialecto, nam articulus
toi demonstrate, hie Doricas formas (contra Hauss. et Hom. Bull. XX 582, 4)
esse legends Xapoir tv, Tru IIotp. Quos filios cum artifices statuae [et
columellae] fuisse coniecisset Wint., Hom. probavit eos cum patre Cha-
ropino Delphis vixisse ibique post eius mortem remansisse dialectum
et litteraturam vernaculas recipients, Charopinum vero ipsum sculptorem
Parium clarissimum inter eos fuisse, qui ad zophorum thesauri Siph-
niorum [non Cnidiorum] exornandum Delphos arcessiti essent (Bull. XXIV
610; Fouill. 1.1.). Neque absonum putem, cum vv. dd. ex vario genere
sculpturae in singulis lateribus zophori adhibito complures Parios in eis
operam navasse iamdudum conclusissent, litteris Gigantis scuto inscriptis,
quas Wilhelmi acumen explicavit (Beitr. 137; cf. Bull. XIX 537), lapide
denuo examinato Parii nomen addere: A[L(oj]o.[ Ildpto;] rd$s xal TOmalhvs
k1oie, ut huic latus septentrionale et orientale, Charopino meridionale et
frons debeatur. Siphniorum thesaurus c. a. 530 exstructus est; Charopini
igitur filiorum donaria, si quid illis ratiocinationibus tribuis, c. a. 515 ante
templum ab Alcmaeonidis perfectum collocata esse sumas.


Delphi.


15. 16.


520/500 a.








Delphi.


A17. Promanteae Delphicae saec. VI urbibus donatae. Praeter
Croesum Lydosque (n. 7) etiam alias civitates vel urbes saeculo VI pro-
manteam accepisse tituli recentiores demonstrant, quibus post templum
denuo aedificatum c. a. 330 is honor a Delphis renovatus est. [Pw]
a. Naxiis, cf. n. 292: AE)9oi d&iswvx NaIot; ta&v 7po.avqTv xar Ta
dppaia a. 332 (d. OEOXUTOU). Quae cum in basi rotunda columnae Naxiorum
incisa sint, suspicari nobis licet, illam priorem promanteam propter dedi-
cationem huius donarii medio saec. VI esse decretam.
b. Siphniis, cf. n. 294 [di=i(uo. av 6.por.] trjav, 'Aptaro.d.yu (a. 227/18),
qui titulus supra portam thesauri Siphniorum perscriptus indicate, antiquam
promanteam ad hoc aedificium c. 530 consecratum referri debere.
c. Chiorum rpo.xvru(T in ara eorum ante templum perscriptam
spectare ad aetatem dedicationis huius monument (seu c. 518, seu 500/499)
exposui n. 192, cf. n. 293.
d. e. Quae cum ita sint, vix dubium est, quin Delphi Olaxomeniis
quoque et Cnidiis propter magnificos thesauros marmoreos c. 560 et 545/0
exstructos (Klio XIII 246; Delph. Stud. 29) promanteam impertiverint, quam-
quam hi tituli nondum innotuerunt. De Cnidiis et Delphis v. ad n. 8.
f. Etiam Athenienses c. 508 thesauro splendidissimo dedicate promantea
donatos esse persuasum habeo. Quam igitur Plut. Per. 21 anno demum 448
Pericli datam tradit, rectius ad renovatum honorem referamus, cf. n. 59.
g-i. Num eadem de Syracusanis et Potidaeatis iudicare nobis liceat,
quorum illi priore parte saec. VI thesaurum porinum adhuc ,Sicyonium
antiquum' dictum, hi item porinum s. VI exeunte vel V ineunte aedifica-
verunt, nondum exploratum (quae Paus. X 11, 5 de aetate thes. Syracu-
sani profert, rectius ad renovatum aedificium pertinent). Sed cum Delphis
tune more fuisse munera muneribus pensandi ex exemplis a-c appa-
reat, non solum penes illas urbes, sed etiam penes Acanthios ius pro-
manteae fuisse verisimile est; nam horum quoque thes. porinus s. VI
conditus erat ut ruinae docent, a. 423 vero Brasida adiuvante illum
tantummodo instauratum esse sumendum est. Cf. n. 79.
De promanteis urbium saec. V vide n. 59, saec. 1V n. 176. 292-295,
saec. III ad annos 276 (Alexandriae), 242 (Smyrnae), 211 (Sardium), 207
(Messenae) cet.

A 18. Taurus Coroyraeorum Delphis e. a. 500 sqq. a In posta-
mento permagno iuxta periboli introitum Ed. Homolle Bull. Hell. XXI
1897, 275 (cf. Bulle-Wiegand ibid. XXII 330); denuo ex lapide Pomtow Ath.
Mitt. XXXI 1906, 455; Bourguet Fouill. IIl 1, p. 3. [Pw]

Litterae A, r, E, 0, I, A, N, P, P, 5 nullo modo cum Horn. ad alpha-
betum Corcyraeum-Corinthium referri possunt, quod S accept, antequam
D (E) abiecit (Kirchhoff, Stud.4 107), sed haud dubie Aegineticae sunt, a sta-
tuario perscriptae. Plane enim consentiunt cum inscriptione Glauciae
Aeginetae sculptoris, quadrigae a Gelone tyranno a. 488 O1ympiae dedicatae


17. 18.











[Kopxuph:ocl:] eid iov.: AvVnsy.
oedpowo2 : rol's : AEyLivcxs.
b Monumenti alterius Corcyraeorum pone tripodas Gelonis et Hieronis
collocati mentionem fecit Homolle Bull. Hell. XXIII 546. Titulus supra
posito antiquior litteraturam Corinthiacam exhibet (A, D[ (e), 5 (t), P, F),
interpunctionis signa omittit:
--..[Kopx]upCtort r67irX[XovQ]
(cf. Imagg. p. 46, 24); postea insuper renovatus (deest ap. Horn.): [Kop-
xup]alot [T(ui6)XXwvt]. Basis videtur status colosseas (Apollines?) tulisse,
quorum vestigia repperimus.

incisa v. n. 33 (I. Olymp.143; IGA 359) et cum aliis Aegineticis paulo vetu-
stioribus (praesertim IGA 354). Itaque titulus contra Hom. et Bourg., qui
aetatem paulo recentiorem praeferunt (1. vel 2. quartum saec. V), initio
saec. V vel fini s. VI attribuendus. De tauris duobus colosseis Delphos
et Olympiam missis cf. Paus. X 9, 3: iOaXO6vtt I i. T rtip.evo; xa)xo 'raupo;
tiv Oeo7rp6woo iavriv Atytvifrou, Kop-upasuiv bi d'di)jtia. XeyeTat Be c;
T015po; WCXtO.... 7l aktta [LEra Duaitw apouat TOU< 1yDuO, %a( OsfLst Tr6 cdlarp.%to
iv 'OXupimc re (cf. V 27, 9) .1l iv As.tcpoT; trivy b ea-) srij dypa;. Tauri
delphici imagine pulcherrimam restituerunt Bulle-Reichhold (Ath. Mitt.
XXXI 458) et Wenzel (Delphica III tab. XI). Veterem imitationem agnos-
cam in anaglypho stelae Clitoriae a. 332 dedicatae, v. n. 29, 1.
1 Suppl. Horn. 2 Aliunde non notus.

A 19. Delphis ara magna Chiorum. Saec. V ineuntis. Est
ara ante templum sita. Tit. a versu fere 2 m. long infra summum cy-
matium incisum ed. Homolle Bull. Hell. XX 1896, 617. Tit. b in gradu in-
feriore CroTy7q6v perscriptum id. 619. Utor exemplis meis et ectypis.
[Pw]

Litteratura de qua fere iudicium de aetate titulorum et arae pendet,
est Ionica volgaris a Chiis ab initio saec. V (Kirchhoff Stud. 28) usque ad
med. s. IV adhibita. Primo obtutu tit. a saec. IV ineuntis, b exeuntis esse"
existimes, at illius formae: E? (cum superior dimidio maiore), M (hastis
dilatatis), NI (inaequalibus), T (leniter curvatum), 9, iam s. medio V Chii
in usu erant (cf. IGA 381 sqq.); 2 notissimum apud Iones iam s. VI exstat.
Itaque ara ipsa, quam Herodotus novit cf. II 135 imatoe iv ToO pwoplo,
T09 XTot dvCieson, dvriov as ro u to3 vio et IX 81 de tripode Plataeensi
-dyptara ro-5 oipo5 collocato -, et tit. a parti priori s. V attribui debet.
- Chium insulam moderabatur Strattis tyrannus (idem nomen, fortasse
nepotis, latet IGA 381, d 16 ubi ETpdT[Trj]; Auaui supplendum pro TpdT[tilo];
editorum) inde ab a. 516 usque ad 479/8; nam 514/13 cum reliquis Ionum
tyrannis pontem a Dareo in Istro factum custodiebat (Hdt. IV 138), a. 479
Chii nonnulli, coniuratione contra Strattim facta, expulsi ad classem
Dittenberger, Sylloge I. 2


18. 19.


Delphi: Corcyraei, Chii.


V in. a.









19. 20. Delphi: Chii, Samii. V in. a.

a (in fronte: XTot 'AioXXwv T'v pwpdvl1.
b (in later meridionali): AsXpot sEtoxav X(foti; 7povimwvtev2.

graecam Aeginae commorantem perfugiunt (Hdt. VIII 132; deinde pugna ad
Mycalen commissa Chins liberata est). Illo regnante Chios neque aram del-
phicam medicare potuisse neque ei inscribere: XTot A7t)2ounMt x%-., luce est
clarius, et cum templum ab Alcmaeonidis c. 520-515 perfectum non usque
ad 478 ara carere potuisset, hanc olim relegaveram ante Strattidis tyran-
nidem ad a. 518 (apud Luckenbach, Olympia u. Delphi 57). Lapide autem
inspect didici litteras ad illa tempora nullo modo referri posse. Restat
igitur, ut annis 500-494, quibus Chius, seditionis lonum particeps, liberal
erat, aram et titulum vindicemus. Per hoc enim tempus Strattis cum reliquis
tyrannis ad Persas fugerat aut certe domination erat privatus (Tupcdvvw
tiv vu rwacdTsi vero div& Tra 7r6.Xts, Hdt. V 38), tum a. 493 Histiaeus
per semestre insula potitus est brevi antequam Persae tyrannos resti-
tuerent (Busolt 112 557). Post a. 500 complures ones donaria Delphos mi-
sisse videntur ut document libertatis recuperatae (cf. Cnidios ad nr. 8,
Samios n. 20); iam cum Herod. VI 27 tradat, chorum centum iuvenum
nonnullis annis ante pugnam ad Laden factam (494) a Chiis Delphos
delegatum exceptis duobus pestilentia periisse, nihil obstat, quin hos
ad ipsius arae consecrationem sollemnem eo pervenisse putemus. Haec
omnia stant, dum aram et titulum eodem tempore perfectos censeamus,
quod per se consentaneum est. Qui hune demum aliquanto post ad-
ditum esse ducunt (fortasse c. a. 578), illam rursus ad a. 518 referred
possunt. 1 Ara magna praeter Herodotum (v. supra) saepius ab au-
ctoribus (Plut. Pyth. or. 14; Paus. X 14, 7) et in titulis (W.-F. 345, 346, 376,
407) commemoratur, of. Beitr. Topogr. Delph. 38, 2; his Hom. nonnullos
saec. III adiunxit, in quibus etiam aliorum donariorum Chiorum mentio
fit (1. 1. p. 624,14 7.E)ss] Ui sc. a. 213- T-k lspa( n tda dvr a 4aydrtm,
TO5 TS pwoDt xa rru O nv a tdvndrmwv 6v &vi3exrv & Tc6mt & Xitv). Idem ex
litteris recentioribus Z 6 H, quae numerorum loco lapidibus nostris
incisae sunt, aram instauratam esse collegit (p. 632). 2 Promantea
Chiis haud dubie statim post aram exstructam data, sed, ut aliae reno-
vationes huius honors in tit. 17 enumeratae, sic tit. b recentioribus tem-
poribus a Chiis (itpoae Tctjv)incisus est, quod etiam ex archontis et sena-
torum nominibus omissis, quae fortasse antiquitus nondum subscripta
erant, efficitur. Litterae sunt saec. IV; ) monumentis Pheraeorum (Del-
phica III 229,18) et Phocensium (Telliae, ibid. 69, v. infra n. 203) simillimum.

A 20. Delphis, donarium Samiorum a. 500/499. Basis calcaria
a Samiis seditione lonum liberatis dedicate, prope templum. Ineditum.
Inv. n. 1790. Repertum d. 22. m. Iunii 1894 pone tripodas Dinomenidarum.
Basis calcis albae, a. 0,36; 1.0,685; cr. 0,745. In parte superior vestigia sta-
tuae, fortasse Apollinis. Nune haud procul a museo (orientem versus).
Apographum, ect. [Pw]









20. 21. Delphi: Samli, Tarentini. 504 )-490 a.


Litterae pulchrae Ionicae antiquae (6-61/2 cm altae): A, A, M ()X duplex),
Al (X cum hasta directa, P, Q. Inscriptionibus Samiis comparatis colligi-
tur, hanc basim post ultimos titulos saec.VI et ante titulum statuae AeacisI
incisum (n. 10), quem ab Aeace II tyranno, a. 500-493 exulante, post
reditum perscriptum puto, dedicatam esse. Tituli Imagg. p. 25 n. 22;
p. 26 n. 23-25, qui A habent et partim sinistrorsum script sunt, a Kirch-
hoffio Stud.4 31 ,bis an den Anfang des 5. und in das 6. Jahrh.' referuntur,
cum tit. p. 27, n. 28 (= I. Olymp. 144) a. 472 a Pythagora Samio incisus
A praebeat, quam ad litteram significandam antea idem statuarius A
scripserat (p. 27, n. 29). Titulus Aeacis (n. 10) cum A exhibeat, idemque
aorotXqo66v scriptus sit et in reliquis plane cum supra posito consentiat,
mihi quidem multo post mortem Aeacis I et Polycratis ab Aeace II a. 493
redeunte statuae veteriori incisus esse videtur. Itaque basim, in quam
cadunt quae ad tit. proxime praecedentem exposui: nec Chios nee Samios
dicioni tyrannorum subditos donaria medicare potuisse cum inscriptionibus
XTot vel diytoi trhdi 6XXwvt, certissime paulo post insulam a. 500/499 libe-
ratam a gratis incolis Delphos missam esse existimandum est. Eadem de
causa Cnidii quoque Tityum et deos ibi collocasse videntur (cf. ad n. 8).

A 21. Delphis. Donarium Tarentinorum deMessapils c. a.490.
Basis perlonga (11-12 m.) equos aheneos et mulieres captivas portabat
(ante thesaurum Sicyonium). Hoc donarium appellatur ,Tarentini inferiores',
cf. n. 40. [Pw]
a: Tituli antiquioris valde oblitteratas litteras PIO in parte superior
lapidis secundum marginem perscriptas ed. Pomtow Delphica II 14 (Berl.
ph. W. 1909, 187); ONTE addidit Bourguet ex Homollii apographo Fouill.
III 1, p. 74 n. 129.
b: Tituli postea in front repetiti verbum IAEKATAN ed. Homolle Bull.
Hell. XXI 1897, p. 302 (402) (cf. XVIII 187); in1N addidit Pomtow Delphica
II 14. Totum monumentum tractavit et lapidum delineationem (p'-8'
v. infra), quam Bulle! fecit, ed. Pomtow Klio VI 326 sqq.; denuo Fouill.
III 1, n. 129. 130).

Litteraturae a nihil superest nisi E, 1, 0 ,', :E (?), T. Tit. b, ut alii
dedicatorii renovati, c. a. 345-340 incisus habet litteras volgares A, E, .1.
(arcus pontis formae similis) etc. Cf. Paus. X 10, 6 Tapav-cwM 8 oi
tTtOL 0i XGEXa Xra) t a[ixpi~t TOl YiUstXfeI diuC M6Osa7T6V eEIV, y61pmir Tj Ta-
parTOivW iap~idpw, 'ATEXsda e pya Tro5 Ap~dlo'. Tempus donarii pendet ex
aetate Hageladae, quam fuisse 520-480 nunc inter vv. dd. convenit, et cum
tantum opus ultimis vitae decenniis eum effinxisse verisimile sit, monumen-
tumrn annis 495-485 attribuamus, c. 10-20 annis ante cladem maximam,
quam Tarentini a. 473 a Messapiis acceperunt (Hdt. VII 170, Diod. XI 52).
Accuratius de his egi KlioVI 329. Titulus a cum b non plane consentit nee
verborum ordine neque intervallis litterarum, quae in a paululum artiores
2*


20. 21.


Delphi: Samii, Talrentini.


50(


0-490 a.








Tarentini. Dareus.


a: [a7ro Meaaoairov TapanvT]vo[t dviasev hX]dv6e; [8sxO'Vv]1.
b: [Tapavtvot &irT6 MeoaaoT](uv [Xdvre]s; 8zxa'rv2.

exaratae sunt (cf. etiam imagines lapidum a'-6' Fouill. 111 1, p. 74). Qua
de causa Bourgueto assentiri non possum, qui a et b aroI yb6v scriptos esse
et eodem lapidis loco incipere debuisse putat. Idem cum in titulis dedica-
toriis nomen hostium, nisi in carmine, anteponi posse neget, cuius vero
dispositionis exempla habes n. 61 (ipsorum Tarentinorum) et n. 78 -, hunce
hexametrum finxit:
[Meaadnatov Aicl ovt Tapavr]tvo[t Td5' hX]6vrr.
Sed, ut menda metrica omittam, rd8' )v6vte (sine Isdtav vel axcpo(vta
additis) tantummodo de spoliis ipsis dici solet (cf. & irXa xal cdporiptA
n. 29), non de donariis, quae de manubiis faciebant, 'ACdXovt vero consult
ipse abieceram (deest e.c. n. 29. 35(. 49. 79), ne scilicet basis, iam plus
11 m. longa, denuo 2 m. cresceret. Immo lapidum undecim et titulorum
dispositio sic fere adornanda erit (dii9y deest e.c. n. 19. 20. 23b. 35B. 49.
78. 79):

in superficie: ] ] dT6b Meoa jto TLapavTllNOt dlvi4Fv hIeCONTIE: EEZxId T
in front: I TapjavrTli.ot &|i6MeloarilfinN |l)6vrejT AEK|ATAN| I
11,041.= [o0,82] [0,821 11,11] [11111 l[,110,84+[0,271 [1,11] 1,11 1,10 0,82 [0,821
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11
1 Suppl. 2 Versum sic suppleveram, antequam ION e lapide novo
(a') adiunctum est; [oXeJ.]i[wv minus aptum, quia Pausanias haud dubie
hostium nomen in hoc titulo legit. 'Ai6)XXmvt hie quoque a Bourg. post
Tapavavot interponitur.

22. Darei epistula post a. 494. (Magnesiae ad Maeandrum).
Olim Deirmendjik, nune Parisiis. Edd. Cousin et Deschamps Bull. Hell.
XIII 1889, 529 (Michel 32; Syll.2 2; SGDI 5736; I. Magn. 115 (Hicks-Hill 20;
Nachmanson Hist. I. 10). Cf. Meyer Entstehung des Judent. 19; Ditten-
berger Herm. XXXI 1896, 643; Beloch 12 41. [Hi]
PuatXsue [P]UaLX|wovl Aacpeto' 6 'YjTokioTirw2 rtacLrtL3 | 06x0O race

Hadriani fere aetate cum epistula, fortasse ex antiquiore tabula, in
hoc lapide perscriberetur, etiam lonicam dialectum qua illa concept
erat volgari sermone mutatam esse, sed ita, ut vestigia quaedam haere-
rent (v. not. 5. 9) demonstravit Dttb., probavit N. Neque est cur cum Be-
lochio fictam esse epistulam censeamus, quamquam priscum Cretensium
decretum exeunte tertio a. Chr. saeculo finxerunt Magnetes (I. Magn. 20).
Inscripserunt ut demonstrarent, agros quosdam Apollini esse sacros.
1 Haec appellatio (Persice kshayathiya kshayatiydn4m) recurrit in eiusdem
regis inscriptione Persica Bisitunensi. C. D. 2 Rex Persarum 521-486.
3 Nomen etiam apud Xenophontem Cyr. V 3, 10 sqq. legitur. Satrapa
hic videtur esse provinciae quae in Herodoti recensu III 90 primum


21. 22.


494-490 a.








post 494 a.


5 Xmys[t]e4 | uov&Mvoasi a e av | aeav iraci iovn vinar aitpvira
10 7ets spxsv s6re asiv yd[p T]v ab iV isxtovets | [t]aV, Troi; iopav
EtaippTou xrperopui itc() I dt xairc cf. 'Aoo'a. Ia6|[p]} xacaypteUov 6,
15 i7tai[[v] oAv Opdosotv xd |I [8]id TaOt t. CaO (eGtaSat I pSydao Xdapt
Th. paoe i', o' wot? Ott 6' ty' 1 irep osIpov po. 8adem ia v deitsi,
20 8wi0 |con 1 001 iapuou e I |rsitpaV 8ix[tpo]vou C [U]..o5 UrToup-
25 yoUa y&p I [i]spoui 'AadXXwvo yp6d|pov irpaaoe xald cumpav [o ]ca-
ve6ustw pSpjov tC&[i]]caae, aYvorov 1p.ijv | =poyd6vv8 ait rov Osov
[v]jov, 8a ipoac te Tse | [itao]a[v] & Tpixe[t]av9 xad 'rY --

locum tenet lonas Magnetas Aeolenses Caras Lycios Milyas Pamphylos
complectens. Illum Magnesiae ad Maeandrum, cuius in vicinia lapis re-
pertus est, sedem habuisse probable est. C. D. 4 Etiam in inscription
Bisitunensi adiutores et praefectos serves suos manaa badaka) appellate
Darius. Formula as MyEt sollennis est in regum et satraparum orien-
talium rescriptis et mandates. Cf. Herodot. I 69 om eprt aipu Kpolaot 6
Au6r Ve /.ali dAMnv &ivLDV patEseu, Myav Tdie. III 40 "Apast< flouxpdTe'i
(58 Xifys. III 122 'Opoirrq flaoXuxpdTei Me Myet. V 24 pat)sd6 AapETo; trde
Xfyt. VII 150 patic i pbr ps r edae i.iv it. VIII 140 Map6nvtoi rdie XiytI.
Thuc. 1129, 3 dSe 4yet poato)ie 3Epg] laucavlq. Eadem in illa regis in-
scriptione uniuscuiusque paragraph initio credit. C. D. 5 Verbum
certiapetm alibi nusquam cum genetivo coniungitur, sed cum r iesiat,
quod apud Atticos item semper dativum habet, apud Herodotum plus
semel genetivum asciscat (I 126, 2. V 29. 33. VI 12), hanc structural non
temere inter vestigia lonicae origins refers. 6 Eandem curam Per-
sarum testatur Posidonius apud Athenaeum I 28d (F H G III 276) dIt 6
flepaav patXei T6V XoaXupvtov i6vov otov ritvev6 89 yioat Hoasett6vto; xis
Alai.SxMp Tr- Supia; TytVSha IIS.pLV a6aTt TatuTCucddT s d6e4-ous.
Verbi vtoratuTE6stV, quod plerumque conserendi locum aliquem vim habet,
de plant in aliam regionem translate usurpatur etiam a Strabone XV 731
tiv 5' d'iLeov o6 yuopiivTcp ipTrepov MaxeBoves yZ6TeuaoaE xaxeT %at V Bt-
puuMov. 7 Apud Thucydidem 1129, 3 Xerxes Pausaniae Lacedaemonio
scribit calTcd COt EUpMeaiU IV T{ Ef.Stip) o'ty11 (p1 &E dvctdfpsTToT;. Laterculi
eorum, qui regem beneficiis affecerant, commemorantur apud Herodotum
VIII 85 et in libro Estherae. C. D. 8 Eos Achaemenidas, qui ante
ipsum regnaverant, Cyrum et Cambysen, intellegit rex. 9 Hac voce
certissimum vestigium dialecti lonicae recuperatur; nam dTpixtEa sic ab
Atticis non usurpatur, frequens vero est cum apud poetas variarum gen-
tium (Pindar. fragm. 232, 4 drpixetav ersiv) tum apud Herodotum (IV 152.
VI 1. 82) eosque qui antiquorum scriptorum lonum sermonem imitati sunt
(Arrian. VI 25, 1; Pseudopherecydes ap. Diog. Laert. 1122). Ceterum ap-
paret non de uno oraculi response sed de diutino usu quo dei veracitas
Persis cognita sit hic dici.


Dareus.








Delphi: Marathon.


A 23. Acrothinia Marathonia Delphis a. 490. In gradu summo
bathri perlongi ad latus meridionale (sinistrum) thesauri Atheniensium. -
Tit. a a. 490 incisus, c. a. 220-200 consult erasus est, quia b inscrip-
serunt, ita tamen, ut hie illic litterae antiquae promicent. a renovari
oportuit, quia decem lapidibus bathri (quorum tres perierunt) turn duo
novi ad dextram additi sunt (quorum prior servatus), quibus b fere 13,37 m.
longus factus. Tit. a legend periculum fecit Keramopullos, 'Ecyq. 1911,
162 sqq. Tit. b ed. Homolle Bull. Hell. XVII 612; XX 608; Colin Fouill. III
2, n. 1 (Michel 1117. Hicks-Hill 13. Nachmanson Att. I. 4). Cf. Pomtow Berl.
phil. W. 1898, 605 sqq.; 1902, 1101; 1903, 265 sqq.; Ath. M. 1906, 493; Klio
VIII 91; Delphica III 37 Berl. ph. W. 1911, 1646. Furtwaengler SB Ak.
Muench. 1901, 391; 1904, 364. Robert Paus. als Schriftst. 305. Colin 1. 1.
p. 284 sqq. [Pw]

Litteratura tit, a haud dubie antiqua attica; praeter A, E, I, 0 quae
recognovi, Keram. se legisse ait 0 (pro a), K, P, S. In tit. b litterae
,4pXatouaat' atticae exaratae cum hastis in finibus dilatatis A, E (e et i),
0, 1, M, N, 0 (o et u), P, P, V (sic, E abrepta basi). Forma litterarum
pertinet ad ultima decennia saec. III, nam accuratissime repetita est
a. 211, cf. imagine tit. b Fouill. III 2, tab. I cum tab. III 3 (n. 85, 4. vawv-
8pl[a), ubi nil nisi A paululum differt, quod linea media curvata litteris
archaeis minime convenisset. Cum ectypa quoque hos titulos ab eodem
lapicida incisos esse doceant, opinion Keram., tit. b ad a. 150 relegandum
esse, minus est probanda. Tit. b supply. Col. (cf. Fouill. III 2, p. 2 not. 2),
recepit Horn. Non spolia (axsXa), ut putabant, basi imposita fuisse, sed
fere decem statuae natural paulum grandiores, quarum secunda Minerva
Propugnatrix erat, Bulle iam a. 1909 ex vestigiis in superior parte servatis
docuit (edentur in ,Delphische Studien'), neque facere possum, quin hic
fere eosdem homines stetisse suspicer atque in altero donario clarissimo
ad periboli introitum sito, ubi dei, Miltiades, eponymi collocati erant.
Nam in basi nostra Thesea, Minervam, Apollinem excipiunt quinque heroes
(eponymi tribuum victricium), quibus a. 220-200 duo addebantur (an
Ptolemaeus et Attalus?). Bathrum enim multo post a. 251 duobus lapi-
dibus auctum esse, non, ut omnes existimavimus, ante a. 251 iisdem
ablatis esse decurtatum ex decreto delphico (d. 'ApytIdpou) in later
dextro lapidis decimi inciso, acute evincit Keram.; nam initial versuum
decreti una cum angulo dextro lapidis tum desectata sunt, quia finis bathri
lapidibus novis additis secundum viam sacram paulo deflecteretur. Al-
terum vero donarium (dei, Miltiades, eponymi) a Phidia post pugnam
demum ad Eurymedontem fl. commissam factum esse, nunc libere con-
cedam, postquam Rob. Minervam quoque Propugnatricem colosseam Phi-
diae, quamvis earn aliam Sexdr q Marathoniam fuisse libri et tituli testen-
tur, plus quam viginti annis post in arce dedicatam esse exposuit (1. 1.
306 not. 1). Anathemata igitur Attica antiquiora Delphis erecta sunt hisce
annis: c. 510-506 thesaurus marmoreus (cf. Delphica 11137 = Berl. ph. W.


490 a.











a: ['A]asva[ToL'AitdXovt fluati]ot &-p[oA'vi.a Tk MIpaptavvt pa6 ;v

b: 'AMsveo T[mor[]t 'A7rdXov[L a&i M5]ov &,[poS]'VcIt2 s Mapta[o]v9t3


1911, 1646; Robert 1. 1. 305 sq.); a. 490 acrothinia Marathonia, ubi pauca
spolia inter status interposita esse videntur; a. 480 porticus longa
n. 29; a. 479 spolia de Plataeis (Aeschin. Ctes. 116; Rh. Mus. LI 348); a. 468
palma ahenea cum Palladio (Paus. X 15, 4; Busolt III144, not.); c. 466
Miltiades et eponymi a Phidia facti (Klio VIII 84sqq., ubi vide priores).
Quos eponymos eo ordine, quo tribus in acie Marathonia constitute erant,
Delphis quoque sese excepisse iam hic adnotem. 1 Tit. a leg. et
supply. Ker. Litterarum quas vir oculatissimus exhibet OENA tantum OE
in ectypo accuratissimo perspexi, pro OIAK P tantum I A recognovi, item
A ante novum E in Trc. Non vidi 5 ante novum 5, neque A inter Mt-pao.
Has duo litteras titulo supra redintegrato Ker. ut servatas non inseruit
neque disposition earum cum supplement proposito congruit. 2 Hoc
verbum non tantum de spoliis ipsis usurpatur, sed etiam de donariis ex
manubiis et praeda vendita factis; cf. Thuc. 1 132 cbv rpop a ... 8. dv6-
ecav .. adi M4v &xp a(tov, v. n. 31. Col. confert etiam Pind. Olymp.
2, 6: '0)uhjnadia feriass) 8' easev 'HpaXi)f] dxp6tvma toXip.ou. 3 Pau-
saniam, qui de acrothiniis supra positis tacet, cum dicit (X 11,5) .. iel
aiotlo; ye dit6 roj efpyou ro5 1v AvxTpot, -A 'AO-qaIot; dTi t@V i&; Mapa-
3VGa iLoyd.~'r ~p.a AdUtL( drla ol 0-qaaupo(, hunc tit. Marathonium b iuxta
aedificium exstantem pariter atque inscriptiones in porticu Athenien-
sium collocatas n. 29, per errorem ad aedificium ipsum rettulisse pie-
risque vv. dd. comprobavi (Delphica III 37).

A 24. 25. Donaria privatorum Delphica. Alterum a Tyrrhenis
quibusdam, alterum a fratribus Metapontinis haud ita multo ante vel post
bella Persica ante templum collocata. [Pw]

24. Litterae: A, E, E, 1, K, A, Ai, 0, P, D. De litteratura quae fuerit non
constat; sed cum a colonies Achaeorum Poseidonia, Pyxo, Metapontio
cet. illa aetate e alienum esset (Kirchhoff Stud.4 165), ab iis Chalcidensium
Cuma, Neapoli cet. forma A (pro V), titulus litteris Delphicis perscriptus
esse videtur. Quarum et forma et interpunctio adhibita pertinent ad priorem
partem saec. V (vel ad finem s. VI). Nomen dedicantium in fine positum
demonstrate, tripoda admodum parvum non a populo Tyrrheno dedicatum
esse, sed ut tit. subsequentem ab hominibus privatis. Illis enim temporibus
nomina et ethnic dirimi solent formula dedicatoria (cf. praeter n. 15.16
etiam n. 34 Frwai & Astvopi.veo; d VSEXE Tic6navt X upayi6ato, n. 60 'ETiciaXo(;
Trir6k)ovE Bot6io; IX; 'EpXo[.Lvo-s, cet. et Wilhelm, Beitr. 6 sq.). Terminus
,ante quem' tit. perscriptus sit, victoria ab Hierone ad Cumas de Tyr-


490 a.


23-25.


Delphi: Marathon.











24. Cippus calcis caeruleae, cui tripoda impositum esse vestigia do-
cent. Ed. Pomtow Delphica II 4 = Berl. ph. W. 1909, 223 (saepius comme-
moravit Homolle, e.c. Bull. Hell. XX 1896,628; imago apud Nikitsky Min.
Journ. Volksaufkl. 1912, 143).
5 [6 .sTva x . o]i 1v! avi9sxa|v2 6nXXoj vt Tuppavol 3.

25. In basi quadrata calcaria (,iiberhahter Wilrfel' Bulle), quam Apol-
linis statuam natural dimidio minorem tulisse ex vestigiis concludes.
Ed. Pomtow Delphica II 35 (Berl. ph. W. 1909, 251).
5 ... /.. [ &ves]xel xal Ev[o][v, D(uoc o huotoi, sxamav | MeTaiovrv 0ot.

rhenis parta (474) existimandus est, term. ,post quem': thesaurus a Tyr-
rhenis Delphis exstructus, seu Caeretanis seu Spinatis (Delphica III 64 sq.
= Berl. ph. W. 1912, 156), ultimis decenniis saec. VI. 1 Suppl. Nikits-
kyi supplement [mv! yp&ay. 6], vel [6exdcTwCv f l- Tco)sto]v, vel [Imvarat Troi
Trep't 'Ap(a]v minus sunt probanda. 2 Quae Nachmanson (Gr. I. 19) ad
spolia Tarentina c. a. 440 (infra n. 61) adnotavit: ,dvioxas der ilteste Be-
leg fi-r a.-Form im Plural dieser Aoriste, vgl. G. Meyer Gr.-Gr.3 604', nunc
rectius ad hunc cippum Tyrrhenorum referri debent. 3 Iota a Nik.
lectum (in facsimili omissum), in ect. promicare videtur.
25. Litteratura antique achaica A, P,, E, H (h), I, K, A, M, N, +, 0, V, ),
reliquis perantiquis tit. Metaponti (5= t, M a) recentior, sed ad tempora
ante med. saec. V referenda. Metapontium coloniam Crissae Delphicae
fuisse Ephorus tradidit (fr. 49 ap. Strab. VI 406: olxt-aTi To o MeTaovriou'
A76LoXE 6 Kptaoit r6paVvoC YEiIrat T ] TrEpi AeXtoU;, 6- ?7ot'<"Eyopoc) et iam
antiquitus donaria Delphos misisse constat (Strabo VI 264 de Metapontinis:
oi0 o5TW dro Ympyii E cruzai cal sv, &3aT 4 po Ypooa 5 v A AeXyoTe cia-
eva0t). Supra v. 1 nihil erat scriptum (margo nunc admodum laesa).
Donarium non de manubiis (Delphica II 35), sed ex lucro seu mercatura
seu arte parto dedicatum, cf. f&pywv xdTav IGA 543; EppTwe irxdcrev
Kaibel Epigr. 778; 9pywo dTapXpv IG I supply. n. 373, 91; etiam ebdte voc
__ exdrTa __ awro5 xai taitmv Delphica II 83 et 81 (Berl. ph. W. 1909, 223
et 764). 1 Verborum dispositio 6 beiva avi exe xat ESvov sane insolita,
sed aliud supplementum video nullum. Nomen prius in lapide certe
plenius legi poterit; pro i/ interdum dispexi, pro iE vero VE (4).

26. Megaclis Atheniensis testa a. 487/6. In arce Athenarum.
Testa in circuli figuram secta ex vase colore nigro inducto, in qua litteris
in orbem ab exterior ad interiorem partem currentibus insculptus est
titulus. Ed. Benndorf Gr. u. sicil. Vasenb. tab. XXIX 10 p. 50 (Syll.2 4; IG I
Suppl. p. 192 n. 569; Hicks-Hill 14; Nachmanson Hist. att. I. 5a). [Ki]

Litteratura antiqua Attica; maxime memorabiles formae litterarum
HS9.


24-26.


Delphi: Tyrrheni, Metapontini.


V in. a.








Atheniensium ostracismi.


Msayaxh :' [Ino]ypaTo:l :'A0o[7]sxjSe2.

1 Testa usurpata est in ostracismo Megaclis, de quo Aristot. 'A). co)X.
XXII 5 sic narrat: abub; 6i v; Bipp ~tre i&n TelXo eo dapyov;ro (a. 487/6.
cf. adn. ad n. 27) darTpeaxtaO M a-,,X; 'Itoxpdco'Ju AXWCirUTEV. PA 9695.
Ab hoc distinguendus est avus maternus Alcibiadis nobilissimi Ma-cix;
An)Texo-rnfe, ipse quoque testarum suffragiis eiectus, [Andoc.] IV 34. Lys.
XIV 39, qui filius erat Clisthenis legibus emendatis nobilis, Isocr. XVI 26.
cf. Toepffer Realenc. I 1561, 39 sqq. Pomtow Rh. Mus. LI 1895, 583 not. 4.
PA 9696. 2 Megacles Megaclis f. Alopecensis, videlicet huius nepos,
scriba quaestorum Minervae fuit a. 428/7, IG 1122, 3. 123, 2. 149, 2. 150, 3.
PA 9697. De forma AXo[i7]sxiEE sine v cf. MeisterhansS 146, 7.


27. Xanthippi Atheniensis testa a. 485/4. In arce Athenarum,
inter rudera aedificiorum bello Persico deletorum. Testa vasculi figures
nigris picti, litterae scalpello incisae satis eleganter. Ed. Studniczka Jahrb.
arch. Inst. 1887, 161 (Syll.2 5; IG I Suppl. p. 192 n. 570; Hicks-Hill 14; Nach-
manson Hist. att. I. 5 b). [Xi]
Xadvtutoil | 'Appt'ppovo;2.

Litteratura Attica; memorabiles formae A(RP[%. 1 Hanc testam
ex ostracismo Xanthippi Periclis patris superesse apparent, de quo Aristo-
teles MA. floX. XXII 6 haec habet: rit [tiv o, iTv q Tpia Tro T(rv Tupdv.vw
tpi'ou( basTp-Aitto, m b Xaptv 6 lAIt Te8-,), prE&a Ui c(rTOC TOu TerdpT(;) gTet %al

drwu & Ts tCupavvi.o80 sdvOlt o 6 Apoopo;oA Tres annos inde ab Hipparchi
Charmi f. ostracismo, qui primus omnium hac lege eiectus est, computandos
esse manifestum est. Hoc factum esse tertio post pugnam Marathoniam
anno, i. e. 488/7, archonte Anchise (Dionys. Halic. Ant. VIII 1) ipsius Ari-
stotelis narratio arguit. Sequitur 487/6, archonte Telesino, quo Megacles
relegatus est (n. 26), 486/5, archonte ignoto, denique 485/4, archonte Philo-
crate (Marm. Par.), annus ostracismi Xanthippi. Wilamowitz Aristot. u.
Ath. I 25; Busolt Gr. Gesch. II2 639. 2 Et pater Xanthippi et nepos illius
avitum nomen gerens, Periclis frater natu maior (Thuc. IV 66, 3; Plat.
Protag. 320 A; Plut. Alcib. 1), apud scriptores nominee 'Api ppw utuntur
consona simplici. Hoc quin probum nomen sit, non dubitandum cum
propter originem perspicuam tum propter titulorum testimonia (IG I 1280,3.
Bull. Hell. XX 1896, 637, 2). Ne tamen in hac testa scalpenda erratum
existimemus impedit alia similis in inferiore oppidi parte eruta (IG I Suppl.
p. 193 n. 571), in qua item XS ldv ro; 'Appti[povo;] legitur. Distinguendum
igitur hoc nomen origine et usu ab illo, et apud scriptores duplex liquid
restituenda. Sine dubio hoc Attici sermonis legibus natum est ex 'Apaitpwv
(cf. Apo~iouc, 'Apotv6). Cf. Wilamowitz Aristot. u. Ath. II 86 not. 25.


26. 27.


487/4 a.








Delphi: Epigoni.


A 28. Delphis. Epigoni Argivorum (c. 482). In gradu altero
permagni hemicyclii calcarii (12,70 diam.). Edd. Homolle Bull. Hell. XXI
1897, 301 (401); denuo ex lapide Pomtow-Bulle Klio VIII 201, Bourguet
Fouill. III 1, n. 90. [Pw]
....... Apyalot &avstav Ta&tCOovu.
Litterae, ex quibus aetas tituli fere tota pendet, sunt antiquae Argivae
A, , e, E, 1-, N, r, P. Hae formae quae priori parti saec. V attribui debent
(sic etiam Bourg.), accurate congruunt cum notissima subscription sta-
tuarii Argivi Argeadae, filii Hagelaidae, quam ante 484 in basi Praxitelis
insculpsit (I. Olymp. 631), et fortasse hac paululum recentiores sunt (A
pro A). Antiquiores vero eas esse stela sepulcrali Cleonaeorum (a. 457,
cf. IG I 441, suppl. p. 107 et 132) ectypo Koehleriano inspect affirmare
possum (I, E, IN pro A, E, H). Pertineat igitur tit. supra positus ad a. 484-460,
qui ad tempora Ageladae (c. 520-480, v. ad n. 21) optime quadrant. Cum
Bulle hune titulum minus recte ad ,Septem contra Thebas' rettulisset,
postea (1910) novos lapides detexit totoque hemicyclio restaurato (non-
dum edito) hanc inscriptionem Epigonorum esse docuit, ut Bourg. aliique
brevi antea contenderant. Cf. Paus. X 10, 3 sqq.: rX-iotov b TOU 'InzToO xat
dXa dvaip.tard iatyv Apyeiwv, ot ryc6iv! Tmv i-. Ohpas; 6po5 HIoXuvdEit Gtpa-
Treuodvrw, p'Apa Ts re 6 Takao5 (sequuntur reliqui ,Septem') -- 'Aitapdou
x6 ci &ppl a iyTju vTo(vqTat (cf. Delphica III 10 = Berl. ph. W. 1911, 1550)
-- TeXeuTaTo ti AXta&ipaOys artlv akrov. oiTaOt 6V 8 'YTrCoTopou xat AptGTo-
ys-Tdov6; deloN ep (cf. n. 60), ai &i7otjaav s5 rk~ akTol 'ApyeTot kiyouatv, dr,6
V, ijtx) 4vrnt &iv 0v6T r 'Apyei akro[ rT al Aia t A(e imvxoupot Aaxecat-
povEou; &vlxwaaY. dxb U& ToO aiToU, 1pot boUtN, epYou xtc To6 'Exity6vous
bTco 'E?)'vn v xa?,o'.ivou; dvetaoav ot Ap-eTot. x v Tai yap 5? exdtve xacd to6-
rWVI l8ixaXo; xci 'AtAXntawv, xwara [Xxiadv, i&%o't 6oxeTv, rtpo Aptyti6ou rcTtitLf-
io, kii U akTo!e flp6tpa.o; xal Qepaav6pos %ai AliyaXeki cc %it AtoLt-5v
1v tpoLp bi Atop.ijou; xatd oo Alyta Xi& clTiv E6pd5a)Xo. Haec donaria
(Septem-Epigoni) permagna, forma exterior inter se plane diverse, de
manubiis unius victoria consecrata esse, nemo periegetae concessit. Acce-
dit quod, quae de pugna ad Oenoen commissa (a. 456, cf. Klio VIII 190 sq.)
auctor tradit, manifesto ex titulo ,Septem c. Thebas' inciso deprompta
erant, inscriptio vero Epigonorum cum nec verbum ExZadr aut &?v6vrC
nee 7roXepc aut nomen hostium contineat, ad res bello gestas aperte non
spectat neque de manubiis dedicate esse potest. Maxime autem opinion
Pausaniae repugnat, quod hi Epigoni non omnes sunt filii eorum ,Septem'
heroum, qui antea enumerati erant. Quam discrepantiam inde ortam
esse, quod catalogs Epigonorum ex carmine quod Alcmeonis vocatur de-
ductus sit, cum illi Septem ex Thebaide et indice Aeschyli, qui fabulam
Septem a. 467 docuit, fluxerint, fusius exposui Klio VIII 323 sqq. Quibus ex
causis cum efficeretur, aliquantum temporis inter duo donaria oblata
intercessisse, fieri potuit, ut filii Argivorum in nemore Argo a Cleomene
rege necatorum, postquam adulti sunt et rem publicam a domination
servorum c. a. 483 liberaverunt (Busolt 112 564), hoc donarium dedicarent:
epigoni Epigonos.


c. 482 a.











29. Porticus Atheniensium Delphica a. 480. Titulus in gradu
summo (stylobata) uno versu 14,30 m. long, litteris grandissimis (0,185 a.)
incisus. Edd. Haussoullier Bull. Hell. V 1881, 12 (Syll.2 3; Roehl IGA
p. 169, 3a; Michel 1116; Hicks-Hill 11; Nachmanson Att. I. 3). Accuratam
tituli imagine proposuit Pomtow Beitr. Topogr. Delph. 45, tab. V 9 (Imagg.
p. 73, 23). Cf. Koehler Rh. Mus. XLVI 1 sqq. et Lolling AcXitov 1891, 79;
v. Wilamowitz Aristot. u. Ath. 11287 sqq.; Homolle Bull. Hell. XX 1896, 615;
Furtwaengler SB Ak. Muench.1901, 391. 1904, 370; Pomtow Arch.Anz .1902,
85 sq.; Keramopullos 'Eyip. 1911, 169. [Pw]

'AsvaCtot &vihecaav Tev coGav1 xaod ra hdirX[a x]al CrxpoTSpta2 hes-
X6Vsi; TrOV 7toXe[s(jo]v 3.

Litteratura Attica antiqua A, E, H (h), G, IP (semel V propter iuncturam
lapidum), N (at in fine ter forma antiquior v), 5. 1 Cf. Pausan. X 11, 6:

iiVesse. ac Pausanias commemoraveri aot manifestum estio; namv r5 'EXvo ad bellum-
Roehl., Koehl. (a Wilam. refutati), aliorum dpae ae ate porticus obsolefactis
am sola disceptatio (parelia relinquitur 7c' autro de pugnt a; Euripum a. 506 commsao
qua dpom Wil.a plerisque comXa, probavit, 'HXut de Aapugna Salaminia, id quod ipse
Miyapa %ai IIHeX2via4 Ayata-v, 'Au, ppa-lav re zal AEU-doa %al a6ir" K6ptvao-V
YeSViatbi b aTCi TrOV Vautaiyt[UV To6Tcv xl % uoiat 06 Oet *al Tq, loaeWovt i&7r1
tji voy %at op.p 'Ph& at o(eTat cT ir.i(ypap.qma it (op(i'wva 'nv Aaawi'[you
inde ab 1896 etiam aoptque etiam contend. Et porticus. eande et titulu aliuhrbb.1896,
esse ac Pausanias coavent: 1. Himemoraverit manifestum est; na hunc ad elnumeratis
Peloponnesiacu. 30, He recte rettulit periegeta civitatum nominibus fretus,
illam antiquiorem esse litterarum formae arguunt. Opinionibus Hauss.,
Roehl.st, Koehl. (a Wilam. refutati), aliorum de aetate porticus obsolefactis
imp sola disceptatio relinquitur aut de pugna ad Euripuis a. 06 commissa,
quam Wil. plerisque comprobavit, aut de pugna Salaminia, id quod ipse
inde ab 1896 etiam atque etiam contend (Rh.Mus.LI 586 not.; Jahrbb. 1896,
612; Arch. Anz. 1902, 85), adsentientibus Furtw. (1904) et Keram. Anno 480
cause triplices favent: 1. graecistoricae; cum a permultis Graecis (enuemperatis
Arch. Anz. 1902, 85, quibus accedunt Peparethii Delphica III 149 sq., Croto-
niatae n. 30, Hermionenses n. 32) donaria Salaminia Delphos mitterentur,
Athenienses, qui oraculo de muris ligneis adiuti erant, hoc neglexisse eo
minus credibile est, quod et Herodoto auctore (VIII 122) Apollo testatus
est, se haec ab omnibus Graecis praeter Aeginetas accepisse, ergo
implicate etiam ab Atheniensibus, et quod hi ex reliquis pugnis Medicis
semper anathemata consecraverunt (enumerata ad n. 23); sic etiam Keram.
De hostibus vero graecis, qui Amphictyoniae participes erant, nempe de
Boeotis et Chalcidensibus, Delphos manubia mittere civitati amphictyonicae
omnino non licuit neque ante finem belli Persici (465) tale anathema notum
est (Arch. A. 1902, 86). 2. Archaeologicae; ,Die Stoa der Athener ist das dl-
teste Bauwerk ionischen Stils im Mutterlande, das von epichorischen Archi-


Delphi: Porticus Atheniensium.


480 a.











tekten errichtet ist. Die enge Beriihrung mit lonien durch die attische Flotte
(Mycale) und Aristides kommt hierin deutlich zum Ausdruck' (exposui
Zeitschr. Gesch. Arch. III 1910, 191, 1). Nam in Graecia ipsa columns
ionicas marmoreas, quibus haec porticus ornata est, s. VI nondum facie-
bant (quamvis columellae porinae ionicae, donariis imponendis destinatae,
interdum reperiantur), et marmoris Pentelici extra Atticam adhibiti anti-
quissimum exemplum columnae nostrae praebent, cum bases earum marm.
Pario fabricatae transitum ab hoc ad illud indicent. Nullo igitur modo
fieri potest, ut cum Wil. porticum Pentelicam a. 506, cum Pausania thesau-
rum atticum totum ex marm. Pario aedificatum a. 490 adscribamus. -
3. Epigraphicae; quae Kirchhoff olim scripsit: ,der OTbergang vom $ zum
0 hatte sich also bereits vor dem Beginn der Perserkriege vollzogen, und
die Inschriften, welche nooh gebrauchen, geharen folglich ohne allen Zweifel
dem seehsten Jahrhundert an' (Stud.4 94,) nunc retractanda sunt. In testis
enim Megaclis a. 487/6 et Xanthippi 485/4 bis $ occurrit, v. n. 26. 27 (in
altera Xanthippi 0), atque in titulum donarii private IG I 358, quod ,der
Gebrauch des 5 iber 448 hinaufverweist' (Kirchhoff Stud. 96), iam n (= ou)
irrepsit, quamvis retineatur. Hue accedit, quod ipsius pugnae ad Euri-
pum commissae documentum in arce exstat (IG I suppl. p. 78, 334a),
cuius litterae A, N, P, (a deest) haud dubie nostris A, N, P antiquiores sunt,
neque multum refert, in carmine Marathonio IG I 333 Q incisum esse
(at E servatum), quia hic titulus, sive Minervae Propugnatrici sive alii
basi subscriptus, certe aliquot lustris post 490 exaratus est. Inscriptio
vero de Hecatompedo IG I suppl. p. 138, quam a. 480 paulo antiquiorem
esse Wilhelm docuit (Ath. M. 1898, 487), 0 quidem exhibet, sed R et inter-
dum A etc., antiquiora nostris, retinuit. Quibus disputatis sequitur, 0 et
0 ab a. 500 ad 480 promiscue adhibita esse [sic etiam ut sero didici
Loll.] (cf. IG I 492, 0, 0, A) neque quicquam obstare, quominus nostrum $
(et N et N) ad a. 480/79 revocemus. 2 ,Ornamenta navium captarum,
quas ipsas deleverant'. Ditt. 3 Litterae IP E in fragm. novo inedito Inv.
n. 290 (deest apud Keram.). De usu formulae dTa6 tcruv iooXii exposui
Jahrbb. Phil. 1896, 609, 85; exemplis undecim ibi congestis accedunt quat-
tuor nova tit. n. 8; n. 48; n. 49; IG 111218. Atque notatu dignum est, in dona-
riis de manubiis Medicis consecratis n. 29- 34, nomina hostium nusquam
perscripta esse. Quae igitur exception rara putabatur (Syll.2 303), nunc
fere mos et consuetudo intelligitur; nam Delphis ante med. saec. V no-
mina hostium Graecorum non inscribebantur (praeter Thessalos a Pho-
censibus devictos, cf. Arch. A. 1902, 86). Keram. contendit 6XMvrs Trv
vo~&.itov intelligendum esse et hoc idem esse atque 7vxt vrrc Tev T ro) itov.
Quam significationem demonstrari praepositione dhtb ante T~v vroXepiov
omissa, quae nunquam alibi desit. At sufficit, tit. n. 48 xoedrav &X6vrTC
r v coXcEplo et n. 49 Uxdav rtv zoX),eov afferre et ad ea delegare, quae
Jahrbb. Phil. 1896, 610, not. disputata sunt (vim collectivam numeri singu-
laris ,der Feind' a lingua graeca alienam esse neque unquam dici potuisse
dr6 TOD =oXetAou).


Delphi: Porticus Atheniensium.


480 a.








Delphi: Crotoniatae s. Phayllus.


A30. D elphis, donarium Crotoniatarum vel Phaylli a. 480/79.
Basis rotunda permagna marmoris Parii a Crotoniatis dedicate, fortasse
ad statuam Phaylli imponendam. Edd. Homolle Bull. Hell. XXI 1896, 274
(cf. Hauvette Rev. 6t. gr. XII 10); denuo e lapide Pomtow-Bulle Ath. Mitt.
XXXI 1906, 446, cf. 564, et Klio VIII 83; optime Bourguet Fouill. III 1, 1
(cum delineatione p. 2 et tab. I 1). [Pw]

aut: Kpozo[v]taTat 'Al[76]XXov[t2 a&v0sx]av (vacat).
aut: Kporo[v]tatac 'A[vd6XXovt 6&dU]XXov3 [to 8eTvoq aviFsx]aCv.


Litteratura Achaica antiqua, ut quidem videtur; nam restant modo
litterae A, I, K, A, N, 0, P, T pulcherrime scriptae, quas Bourg. cur
a. 475 recentiores non esse contenderit, non liquet (P exstat e.g. Rhegii
c. a. 460, Klio IX 173 sq.). Horn., Pomt., Bulle monumentum ad Phayllum
rettulerunt, Hauv., Bourg., alii obloquuntur. Disceptatio pendet ex nova
restauratione baseos nondum edita, quam Bulle a. 1910 fecit, postquam
vestigia in superior parte fragmentorum servata accuratissime perquisivit.
- De Phayllo cf. Paus. X 9,2: (~uXyp U KpoT-rtdt, 'OXuplaat Ri o6x otv

[ b 6e N't TriO TO MiZou vmwv 7cpws a.a a4.ervo oh.etov, %al KpoTm-
vwcavTt b6'Saot i&inEZf.ow) r-q 'EXX46t dveptPaas ro6,rou imi. v dpipta; AV
yoT!. Herodt. VIII 47: T'rv U ixro; ro6kwv oiq4ii wV KpotuvtiTaEt fiouvot

vixhq (du')o" KpotwVtnrcat U y-vo; stal 'AXatol. De epigrammate notissimo:
Hlvr' id aTceovrta it(6bas Tz1-aqe WduXhO;, I b1aCuOev 5' ix-TbV 7Tvr' duosEEt-
op,.gvro apud Schol. Arist. Ach. 214 et alios cf. Preger Inscr. metr. n. 142,
ubi eis qui de Phaylli saltu tripartito (Dreisprung) egerunt, nune addendus
Kueppers, Arch. Anz. 1900, 104. Alterum carmen Hauv. comparat Athenis
in arce servatum IG I supply. p. 203, n. 37328, quod ita supplevit: [vtiat]
(Wu[Xpo- iSTV ORS Vt]-46V Tplt; [Tt&b dyUVca] I [IV] IluaoT, 4a[i V~a iKiv], a; Asil
Z[Ti.yl.ev]. Sed I[te 4v] falsum esse animadvertit Wolters per litteras;
nam post 'Asko non E, sed aliam litteram superesse. Sive autem basis
delphica publicum Crotoniatarum seu privatum Phaylli donarium est -,
cum Tarentini n. 21 et 40, Metapontini n. 25, Rhegini (Klio IX 173) eadem
aetate anathemata Delphis dedicaverint, illa quoque basis huic temporis
spatio, quo Gelo tripodem n. 34 consecravit, adscribenda erit. Nam donaria
a Crotoniatis simul Athenas et Delphos missa ad easdem res gestas sc.
ad pugnam Salaminiam spectare videntur, quae una cum Phaylli certa-
minibus gymnicis in monument Athenis posito commemoratur. 1 Legit
Kontoleon Ath. M. XXXI, 447. 2 AAON ad 'Ar.XXovc rettulit Hauv.
3 Suppl. Horn., Pomt. Paus. constanter (DdUXo4 scripsit et hie et in
nominee ducis Phocensium (X 2, 6). At (d,'iXXo exstat in tit. Metapontino
eiusdem aetatis n. 25.


480/79 a.








Delphi: tripus Plataicus.


31. Delphis, tripus aureus de manubiis Medicis a. 479.
A. Nunc Constantinopoli in hippodromo (Atmeidan). Lebetem tripodis
fulciebant tres serpentes ahenei soli servati quorum in spirits titulus ita
exaratus, ut duodecim spirae superiores et infimae duo scriptura careant,
reliquae undecim plerumque tres versus continent. Primus exscripsit
Frick, qui accuratius ed. Jahrbb. Phil. Suppl. III 1859, 487-555; denuo ex
monument Fabricius Jahrbuch I 1886, 176 (Syll.2 7. Roehl IGA 70. Imagg.
p. 101, 16. Hicks-Hill 19. Michel 1118. GDI 4406. Nachmanson Gr. I. 14).
Cf. Dethier-Mordtmann Epigr. v. Byzantion 3 sqq.; Fabricius D. Litt. Z. 1886,
267; Bauer Wien. Stud. IX 226; v. Domaszewski N. Heidelb. Jahrbb. 11891,
181; Swoboda Arch. Ep. M. XX 130; Boissevain Festschr. Hirschfeld 69 sqq.
Alios enumerant Roehl 1. 1., Frazer (Paus. tom. V 299), Bluemner (Paus.
tom. II 431; III 709). [Pw]

Tripodem restauraverat P. Graef apud Fabr., quem Furtwaengler cor-
rexit (SB Ak.Muench.1904,413). Totius monument delineatio admodum pro-
babilis exstat apud Springer-Michaelis Kunstgesch.9 p. 211 (ubi vero pedes
tripodis nimis a column distant) et 181. Reliquae imagines obsolefactae.
Tit. A: Litteratura antique Laconica A, C, D, e, P, V, Y (x), X (a), cf. Kirch-
hoff Stud.4 153. Cf. Herod. IX 81: cuy op1vrt~t 86 d pT& jpwra xai zexdciT
ieXvre; 'Cr Iv AeXPoToE 466,), d7' '; 6 rpirou; 6 yp(aoo d&veri 6 &ir Tro
TpnapEvou ctpos TOU YaXxiou Errcbk ITZETC ToU pay.oo, Mi' .ri Iv 'OXU.-
T E( i eXfl, an' iC 6VxdTuyuV ydX/.eoV Ais dl9yixav, Ta Trip lv 'Is.q)
Oeq, dn' Ti =tin-u) ydXxeo; Ilosetimwv lEcyvero. Thue. I 132: icl tov
TpETold 7tore Tv iV AAxpoTs, 8v dvcaeamv ol "EXXIve; dai rcuv Mhiywv dxpoti-
vtov, iassv (Pausanias) intYpddao8at a5br I51E tTsyerov r66e-
'EXX1vum dpyfy6, ilct Orporbv &Xeae M68wv,
IHauacavat olDoipp Ryv.' dv iq-.e rT68c.
Tn ([tv o5v Rleyelov oi Aaxbati.6vtool iex6X4av i6bb r6es TOde ro5 rpiroot;
roUTro xAl ilypaiaV 6voj.aoT'L r a nr6Xcs oaat Eu ya&Xouoa tvy pdppapov iarj-
omy T6 davdOi1. [Demosth.] in Neaer. 97: iy' oT; pua-ae; 6 I nauacvc;...
IniypaSEV inT 7v6 pi7roaU iV AEOypoT 8v oi "'EXXve; ot aucpayedy.eo.Tv
IIXaTartaL tdydv %ai iv av lXa)lm vauia/ipa(v vau a tovTe; xotv irotijad-
pJevot & a - Diod. XI 33 v. infra ad tit. B. Paus. X 13, 9: dv %zoctv U dvieamv dr,6
epyou Tro IlXaTat&atv ol EXg ve; Xpuooov rTpiToLa 6pdxovrt iTxclty.eevov aXx).
Saov tiv Oi] XaXd(; v TOU dv Td a6Ta xeal T6v puoo6v oi mDwxienv ~irteXovro jyeJiove;. (De monument Olym-
pico ibid. V 23, 1). Cf. etiam Schol. Thuc. I 132 rpbroa c ... 8v Reapowv ot
'Pwto1dtwv aocstXE xalt jivcti&uv it i6v iirn6po[iov 'roU Butavrlou. Cf. So-
zomen. hist. eccl. II 5 et alios IGA p. 27 allatos. Cum catalog 31 no-
minum tit. supra positi quae Plutarchum Delphis legisse et numera-
visse apparent, cum Themistoclem (c. 20) finxerit monentem tb; Tptdxovra
xal p.a 6vcat i6Xest estatv a[ paETaoaut tro0 oX T .ou xct ra TOUTC'm at inXeou;
ravrdriat sitpati nee 27 nomina in basi lovis Olympici a Paus. V 23


479 a.









Delphi: tripus Plataicus. 479 a.


Spira ITo[(6 r6v]
7:6X4[Lov [a&-]






III 'raysi[a~tc]2 -



10 IV Msyapiq
'E=6Lau'ptot
'Ep~o"'vtoL4


spira V (DKst~aotor5
Tpociva'wto6
15 'EPLmOV;
VI Typu'Aot



VII Muot,/;7
20 I(&ot
McIOLOL
TgvtoL8


spiraVIII Nok~oL







X Asuxa6toL
30 vxot

K6F-VLOLS
XFAvrpcpvk&LI
XIAenpizaxLTt1


enumerata consentiunt neque ii 27 populi quos Herod. IX 28-30 et 77 ad
Plataeas pugnavisse tradit, cf. tres tabulas a Frazero compositas. Apud
Paus. quidem desunt Thespienses, Eretrienses, Leucadii, Siphnii, ,aber
man erkennt bei genauerer Prilfung, dafS fiir die olympische Liste die offi-
zielle des delphischen Dreifufles bestimmend war, denn es werden die erhal-
tenen Namen der Hauptsache nach in derselben Reihenfolge aufgefilhrt; es
wird daher .anzunehmen sein, dafi die vermifiten 4 Namen urspriinglich
auf dem Stein vorhanden, aber 600 Jahre spdter infolge der Beschadigung
nicht mehr lesbar waren' (Blue.), aut omissa sunt vel culpa librariorum
vel negligentia periegetae, quem aperte taedebat, unum et triginta no-
mina, ordine non mutato, sine suis adnotationibus exscribere (Roe.).
Contra apud Herod. desiderantur 6 insulae: Cei, Melii, Tenii, Naxii, Cythnii,
Siphnii; quos vero omnes cum constet pugnae Salaminiae interfuisse
(Hdt. VIII 46. 48), manifestum est catalogum delphicum (non ipsum monu-
mentum, ut Ditt. voluit) non tam ad pugnam Plataicam quam ad totum
bellum feliciter gestum pertinere, quod etiam ad verbum v. 1-3 et Plut.
Them. 20 testantur. Desunt sane ex indice Herodoteo Palenses et Man-
tinienses, ex classes autem Salaminia Seriphii; at Mantinienses ad Plataeas
non in tempore venerunt (v. not. 9) et reliqui erant civitates minimae'
vel humillimae. 1 Legit et supply. Fabr. ,Ingeniosa sane coniectura
Dom. nomina, si exceperis ea quae postea addita sint (v. 22. 31. 32), ita ad-
ornata esse statuit, ut post principles foederis Graecorum Lacedaemonios
Athenienses Corinthios (v. 4. 5. 6) primum locum tenerent Peloponnesii
Lacedaemoniorum foederis participes (v. 7-16), secundum Atheniensium
socii (v. 17-27), tertium Corinthiorum coloni (v. 28-34). Sed ea opinion
gravissimis laborare videtur difficultatibus', de quibus Swob. exposuit.
2 Propter eximiam virtutem in castris Mardonii expugnandis exhibitam
hie honors locus civitati mediocri tributus videtur (cf. Herodot. IX 70).
3 Sic, non Ie-xu6vtot, in aere exaratum esse testatur Fabr. 4 Arcades,


479 a.


Delphi: tripus Plataicus.








31. Delphi: tripus Plataicus. 479 a.

[B]. Delphis reperti sunt duo gradus fere integri basis rotundae ex calce
caerulea facti, quibus olim tertius qui donarium portabat impositus erat,
is quidem plane deperditus, quia baud dubie, cum iussu Constantini
Magni columnam serpentium et tripodem abriperent, totus confractus est.
Quibus gradibus rotundis nunc magnum bathrum quadratum substructum
vides, cuius tamen plerique lapides non ad hoc monumentum pertinent
(cf. delineationem basis Klio VI 407, gradus superioris Furtwaengler SB Ak.
Muench. 1904, 414 [Bulle]). Cum vero titulos dedicatorios in summis ba-
throrum gradibus (,Standplatten,) incidere mos esset, persuasum habeo,
in illo gradu deperdito et epigramma Pausaniae regis postea deletum (v.
infra) exaratum fuisse et hoc postumum, quod Ephorus apud Diod. XI 33
servavit (Bergk Simonid. 139. Preger Inscr. metr. n. 85):
'EXXaos se3pu dpou oaw7pss "cdva' av~shxav
8ouXoo6vac oGutsp&a pouodLvoi tdXta.

quorum nummo inscriptum est EP (Curtius Pelop. 1 228); frequentissima
eadem forma in cognomini urbe Boeotiae. 5 Hanc unam scriptu-
ram novit antiquior aetas, v. n. 85, 15. 181, 3. 15. 241, 65. 78. 82. 260, 5.
Syll.2 291, 18. Eodem redit (DXIdito; Syll.2 258, 62. 6 Haec est antiquior
nominis forma cum apud ipsos cives (Syll.2 473, 3. 6. 11. 18) turn alibi
(n. 241,78. 144.146; CIG 106,2.5.10.14; IG II 614, 3.10. 834e, 57.58. 1167,1)
usitata. 7 Steph. Byz. Mu~sat 6 toXKiir Mux.7ravto; t'i OXUp-sbV
Mux-qv" xal MU-)vS6. Fr. Cf. Syll.2 271, 3 dXtiay et el t r v Mumviov.
8 Cf. Hdt. VIII 82. Tenios et Siphnios postea demum additos testatur Fabr.,
de Cythniis idem ei in mentem venit, sed monument accurate examinato
nullum eius rei vestigium apparuit (Dom. p. 182 not. 2). 9 Elei et Man-
tinienses neque Salaminiae pugnae interfuerunt neque ad Plataeas in tem-
pore venerunt, sed concesserunt Graeci eis qui tutelam Olympiae habe-
bant, ut voluntatem rei effectae loco haberent; quod idem cur in Man-
tiniensibus facerent nulla erat causa. 10 De hac antiquiore forma etiam
alibi in nummis, in titulis, apud scriptores obvia cf. Bursian Geogr.
Gr. I 35, 2.
Tit. B. Cf. Ephorus ap. Diod. XI 33 ol0 "EXX? ErT ix v Xap6po-
zxadtir i6pevot X6[Joeoi pl p tot -1d dveiejav eis AEXTou;
irtypdfotvre ltsytov r66ds 'EXw80o e6ppuoydpou TX. Hoc carmen Frick 1. 1.
503; Goettling Ges. Abh. II 76; Kaibel Rh. Mus. XXVIII 449; Preger n. 85
subditicium esse censuerunt, quos olim secutus eram, quia basis integra
esse nuntiaretur (Berl. ph. W. 1903, 269). Delphis vero cum gradum sum-
mum desiderari vidissem, de hoc epigrammate, quod Herodotus et Thucy-
dides ignorabant, idem iudicandum esse intellexi ac de alio apud Diodo-
rum (ex Ephoro) servato, quod in fano Minervae Pronaeae post Herodoti
sed ante Ephori tempora incisum esse eviceram (Jahrbb. Phil. 1884,
238 sqq.; Philol. LXXI, 1912, 74; cf. Preger n. 86). Primis igitur decenniis
saec. IV non ut Bergkio (P. Lyr.8 p. 484) placuit statim post finem belli
Phocensis, nam a. 356 Ephorus mortuus est distichum ex diversis car-








Hermionenses. Gelo.


minibus congestum crepidini inscriptum putemus; cuius gradum summum
altitude spectatorum (,Augenhdhe') aequabat. Cf. ILoLuawit- dpyw, 'E)U oo;
eupu,6pou in carmine a. 477 ap. Athen. XII 536 B, Preger n. 100. Perinde
'EXXdAo eubptX6pou in basi Araci nauarchi a. 404, v. n. 1153. Cf. 'EXa1I
7rasOT -- xsteaa puadptevot I bou'oa* HiipetO 5i rX. [Simonid.] n. 97
(Bergk3 p. 454).


A 32. Delphis. Anathema Hermionensium a. 479. Basis sta-
tuarum Proserpinae [et Cereris] dedicate fortasse post pugnam Platae-
ensem. Ante opisthodomum templi. Ed. Pomtow Delphica III 144 (Berl.
ph. W. 1912, 573). In later superior vestigia statuae muliebris, i. e. Pro-
serpinae. Ad dextram seu unus seu duo lapides desiderantur. arotXq6v.
[Pw]
(I) 2pE 3 5? do [Atx -a r p] (K X ,6u ,svo;)
hspjitovi; &v {[excv r6iaXeovL] (luzioL 8sxca'tv).

Litteratura antiqua Hermionensium: A, E, B (h), D, I, M, N, 0, R, :E, D.
Titulus est antiquissimus huius urbis, nam B et D hie primum occurrunt,
cf. IG IV 679 sqq., et cum proximi (H, 0) ,nicht iiber die Mitte des V. Jahrh.
hinaufgeriickt werden k6nnen' (Kirchhoff, Stud.4 161), supra positus annis
480-460 attribuendus. Num monumentum re vera ad pugnam Platae-
ensem pertineat, non usque quaque certum, sed qui reputat Hermio-
nenses ut Epidaurios, Trozenios, Tirynthios pugnae interfuisse et in tripode
nr. 31, 15 esse perseriptos, et comparat donarium eadem de causa ab Epi-
dauriis Delphos dedicatum (se. Apollinem d7r~ M/mwv, Paus. X 15, 1), summa
cum probabilitate nostrum quoque ad hanc pugnam referat. Infra tit.
dedicatorium inscriptio in honorem Aeginetae cuiusdam a. 238, in later
sinistro tres in hon. trium Byzantiorum a. 225 insculptae sunt (editae Del-
phicail 145, 69). Etiam in magno donario ab Aetola quadam saec. III nostris
status adposito, c. a. 157 titulus in honorem ro5 Bd~oU rou 'Epioo'ioet' ex-
aratus (1.1. 147 sq.). 1 Num Aidoneus = Clymenus triada Hermio-
nensem notissimam hie quoque compleverit, dubitari potest, quia haec
trias paullo recentioribus temporibus orta videtur. .


A33. 31. Gelonis tyranni donaria Olympiae et Delphis a. 488
et 480/79. 33. Olympiae. In bathro permagno quadrigae aheneae.
Restaurationem monument ineditam misit Bulle, qui illud in funda-
mento porino, 7,50 m. oriented versus a Victoria Messeniorum (n. 80)
distant collocatum fuisse demonstrate. Super gradum medium deper-
ditum lapides viginti (5 x 4) marmorei (Parii) iacebant, quorum tres ser-
vati et in media front ponendi titulos a et b exhibent (ad sinistram
lapis cum exordio a, ad dextram quintus vacuus perierunt). Basis ipsa
4,14 lata, 4,68 crassa. Ex apographo R. Weilii qui primus ad Gelonem
Dittenberger, Sylloge I. 3


31-34.


488-479 a.











rettulit, ed. Kirchhoff Arch. Z. 1878, 142 (I. Olymp. 143; IGA 359; Imagg.
p. 68, 6; Loewy n. 28; GDI 3410). Cf. Foerster Olympioniken n. 180; Pom-
tow SB Ak. Muench. 1907, 282 et 322 sq. [Pw]
a in front (ad [FiXov i 6 Astvoptvs]oil dviexe
sinistram) [tL Al I FreXto;].
b in media front Pcaux'ae i AtivacCa : J[7r]oL'sS.

34. Delphis, in basi tripodis calcaria caerulea prope templum (in situ).
- Ed. Homolle Bull. Hell. XXI 1897, 589 et plenius Ml1ang. Weil 207 sqq.
(Syll.2 910; Imagg.p.49,35; Michellll9; Hicks-Hill 16; Nachmanson Gr. 1.13).
Cf. Perdrizet Bull. Hell. XX 1896, 654; Pomtow SB Ak. Muench. 1907, 283;
Keramopullos Ath. M. 1909,40sqq.; Buck Class. philology VIII 1913,137.
a F\ov 6 Aswvojiv[so<] I &vSDsxsl c6indUovt | upa9aoio |.

33. Litteratura a antiqua Gelonis (cf. n. 34) A, E, 0, N, E; tit. b antiqua
Aeginetica (cf. n. 10) A, F, E, A, A, s, V. Error Pausaniae, qui quadrigam
ad Gelonem tyrannum referendum esse negat, saepius refutatus est
(cf. Bluemner tom. III 579; Dittenb. I. Olymp. 143), quare haec modo illius
verba afferam (VI 9, 4): . dd8 l~ia eTlat ,b T p ta. iT pt.,y a sLv ,i 6 itaw
auij riX&wva Aeivo fjivouc davaaToa reXfjov- %hal 6 yp6vo; To6zyu -,q
FgXWvL iCTE Vljs Mi,;rTpiry) 7rp6b ca; iptou&&o'rca 'OMu(JitIa, (a. 488). -- D)aj-
xtac bi AtyiyT)Tri t6 re T p.a %al aSu'cu rX FiXwvt irobae Trijv -6va. Quod
donarium post a. 480 demum consecratum esse Keramopullos (Ath. M.
1909, 39) evincere studuit causis minus probandis confisus. 1 Adhuc
vv. dd. supplevere [Fikov AtvopeSo; FeXt]o; d&ia-/e, quod tamen supple-
mentum versum et lapidem longiores reddit. Tit. igitur delphico n. 34 de-
tecto duos versus restituere malui, qui a margin sinistra lapidis deperditi
incepisse videntur. 2 De Glaucia v. n. 36.
34. Litteratura a antique Syracusana (praeter C): A, C, D, E, (, A, N, 9,
R, S, V. Tit. b antiqua delphica, quamquam dialectus ionica est: A, ', A, E,
A, N, P, 5, Y. Cf. Buck 1. 1. Post victoriam Himeraeam a. 480 Gelon spolia
Olympiam misit, quibus similis titulus inscriptus fuerit ac galeae Hieronis
n.35 B,a; cf. Paus. VI 19,7: cipa-s Xtvot rpest apt0ti6v, TiAmvo4 US dvQ1-%a
MxaI upaousio (DoiMxac __ -.paT-dvrwv. Ibidem tyrannus cum statuam co-
losseam lovis de iisdem manubiis consecravisse videatur (Paus. 1. 1.), Del-
phis vero tripodem aureum dedicaverit, consult eum donaria a Graecis
post pugnam Plataeensem missa imitatum esse exposui 1. 1.: Delphis tri-
podem n. 31, Olympiae lovem colosseum, v. ad n. 31 (Thesaurus autem
,Carthaginiensium' dictus, a Syracusanis saec. VI Olympiae exstructus
erat, Bluemner Paus. tom. II 631.) 1 Cf. Timaeus ap. Diodor. XI 26, 7:
a ScVIi tro j't frivv6lesvo; 6 FiDwl r p.i tViv )xaU'pw.' V a clar u aCto-
.6yo'uc Aj.Tapo ai K6p7)s, Zpuaouv 4i Tptnota 7-otijaa; diob )a)dvTm iv&%at-
sexa d io ~i vs d T6 Tipevog T- iv AdXyoT An o~OXavt yaptarvtpov. (De Timaeo
Diodori fonte cf. Busolt II 795, 3. 793). Athen. VI p. 231e: .-a sp6 r;


488. 479 a.


33. 34.


Gelo.











b Tiv rphtoka xald rv N'(xev2 : ipyaoTo
5 Btov 3 : Ato8dpo i uto; i MXSotog.


To6toJ (Gygis Lydorum regis) pasties advipupo;, eft U dypjaoo 7 6 bflu6to(,
k (Datvta Tri ypja)v 6 'Epiaowi 9E67rtoioO cv Trg Tsoaapa-oaTi TUNv $>nT7rt-
10. iTopouSi .'ap o05roL 'oA ('J9- TOU [r&Ea TotrTov Kpotaou, tEV' o0,; Ei6 TSe FR&)uO xal 'IUpMoo T6'rV SItXROTv,
ToU IA&') Tpitrora xl Nbny4 yp oXpao5 2 ooEtol.eva dvaavrot %a&' o3( Xp6vou; Sip~yj)
EtCopdErue E 'ETXXdt, Tro5 'IJ p oVo Ta .uota (reliqua v. ad n. 356). Quibus
ex locis certissime concluditur, post pugnam Himeraeam unum modo do-
narium delphicum dedicatum esse, tripodem Gelonis, cui haud dubie per-
magna auri vis castris Carthaginiensium captis obtigerat. Hieronis vero
tripodem postea demum missum esse cum verba Theopompi supra com-
memorata demonstrant (qui donarium Gelonis ad victoriam a. 480 refert,
Hieronis tripodis nullum tempus indicate) turn ea quae de tyranno penuria
auri laborante ad n. 356 afferentur. Neque bathra duorum tripodum
eodem tempore exstructa esse Keramopullo concedam; nam cum nullis
confibulis inter se coniuncta sint, dextrum Hieronis postea gradibus Ge-
lonis ex parte impositum esse potest. Itaque carmen notissimum de
quattuor tripodibus Dinomenidarum cum certe his annis scriptum non
sit, ad tit. proxime sequentem tractabitur. 2 Victoria fortasse inter
pedes tripodis lebetem portabat. 3 Cf. Polemo fr. 98 (Prell.) ap. Diog.
L. IV 58: yey6asi jE BIOES 8a__.. 6ytoo; MtdXato; cdvptaT0orot6;, o5 pti-
Vi'vrot x.mi IloX61.mv (attuli 1895 in Anathematis Delphicis referens ad brevem
descriptionem donarii ab Horn. Bull. XVIII 179 datam; sic etiam Perdr.
1896 1. 1.).


A 35. Hiero tyrannus Delphis et Olympiae a. 482-467.
A. Delphis a. 482. In gradu calcario summo baseos. Edd. Homolle
Bull. Hell. XXI 1897, 303 (403), denuo ex lapide Pomtow Klio IX 177 sqq.,
Bourguet Fouill. III 1, n. 136. Cf. Pomtow SB Ak. Muench. 1907, 286.
[Pw]
htepovl [6 Aetvop.ivso a vEexs jupao9oto;]2.

1 Ad statuam tyranni a Plutarcho commemoratam tit. A rettulit
Horn., cf. Plut. Pyth. or. 8: f i5 7Tpoi6v're (sc. ex cella semicirculari Argi-
vorum, v. n. 161) Ep.L cTav T6) 'IipWvo d'A8ptacia Tro5 Tpdvvou. 2 Suppl.
Klio IX 179; vox [T67r6)~ov] addita basim nimis longam redderet. Cum
litteratura A, 9 (h), P hanc antiquissimam inscriptionem tyranni esse
probet (reliquae habent A), monumentum post primam victoriam Pythicam
ab Hierorie xX7ir Pherenico a. 482 reportatam consecratum esse suspi-
catus sum 1. 1. 180. Keramopullos Ath. Mitt. 1909, 47 minus apte earn a
filio Dinomene post patris mortem (467) erectam putat.
3*


34. 35.


Gelo. Hiero.


482-480 a.








474/3 a.


B. Spolia de pugna ad Cumas a. 474/3 facta:
a. Olympiae, nunc Londini. Galea aerea, olim in thesauro ,Cartha-
giniensium' deposit, ut videtur (SB Ak. Muench. 1907, 283; cf. n. 34, not.).
Edd. CIG 16 et Add. p. 882 (Kaibel Epigr. 745); IGA 510 (Imagg. p. 49, 36.
GDI 3228), Dittenberger I. Olymp. 249 (Michel 1084. Hicks-Hill 22), alii quos
enumerat Dttb.
htdpov,8 6 Asivoaivso
xal tol oupaxdatot4
tot Al Tupiv'5 &TC6 Ku'pq.
b. [Delphis destinata spolia in maria Crissaeo periisse videntur. Pomtow
SB Ak. Muench. 1907, 283 huc rettulit epigramma (Simonidis) fr. 109 Bergk:
Tou k' VCan Toppjqvj)v dxpoiwta (1otipj dyowca I 9j 7ieXayo;, -, a v6t J[;
aLvo; xftipLEav.]
C. Delphis a. 474/3. In basi tripodis calcaria caerulea ad dextram
Gelonis (n. 34), in situ. Ed. Homolle Bull. Hell. XXI 1897, 589 et plenius
M1langes Weil 213 sqq. (Hicks-Hill 16). Cf. Syll.2 910 not.; Blass Bacchyl.3
p. LIX sq.; Keramopullos Ath. Mitt. 1909, 40 sqq.
[htipov6 6 Astvop.i]ysoc7 &visxs [i]8 svy-
[Toy.ma9 Taavra], henra livet.

B 3 Litteratura antiqua Syracusana A, E(e, Yq), a (h), F~, S,V. In Hieronis
nominee scribendo semper spir. asp. S usurpatur, in articulo 6 omittitur.
Cf. tit. C. 4 De metro egit post alios Dttb.; vs. 3 est paroemiacus. 5 I.e.
Tup(p)avd, sc.ox7-Xa. Eadem forma Tuppavoi n.24. De pugna Cumaea v.not.6.
C 6 Litteratura antiqua Syracusana A, E (e, -q), E (h), (D, M, N, E. -
Hiero a. 474/3 Cumas obsidione liberavit, pugna navali Tyrrhenos vicit,
cf. Diod. XI 51, Busolt 112 804; quod significant a. 470 Pind. Pyth. I 72 ati.pov
UTpU olxov 6 (Do!ti 6 'Tupdaviv C cia.ovrt i7/, voauca-Too'v lppt 6v Rpv:a
irpo K61~.. Ad tripodem et Victoriam auream a tyranno Delphis dedicate
spectat a. 468 Bacchylides III 17 sqq.: XdJ.p-tA 6b' t76 RaptcpUyaTq 6 yp,6bt, |
cit~aiaXTrur63wj a9zaQerwio | Vapo 5, Tao5, r6lt ti&yt3TOV dXo I| Iolpou tapa
KasraXkA; bidpot; I AeXyoi iTnouat et 63 sqq.: goot (ye) jiv 'EXd' Iyouatv,
ojit, | yVf y I&pwo, &otSI | (FdI[ aioo nXeiova ypusv | Aoiiat 7:eait
ppoTrv. Theopomp ap.Athen. VI231 F: -- TO 6' 'ITpwvo ,ra Sbiota (v.n.341).
.iyEt o8 rm; 6 OT o uoro; (fr. 219) 'v yap Trb TaXOtt?, T ispV xE-&oo(p.-o ivov
ya'xhoT; d6acp.LaONt, obx dv8ptato 4ca& MCipI)at xal TploLt aOLXxo5 reotfp iVot.
Axeo.atL6vtot o3v, Xpuoiorat pou'ol.evot r6 Top6woinov ou 6v ApxXat, 'A t6X-
?uWoV; x&al oiy eCpiaxovrEi; iV TV 'EXXaht Xpuoiov, i'' 6 [E% Nsou] I*1pdxt"'wv
bOy seav itoup' 03 ypuaiov Tpiwcro. 8 &' au>oTos disIev 7apa Kpotaou roU Auot5
t0psuivrTao d>vsTosat [Tiap' x&eivo'j]. -x.ait ot rcopsugirtres apa Kpotoou Advioavro.
'Ipawv 6' 6 upa-zxato; pouX6pdyvoo davteTvat T aerp v T p piroba %.a rt~
Ni', i d itp9ou ypuoou ii ioXv ypdvov dropdiv ZpuBiou oarepov elp. 12
Tro6; dl ao.rTgSO elk rt 'EXjdhc' o'i7tte pt6Xt; re ehl- K6pwtooV aifcpt6Leivot
xa'i &YtV6CsMV'S E5pOV Ttap' 'ApiTtCet Ti Kopt'dN8p, 8 y auovwv Xp ou-


Hiero.








470 a.


D. Delphis a. 470. Hiero Tepii:yu vicit et mea quidem sententia -
quadrigam aheneam dedicaturus erat, cuius aurigam clarissimum et baseos
)1eVO IMAr& |jAsp&6 8naupout elysIV Ou' 64.lou(. &iriorTO 70Vw TOT; Vapa ro5
'IEpWvoO 80OV O?6Xovn)O %al pIFTCI T6uka Tt\-tP&M4 '/.at T9 &utou y(Cpa O'C
';jVM5TO 7n0p7jOaa 17t&QCnE a'JColt. dvtf dv 'Ispov 7rXoTov oaTou %cd a'a iToX)>.
6(upa rcRepv ix 7. xe)(ac. Vix dubium esse puto, quin basis inventa Delphis
re vera ad hune tripodem et Victoriam auream pertineat. Dubitationem
tamen movent septem foramina, quae in superior parte baseos exstant
(tres tripodis in interior circulo, quattuor in exteriore. Hane difficultatem
Keram. 48 sq. ita expedivit, ut tripodem mox remotum rursus altae co-
lumnae aheneae, quattuor dentibus (Zapfen) bathro immissae, impositum
esse statueret; hanc earn columnam esse, quae a Plutarcho x(tu y7.Axo
'Ipwnvo appellate sit (v. supra tit. F). Quibus addo etiam in duabus aliis
basibus tripodum, quae eis Gelonis et Hieronis paulo minores ad sinistram
conditae iure meritoque, etsi titulis carent, fratribus Polyzalo et Thrasy-
bulo adscribuntur, non tria foramina tripodi accommodate, sed quattuor
in circulo posita exstare modo descriptis simillima. Inde sequitur eis
quoque columns aheneas esse immissas, quas item tripodes portasse
consentaneum est. Accedit quod in basi anteriore (Polyzali) ante ipsam
columnam foramen c. 0,30 longum tabulae aheneae infigendae destinatum
exstat; cf. delineationem Zachi ap. Keram. 40 sq.
Quibus praemissis quaestio de Dinomenidarum tripodibus ,intrica-
tissima' (Blass 1.1.) in hunc modum expedienda videtur. Tripodes Gelonis
et Hieronis variis temporibus conditos esse et rationes technical docent
(v. n. 34, fin. not. 1) et auctores fere testantur (ibid.). Etenim Gelo ad
Himeram auri permultum erat praedatus ibidd.), Hiero ad Cumas ut in
pugna navali fere nullum. Qui cum fratrem eiusque donaria aemulari
studeret, Olympiae ipse quoque spolia (tit. B, a), postea item quadrigam
(v. tit. E), Delphis item tripodem et Victoriam auream itemque quadrigam
(v. tit. D) dedicavit, et ut Gelo post victoria de Carthaginiensibus par-
tam leonem africanum nummis incusit, sic Hiero post pugnam Cumaeam
idem animal marinum, quod adhuc in ipsis nummis Cumaeis fuerat.
Itaque narratio de nuntiis tyranni Graeciam pervagantibus et aurum
quaerentibus non addubitanda et iure ad a. 474 referenda est. Nam tan-
tummodo illa victoria fratribus quoque minoribus ansam praebere potuit
eadem donaria Delphis consecrandi atque ipse Hiero, nempe tripodes
columnist aheneis impositos. Sic etiam pluralis numerous 6tteadc.'rw
rptu6wvm intelligi possit, nisi forte sola licentia poetica est (sic etiam
Hicks-Hill et Keram. 47 sq.), et vox 6~A~ti8a)o; ut 6i(8.j.Tro; etc. ad altas
columns tripodes portantes spectat. In illa vero tabula ahenea ante
columnam Polyzali immissa (v. supra) epigramma insculptum fuisse ducam
(SB Ak. Muench. 1907, 284), quod ut ,Collektivaufsohrift' quattuor tripodum
Dinomenidarum Simonides, qui a 475 in Sicilia (ubi 468 Agrigenti moritur)
pacem inter Hieronem et Polyzalum Theronemque conciliaverat, Hieronis
rogatu a. 473 panxisse videtur: (D-%Idt FXw,'I, 'lpwva, HoXkiXov, 0pao6 ouXov, I


Hiero,











lapidem unum tenemus, quam postea Polyzalus pro fratre aegrotante et
a. 467 mortuo consecravit hoc fere inscribens epigramma [Mvytaj xott-
yvroto n1]oX6taX6 p.' i&dvy x[e, | huti; AstvopJiveu, T]y ds, 6vuip. 'ATcoXX4[ov].
Fusius tractavit Pomtow SB Ak. Muench. 1907, 287 sqq., ubi vide edd.
priores. Keramopullos Ath.Mitt. 1909, 33sqq. aurigam ad Gelonem, Fricken-
haus Arch. Jahrb. 1913, 52 sqq. ad Polyzalum referred malunt.
E. Olympiae a. 468. Hieronis, qui eodem rTepihn~t ac Delphis vicit,
quadrigam aheneam ab Onata factam filius Dinomenes post mortem patris
(a. 467) in Alti collocavit, cf. Paus. VI 12, 1 et accuratius VIII 42, 9: -- xt
intpdy.yova. iv 'OXup.iria, r6 p.&v uinrp rou a'va8 fp.~'aT6; trisv akr- YVi' =ree
Vt%ao;, ZSu 'OX6p1t, OCU1J69 dyfoVa I TEDp[TWtp p.iv 6iiTE, tLouVO-AiXqTt bi 6i4, 1
6ip' 'Ippwv Taie Got iyaptaaaon ico:T 6' dv0-r-e [ AuVO[xevb] 7-arp6; ttvfp.a
1upaxoaiou. Cf. Muench. Sitzgb. 1907, 285.
(huius tituli nullum fragmentum repertum).
(F. Delphis. Plut. Pyth. or. 8: dxo6ao BU 3vT xm tv rtt arkt avl 7a).-
-o5C 'Iopwvo 9o E V GeE abjlTop.deC T'; Lipa; dIurjS, '6V 'IipUaw GuvipatveV
iv xupaxo6aat rTe),eua, ia6p.oae. Cf. Pomtow Klio IX 177 sq. Keramo-
pullos Ath. Mitt. 1909, 48 hanc pilam eandem esse opinatur atque colum-
nam aheneam basi donarii C impositam; cf. infra not. 6.


6S tapaBeTv aI 6.p.yov TEXXitv; 7yep' ic 4Xeusepta (Schol. Pind. Pyth. I 155).
Ne in vanitate verborum alterius distichi cum Bergkio offendamus, moment
laudes similes a Pindaro a. 470 de victoria Cumaea dictae Pyth. I 72 sq.
-_ 7rp6 Ku6pta (v. supra). Ola Xupa-.oaowv dpy.p 6apsvTse vdqov, I xart6par
aint vcawv 6 oypw 1v -cO6vrTw PdXe5' t-ihv, 'EXXdc' i^&\Xmwv papeta; 6ou?"iaq
(cf. Preger Inscr. metr. p. 72). De alio disticho, quod pro altero allato in
Anthol. VI 214 (Suid. s. v. Aaperiou) legimus: dI &zxaev X tpv %ai nevtxovrt a
ca)dvTwv I Aapetlou ypuaoo, ra; exada; exd-ra, num genuinum sit, perquirere
non est huius loci, sed ipsum quoque ad manubia Himeraea et Cumaea
coniuncta pertinere videtur. Horn. M61. Weil 223 et Hultsch RE IV 2032
haud inepte id a docto quodam falsario factum iudicant. De Damaretio
nummo cf. Hultsch Metr.2 129, 6 (hie etiam de Gelonis talents sedecim,
v. n. 34), 433, 664. 7 Suppl. Hom. 8 Lacunam post dai0exe,
cum duabus litteris non sufficiat, latior vero quam una sit (Horn.), signo
interpunctionis complevi (cf. n. 34, b); litterae nt tantum /l superest, quod
Horn. H vel B (?) fuisse existimat, qui de .h|X[xst_- vel hi l.I|[i .e cogitat.
9 Suppl. Ordo fere arotZyS6v probat quattuordecim litteras excidisse.
Cum Gelonis tripus sedecim talentorum fuerit, et teste Bacchylide (IlI 66
v. supra) nemo Graecus plus auri Delphis donaverit quam Hiero, nihil
fere aliud relinquitur nisi TEv-tixovra. Subaudimus tot talent Victoriam
auream pretii habuisse; idem certe pretium in altero disticho epigrammatis
nominatum videmus (not. 6). Sin vero nominativus post eXxet admittitur,
etiam hiXjt[xt dixoas rTdXva], heTTa p.vea suppleri potest.


470. 468 a.


Hiero.











A 36. Theogenes Thasius periodonica. Vicit Delphis et
Olympiae a. 480 et 476. A. Delphis, basis calcaria alba. Ed. Pomtow
Delphica II 37 et 83 (Berl. ph. W. 1909, 252 et 765), cf. IG XII, 8, p. VIII.
,Die Buchstaben so eng acot f66v, dafi sie sich ringsum fast beriihren (cf.
IG V 2, tab. II n. 262 litt. simillimas); Verse nicht abgesetxt, doch haufig
durch : getrennt'. [Pw]

Litteratura tit. A ionica volg. ineuntis saec. IV; E simillimuin in carmine
Arcadico a. 369 n. 160 not. recurrit, quod eadem manu inscriptum videtur
ac tit. supra positus (cf. etiam Doriei tit. n. 82 not.). Tit. B litterae ion.
volg. (A, E, 0, H, M, H, 3=, P, :E), quas alteri parti saec. V adscripsit R. Weil,
paululum modo antiquiores videntur titulo A. Postquam Treu rectissime
fragmenta Olympica ad Theogenem rettulit, Foucarto ea potius ad Dorieum
spectare visa sunt, cui Dittb.-Purg. aliique assentiuntur, perperam qui-
dem, ut tit. A nune ostendit (cf. Delphica II 39). Donarium Delphicum
Pausanias silentio praeteriit, quia ibi status athletarum consult omisit
(X 9, 2); Olympium antea uberius tractavit VI 6, 5: saivyk; (lege Q0o-.) yap
OQato: 6aupitrtdi &t>ov rT arj (01. 75 = a. 480) ur.io -re &VeXicst alt
ray-xpdou vLtas EitrpCP4eXTro .UeTs6uv r rv Eugpov. VI 11, 2: Trov 6 p@at-
M.w' rrov cnip.tvmv 9s=ia4y ou r6pptu earyvyl; (leg. 9eoy.) 6 Tp.oaivouw;
(lege Ttpotivou) Qactoo. "Oaa [yti 6a? ipyw iOa yeivoui i 6 ay lrwnt
r6y.ei 'MXutTai-46v, irpoe6oM rev & X65o -i.17 .to Trt bont tiuraa &1 aukm, E5-
Ou%6v -cc Aibq mrepaygaccco Tcv T:6wjv (cf. Paus. VI 6, 6; 01. 75 =480),vA

Tau aypa6tir~ (01. 76 = 476) 6 Omy8'il; ixpaTet. .ys crtIvasi' -4 al
8oz vi7at rpe% a3Tat plev iri 7ifrVj-, Ne(wieiv 61 &iua %71 'Iaftciro 6&mu
iMTupartiou TS dVUpi1 xal ? yr). V- 6 5U dSpt&t TOU QraYEWou k&T'
Nv T 'AXTst, 'r y. To Ai yTL4ou rfXaudou. Cum Glaucias iam a. 492 et
antea artem professus esset (Foerster Olymp. n. 165), sequitur statuam
Theogenis haud ita multo post victorias Olympicas esse consecratam.
Idem dicendum est de statua Delphica post victorias Pythicas erecta et
fortasse eidem Glauciae adscribenda, quamquam bases et lapidum genere
et magnitudine inter se different (Olymp. 30 x 531/2 x 791/2 cm.; Delph.
maior: 35 x 78 x 63 max.). Clarissimum Graeciae periodonicam fere
2,10 m. altum fuisse, vestigia in superior parte basis A servata indicant
(longitudo pedis 0,30); itaque iure ,filius Herculis Thasii' dici poterat
(Paus. VI 11, 2; de Hercule Thasio Hdt. II 44, IG XII 8 p. 76 sq.) neque mera
fabula habenda est, puerum, nonum annum agentem, statuam aheneam
a foro domum portavisse (Paus. 1. 1.). De reliquis narratiunculis ad vitam
athletae pertinentibus, de status eius permultis in Graecia et a barbaris
erectis, de cultu eius heroico cf. Paus. VI 11, 5-9 et auctores a Bluemnero
ad h. I1. allatos (tom. II 586), qui etiam ,Apollinem Strangford' imitationem
.Theogenis a Waldsteinio Jour. hell. st. 1199 haberi adnotat. Titulos A
et B multa post decennia status subscriptos esse ex litteratura et arte
poetica colligitur neque iam a. 476 omnes 1300 victorias (v. not. 2 vs. 11)


Theogenes Thasius.


post 476 a.








Theogenes Thasius.


Disticha sex excipit catalogs victoriarum:
Oeuyeoviq Ttiotvoul (dMto;o vIfxav r8-2 [


10'OXu6IMa c6u
'OX6pU tia navxp&6Tov.

Sof0t4 7r'6
IuoZ0 iru txovit.
15 'Iop1oT4 &oU


'I0poL 7r6u


20'Ih1ot 1rt Neisa 7c6


'Ipot 76S 30 Ni4so ir6
'I4p[ot 7Cu4 NM esac' 6
xai az'xp&otov Neact 76U
25 'I aurft NL es =u4
'Iuaiai. Neusa xTcu


35 Ngeiea rui.
'ExaCdipota5
d'XtZov
av 'Apyst.


a Theogene reportatas fuisse quisquam credat. Cf. etiam not. 2 v. 12,
ubi eum per viginti duos annos pugilatu vicisse proclamatur. 1 Itaque in
codd. Pausaniae OeSuyTa et TtLooa~&ous corrigenda sunt. 2 Testimonium
antiquissimum de victories Theogenis exhibent versus supra A exarati
quos ante lapidem denuo contuli. Ad quos adnoto: 1 [TI; sou, OEt6yeves,
piup.] et 2 [vO-4)v
Awvy -.-' J J, Ttioosvou u,6, Oreydvou( 4aXXt6,wm]v
.UL -9s 1_ N ...... ...... .. To [ e]o supply. Croe-
xapreptaU, oU Tdp Tt; 'OXu tnitat i Beq[a'tv nert Jahresh. 1909,
ou[Tb6 d&'v]p tuyoi]t tway'paroimt re %paTr[6m]. 151; at v.1 litterae
o66B x alp. 1J u 8 j v tpLCUv Cred-vM dxoVEt' 5 21 desunt (20 supply.
5 ki Trd6 8v~~t6 dvp otitr; 'p|s 9espo;" Cr.) neque rell. v.2
iVVia V' 'Is 0jd6mv viaat Uxa, b8l yap d(Casv cum illius supply.
Ixpu ly yudXw(i p.otvo ilmytovi v congruunt.-6Men-
T T'jp.L4 aTYXp To,. T' IMvitxt[ov pavti T w t*" dum later videtur:
&vdxt 5' vb Ne pita, M 6 s-c at ti tai 10 aut 9-epov ('rptro a -
'xal | rp(E; 'e &xariV xai Y[tat, oBi5 oG T7p7.t ydvwv) scribendum
Mtuyp.fit Vtx-qh"Vat 9xoo1i xa'i 56' &t~v. aut ortEv', quod mi-
nus place propter
elisionem hie fere semper neglectam, aut opsie, quod Diels commendavit
(per litteras). V. 7 a aev cf. Pind. Pyth. X 9 et 4 (monuit Keil). V. 11
,Die Plutarehschreiber (praec. reip. 15, 7) verschrieben rptazoata in ta=6atxa,
die des Pausanias in Terpax6ata, was lehrreich ist. Vgl. auch Berl. ph. W.
1902, 1597 not.' (Delph. II 38). 3 dxovtt- postea additum videtur, cum
minus profunde neque oToyi)6Mv exaratum sit; sed etiam in 70taxpdtov
v. 11 ordo notX. neglectus. 4 Ex 'Ip(oa I. Olymp. 161 perperam 'IaSp.ot
correctum; hoc a haud raro deest. 5 De 'Exar6 P o i a cf. Delphica 11 84.
Eadem forma exstat n. 82 v. 6, cf. etiam IG V 2, 142 cum nota. Etiam
Phthiae Theogenem W6,tXov vicisse Paus. VI 11, 5 tradit.


post 476 a.








Theogenes. Teii.


B. Olympiae, basis marmoris Parii. Ed. post alios Dittenberger, I. Olymp.
153 (IGA 380. Loewy n. 29. GDI 69.) Cf. Treu Arch. Z. 1879, 212; Foerster
Olympioniken n. 191; Foucart Bull. Hell. XI 1887, 289; IG XII 8, p. 77.


[E0zoyv-rj Tt~.to~vou]
[Ou'ato" ivbwXaGS t
['OX6Unj1& t6t

5 [fULuk t]
[HUMo 7'U']




10 '10a1ot 76
{xc Uc]YXPU.v~ov.


['Icaj1Lo 7ru']
['kaot 6~]15


Nslii{[ 76~



N ]IL 7C4 2
[NejM U6~

[N~ 7r6] 25
[NeVpi T, ']


6 V. 1-2 suppl. 7 In tit. B dialectum doricam exstare, ex forma
Neptt quae ex locativo Nepiat contract sit, demonstravit Dttb.


A 37.38.Teiorum dirae post a.479. Olim Tei, stelae duae. AB ex
Sherardi et Lislei apographis a Chishullio coniunctis ed. Boeckh CIG 3044,
A melius Le Bas-Wadd. III 59 (IGA 497 [Imag.8 21]; Michel 1318 cum emen-
dationibus Haussoullieri; Hicks-Hill 23; Bechtel SGDI 5632; Hoffmann
Dial. III 49, 105; Solmsen3 45; Buck Dial. 166, 3). Cf. Kirchhoff Stud.4 13.
[ i]
A I &ont : (pipcOa : 85jXcj'Tjpto : otolt : idt T-rtotat[v : uv6 vv :
5 i~' 1O6tJIt, : X ivov: &dtooat : xcd aI'6rv: xat 's'vo : T xivo.: |
II Ja-cs: as, ygv: T-v T4tjv: x[tXuoL: Tcrov: iodYSoyail:| TyVi
10 La 7) : X aT& OXaacavo:y xat' TcWispo|v : oaO :
dvwf~so'I,2 : lvlov : dXuoa: xal ar[6v : xal vo : TO xivo.
B III .. &7rovoo3__ ]6uo4: av aurdot I
6 IV o : T'tov: s[ua]uvuL 1 7 [p]v : . .7t5: Tiv a-

Litterae saeculi V, 0 non . Pars male tradita certo restitui non potest.
1 Solo Atheniensis 7 r.T& ima &tfy6vrm.w (a&toV) dpa4 TOV apZoNr0 ioEi'Tiat
Tpoa&afev aut multam solvere. Plut. Sol. 24. 2 ,Prohibeat, ne inducatur'.
3 Ad &novoto~[Ev~ ? 4 PouX?].60ot Becht. 5 [&astasol]- (Boe. Be.) nimis
longum. E'ti]-(?) Hauss.; [ %ptT]yt, deinde i otasato 6t[adjL]'rat Chish.
Hoffm.


36-38.


post 479 a.










TO: [i]t6 [o] v v4t, a: ad : xal | arov : xald yevo;
To xev o.
JO10 V 6otq TO Xowo aoujvjov7:iv Ts~mt: i "yt:c tTjT(rj: ....ooav.
x c8 a[rox]}rjvst[e: ..] cpov : v... ..19 : rpo0o[- :...]
15 TTj[v] rd7[:xal jv] cvv Ttlov : o[;] avopae [: M av v]jOhoo:
S a[e.a;oaIi:] TS | pIoen ritca'11 T6] isv 'Apo[ts: esmpiird[tov12
20 T ot] T ot ol3 : Tmpoeo[r : ij xnta]jiXXsuot: e aXXal. : 1uaoj86 -
zoITo : 4 hoe olTo: d X|iverO O : 6 zoi Otto : St(Mt : i X n T. : oT
T~ ITj: []|aX[T]4TJlB: [ppovrs: [T x]cx]v: pokes6o: rep
25 T[it]jwv :: T, [ uv st'ea8s : 4 e [p6;] I "EXrXva n : e Te po pappai-
pouq,18 : &.r ouatl a: vot naurv : xad y.ivo: TOr xivo. :
30 VI oTvaS : TRpoXs'ovrz;17: T-jv tieaphvi8 : pro tgoisojasv Einc t Buov-
-1slE9 : xabihev|o: r'byovo20O 'Av:eoTp'o toa : xal I'paxXiot-
35 tiv : xal Aiototav, : av i!tpjil : emips8at.
VII 8. av TaojXj; : bv 'Mv : y rap] : *g]po.]t Cit, : xaT[C'es:
40 potvjtxjta21: ixx6s{[t:] apave a : troasL,: xiEvov ctd|Xuao-
Ea: al a v: xv Vald -y|fIvo; [: O xsivo].

6 Boe.; HI Sherard. ,Non dubito quin aesymnetes eiusmodi intelli-
gendus sit, qualem describunt Aristoteles (Pol. III 1285aa, 1286b3s.
IV 1295ai4), hoc est dictator sive ipric pvpivvoe'. Cf.Mileti n. 57. 7 mo.
8 [ t]6; 'v[8pa]; d[rcox]ivet[e Boe; [Mi{x]qi -i[5pa]{ Be. 8 [mip]& TOv
v[6isov]: rit Boe, [ eidt]; Blass, Be. 10 Insulas inter Teum et Lebedum
Aaria s. 'Ap-7.vva.ov et Mudvvclaov nominate Strab. XIV 643; haec iy' i.5ou,
y5ppo tovTo; GTO 7.ETat, ab Attalo technitis profugis olim concessa, ut de
ea potius cogites. Falso inter insulas Teum ipsam rettulit Plinius n.h. IV 138.
11 Boe; Hauss: j] T6b[; I e[XTO6vra-] i[T'] I aptjy]P1 veplt T[n v c I [IuN]v.
12 Temptavit Hi; ad repr6Xoov' ,castellum' v. Syll.2 2766. Cf. Ap&* Patra-
rum nomen antiquius Paus. VII 18, 2. 13 Xowt corr. Be. 14 Easdem
voces coniunxit Democritus (fr. 260 Diels Vorsokr.3): vttidaXK -'1 ),TrTv,
Hesych. xt4uX(X)r a xB.M1rat. xVid()- 58 p s,tp dkacl.v. Atia ll, a vra
*LYoTcytia'. 15 OaXaT-q- explicavit Roehl, quamquam in eodem hoc
titulo 9aXala legitur. 16 Haec paullo post pugnam ad Mycalen com-
missam scripta esse videntur, qua ones barbarorum iugo liberati sunt.
Kirchh. 17 I. e. ol Ta- dpy&a gyovre;. Swoboda-Hermann Staatsalt. 13,
651. rtimitpeaiat = dpatpelat Prienae (IPr. 33). 18 Cf. apd; not.'; 1v
IriMapot n. 98. 19 &iir c. dat. instrumental ,nach Kraiften' Guenther
Indog. Forsch. XX 1906, 115. 20 ,Postquam convenit concio ludos
spectatura' Boe. 21 Hdt. V 58 "Imwve, ol 7apaXap6vre- Stak 7mp& rrv
4Dot-v[xn Ta YpaIJIpETCC UETappu[U(rave; ayfto 6X(TI &ya piwmo, ypecbte.vot 6i
iyartoaiv, &arsp xal T6O Miatov 9TEpS, iiary6vzrwv' Dotv-mv I; T'rv 'EXdaSa,
Dovt'-vi'I xsxX{7ait.


37. 38.


post 489 a.








Themistocles. Tarentini.


39. Themistoclis Atheniensis testa e. a. 470. Testa nigra
eruta Athenis prope Areopagum. Ed. Zahn Ath. Mitt. XXII 1897, 345 sqq.
(Syll.2 6; Hicks-Hill 14; Nachmanson Hist. att. I. 5 c); Kern I. gr. t. 13. [Ki]
E ojitooxXl;1 (I pedppLo[;]2.

Litteratura Attica insignis antiquioribus forms AP1>5; sed 8Tra utro-
bique 0 est. 1 Themistoclem testarum suffragiis Athenis pulsum et
Argos habitatum concessisse constat; Thuc. 1 135,3; Plat. Gorg. 516 d. Nep.
Them. VIII 1. Hoc inter a. 474-472 factum esse iudicant Wilamowitz
Aristot. u. Ath. 1143. II 300; Busolt III 1, 112, rectius Meyer Gesch. d. Alt.
III 519 a. 471/0 scilicet post ,Persas' Aeschyleam in scaenam missam.
Aspiratam altero loco in nominee Themistoclis legi IG II 864 col. II 18, alia
vero eiusdem generis exempla collect esse a Meisterhans Gramm.8 103
et Kretschmer Gr. Vaseninschr. 149 adnotavit Z. 2 Extremae litterae
linea agnoscitur in testa.

A 40. Delphis Tarentini Peucetiorum et lapygum victories,
c. 470-460. ,Tarentinisuperiores' dicti, cf.n.21. Ad dextram (orientem
versus) viae sacrae ante tripoda Plataeensem et Apollinem Salaminium
in muro, quem ut fundamentum basis perlongae Tarentini turn ex-
struxerant, statuae multae collocatae, quarum ante pedes in superior
lapidum parte tit. a incisus est; quo oblitterato postea b in front gradus
inferioris perscriptus. a Tit. a Bulleo repertum, nondum editum comme-
moravit Pomtow Delphica III 72 (Berl. ph. W. 1913, 188). [Pw]
[Tapavritvot av'syv sxsctav X'vrM e &ai] Hsouxs[er'cv1].
b. Verbo TAPANTI indicate ab Homolle Bull. Hell. XVII 614, addidi
KIN Delphica III 73, quod rectius in fine tituli posuit Bourguet, qui KAT et
AONT repperit Rev. 6t. gr. 1912, not. 15.
TapavTT[vot 'AitXXwvt 8s]xar[av ]kXdv[es &rI'I HsusT'ovl.

Litteras tit. b ionicas volg. c. a. 345-40 ab eodem lapicida exaratas
esse atque n. 21b, et n. 203, singularis forma litterae fl, arcui pontis simi-
lis, docet. Tit. suppl. Bourg. ad exemplum donarii Tarentini prioris (n. 21),
at fortasse hic quoque 'AT6kX?)vt abiciendum est. 1 Paus. X 13, 10:

TE .iv r[ Ta lwaTra 'Ovcra 'ro Atywtvjou xai KcuL)6vou re esarw-cnt rEpYoU,
eixovs(6i SeA %0rmAr \ Ixc Vin, PiXOEX6; 'IlaT6Tuwv 'PM; fi-MOV Tot% HeuxETion
'jup4ltaoc. o3TO" [Liv T avai at i x i 6C c'jTi ipv.ivp ipearrj-
x6Te 6 4pwt Tdpa iaztl v.aD (IDdX'oAo 6 ix. AaxeBa(1ovo0, xal o5 It6ppe T'o5
aXadv~ou 6eXy(p rplv yap 8 i; 'Ia~taav djypLxa~aL vcuaylo re iv Tp rcsxdyet
Ttp Kpiaaii;) TCv 'DiXavllov ypfaotasai Y t.i 8Xatol iv/oyia-r~ii uraat i&L
vrTv yy. Haud paucis annis post cladem gravissimam, quam Messapii et
lapyges a. 473 Tarentinis attulerant (Hdt. VII 170; Diod. XI 52; Busolt 112
805 sq.), hanc victoriam a populo Tarentino reportatam esse manifestum


c. 470-460 a.


39. 40.










est (Busolt 1. 1. 806). De composition statuarum donarii permagni post-
quam multi v.v. d.d. disputaverunt (cf. Sauer Statuar. Gruppe 34), nune
rectius iudicare possumus novis lapidibus a Bulleo detectis, quibus simu-
lacra Opidis regis et delphinis a Paus. descripta imposita erant (Delphi-
ca III 73). Nomen statuarii, cuius ope Onatas anathema fecerat, in
codd. corruptum videtur; coniecturis ap.Hitzig-Bluemner Paus. tom.III 712
collectis (Calamis, Calliteles cet.) adde Walton Amer. Journ. Arch. 1902,23.
Callitelem in alia statua facienda socium Onatae fuisse tradit Paus. V
27, 8 (Bluemner).


41. Decretum Atticum de Erythraeis c. a. 465. In arce
Athenarum prope Erechtheum. Ex Fauvelii apographo ed. CIG 73b (vol. 1.
Add. p. 890). IG I 9. (Syll.2 8; Hicks-Hill 32; Michel 1428.) Cf. Busolt III 1,
225 et Add. p. 590; Wilhelm Gitt. GA 1903, 772. [Ki]
__ roG6TS, A[-- elTise I 'Epu&pca]o; a-'yEv TO . IIva-
OEMa h av [Lepyax a'o[ia 11 1 Ixa CTOv]o S TpLOv [vov xal vt4Lv
Littepupraturaov [ant]o Attica; littv psv ]( hteformpoa ao[etatem annp 446 hxanti-
5 quiore indicat.v Ex ipso[ . argument Boeckhi [us collegit, Cimonis aeate,
sociorum, quae ad[p( illud tempus sui iuris fuiporossent,2 hin psubditarum (6 8
cretum et similia ad osdem Erythrap [eos ( I 0. 11) et ad Coloph onios-
IXov 13) spetantia Wilamowitz Aristot. u. Ath. II 30]ov0 facta existimat; titulumo
xatl haxaT6v av8pa TOv 8S [xua|Ie]uzsuvTa 8oxtpaV &V TSa i oxsL
10 xodt LE OiL'rv sivat PoX6s[uv [jIF8 I |v]a OXetcov S rp!6xovTa a"Ts
-f6-YovdTOC 8LOXoLv 8! ivat [xaC& I T]Ov aXeY(Olsvov. poXsusv as' RE
evTo; -TTavcpov i(t)Tov. [a&irolxuaOeiiGat [6]s xal zuracsal vuv [Isv

Litteratura antique Attica; litterae form aetateur anno 446 anti-
quiorem indicate. Ex ipso argument Boeckhius collegit, Cimonis aetate,
fere a. 464-457 ho decretuibere factur; esse; nam tur plerasque civitates
sociorum, quae ad illud tempus sui iuris fuissent, uare subditarum (habuit
condicionesse quid redactas esse. Intra annorum 470-467 spatium et hoc de-
cretum et similia ad eosdem Erythraeos KirchhoG ff 10.11) et ad Colophonibus
(113) spectantia Wilamowitz Aristot. u. Ath. II 300 facta existimat; titulum
supra positum non ante a. 465 exaratum esse ex litteratura collegit Bus.
Ceterum hie fieri non potuit, ut ubicunque liquid emendatum est, le-
ctiones traditae in notis adscriberentur; sic enim fere totum Fauvelii
apographum litteris maiusculis repetendum fruit. Quare Dttb. satis habuit
accurate indicasse quid recte traditum sit, quid suppletum, quid emenda-
tioni debeatur. De reliquis Boe. et Kirchhoff adeundi erunt; a quibus
ubi dissentit, Dttb. paucis sua defender conatus est. 1 Suppl. Dttb.,
cum Boe. et Kirchh. intacta reliquissent v. 2 fin. 3 init. cf. v. 5 [t dta
Bi rptrv ,twiw xnaTa Ta lpniva, 2 Suppl. Dttb.


c. 465 a.


40. 41.


Tarentini. Athenienses et Erytbraei.








Athenienses et Erythraei.


T3y BoXsv 3 T; &Tt axotog4 xcd TOv cpp[d]papyov'5, t6 81 XoItTV Trv
, poXav xd T6v [yppo'pjjpovw Ep pohsuadvrov exy aov'Ep49paot 4[pl]v
15 .ativaE [Ei TIv | apy]xv 6ivuvat [sv A](& x.a[l] 'AzdUo x d Ag[rpa],
1c(ap4psvo[v 6|(X]eiav &[u~oi iopxovr x]a'd rat[o]l'v iauro 6[tyv6v]a
6S TOV [{p xo]v 6o xC [h]tspov atotivoy rev 8S PoXav Tav PoXsuoav
Ta[IT]a .v.yxsv &v 5 [aayo[] ov 5.p[axa Il
20 g] 8 avl ho ioo 6 'Epuppq.ov aur6o7 xarapayv c ayosiTSra. | 6P.-
vvuM[t] 6[a rT]5s [rTv] poXsv BoXFU6o ho4 av [56]vo[p]ai [a]pioar[a
xal] ixa[tTa]a 'Epuopaov T. irXseat xdal'ASevat'ov xal T'v [o|u]v-
pa[y]ov, [x]a'l oux [airoo]TeaopLat 'Aaevatov TO Tt[X]ios ao 56 [TaOv]
yovyuxov TOv 'A1svai'ov oih' aTrs &y6 o[S]'' a[XJXot ic[t]s[0([ai,
o68'] adkopioXgo oh' aOTW 6 Y'6 ok' aX)oL [7T]s?[oojLOL oGa hsvL |
26 o066] TOv p[eo(d]vTov [xaT]a8e6aooiai8 ou68[] havo ou'd auk"' Sy(o
[ob' |I X'Xo]t Ltoeoa[t, TOv i;] MA8o; 0 pucd[vTW]v, a'vsu Tri; TpVd4;
[is 'I as]vadov xaltr T [8po109, [o]6uas Tov [svdvrov aysEko [ae]v T
y[vo'pe;] Te 'Asva(ov .al To 82p.o. iav 8 & T; 'Crox-Teva ['Epul-
,pa]jo,- hrsepov 'Ep[u08pa]ovl0o TSa[v]aTo. i&v [8 To] asuy' 11 I
30 [xy.aa]v(e)oof.t, psuy~ro .xcD '" "va12 xal Tev 'Asvacdov zouvpa-

3 LINMENNOSBOLEN Fauv. rI- v Tap.-i c ou,)J Boe. Kirchh. At -]
-r-; Pou?,1 non est senatus qui primus ex hoc decreto constituetur, sed
qui iam nunc in munere est, de quo hic non dici sponte patet. Neque
Dittenbergeri emendatio difficilior videbitur si reputaveris perfrequenter
0 pro E et 5 pro N exscripisse Fauvelium. 4 De episcopis ab Athe-
niensibus in sociorum subditorum civitates .missis v. Boeckh Staatsh. IS
p. 304. Etiam in altero de Erythraeis decreto (IG I 10, 4) episcoporum
mentionem fieri observavit Bus. 5 Praesidium Atticum (ypoupo5;)
eiusque praefectum ((pobpapyo,) Erythris etiam in decreto IG I 10, 6. 9
commemorari monet Bus., qui eiusdem rei in aliis sociorum civitatibus
(Byzantii, Cypri, Mileti, Sami) exempla ex titulis et scriptoribus attulit
p. 226 not. 2. 6 Dttb. 0 . NAEPONONO . Fauv. [T6]v U E pxo-
6[p.)uva] Kirchh. 7 I. e. actoi;. 8 Uotait Kirchh.; at cum Fauvelii
apographum (TONO. NON . AAEXO0MAI) turn sermonis usus suadet ut
compositum reponamus. 9 Erythraeorum. 10 EOSHETEPONEPTOI
Fauv. Suppl. Dttb.; in quinque extremis litteris vix aliud later potest
atque EPYOR. 11 Hoc toto enuntiato nihil aliud praescriptum fuisse
potest quam ut is qui Erythris exul esset, simul Athenis omnibusque
sociorum civitatibus arceretur; quare quin aut ,u-y aut deqi.p fuerit
non videtur dubitandum. 12 OEYAETONATA5 KAI Fauv. N pro KAI
lectum est, in ATAS later A9[iv],i; eo veri similius quia et litterarum
n et 8 confusarum et lacunarum neglectarum alia quoque exempla
praesto sunt. -uft& r a ~ .vi Kirchh.


c. 465 a.








Erythraei. Eleusinia.


'[8 I a ] p a 8pd[ta 'o 'EpuOpaiov &v 8[]
[R]o[t 7Cpo|8ta]6; rTo rupaivvot; rsp. tL y Tev 'Epuopodov xc [ar]o .
[v sTove'T] 14 Te v'Toa irh. Dtts, oet o ixevo, a b ps o[?x e']o[ 15
35 oy[es hot] raTets [h]ot i&y [E]xsivo [-q TOv 6yp.ov | -6v] 'Epuopa'o[v]
xat [T6]v 'Ao evauov topuavDov rd 8 yppiarat [1T haXedvTo]; xaca-
vress aitervT [hot tZ]atbs. T[6] hSppl.0 [Dato1]a[pevTov ?, TOr 81e
e mtis]io8o ? 16. xar ra T xtd [ai v tts haXot Tov 8]etov Tov
'A8ei'ov [itpo5]i8c; [Tiv o ppopiv tsv] 'Epoupat 17. uT 8 1 I- 8 i -so
40 TV Tdo p[ov?Tr]v 'An evaitov . o s i ... vca as 0 ou esvS
arep [Tolt it;]8sei()oo Trv oup.io[v 101 8 s 8-]va PivetV To
Ypdp[t]ov Too0d- a Biexa . .. 111 -. ov . to1ooooM pMaoTo-
oeavsutoavo . z1 Trapp. ovTovt ovxoDesv.vst hopoiousxty. .
[alpsoaUL rIv poXIv rv] poXs[u6o]av &avpact hsiaU& x TSg ypuXr he-
45 xaars . . ppdpa]poy . . . 'AOsva((T)ov TOv ov.optv

13 upjLayj[av] Kirchh.; Dttb. praetulit vocabulum sollemne de terra
sociorum. 14 8uppl. Wilh. 15 Suppl. Wilh. 16 Hoc enuntiatum
restituere conatus est Dttb. 17 Suppl. Dttb. Quae sequuntur usque
ad fine utique desperanda sunt, quare Dttb. satis habuit lectiones a
Boeckhio et Kirchhoffio propositas perpaucis mutatis repetere.
42. Deoretum Atticum de feriis Eleusinils c. a. 460. Athenis,
nunc in museo Britannico. Lapis a tribus lateribus inscriptus (a et c in
latioribus partibus antica et postica, b in angustiore later dextro). Edd.
IG I 1; Brit. Mus. I 2 (IG I Suppl. 1 p. 3). Frustulum lateris c versuum
87-94 dextras parties continens ed. IG I Suppl. p. 133 (Syll.2 646; Michel
669; Prott-Ziehen Leg. sacr. II 1, 3). Cf. Sauppe De inscr. Eleusinia. Ind.
lect. Gotting. 1861; Wilhelm Herm. XXXVIII 1903,154; Foucart Les grands
Mysteres d'Aleusis 1900, 59. Latera a et c denuo excussit Croenert Goett.
GA 1908, 1020, cuius lectiones exhibemus. [Ki]
a
1- e,-p .... ,, '' t i -]7t .Too. z -,p.[v]o-
5 ip0 | 1 Trv 7idXso[v 121 -]yo'X &v&ax 141 : v T; T'O[v
10 15 1 -]ov hd[o]a |- 1s o -v o . | 1s -vao -wa | 1 i awc
o .. tv&[.- i z1- Tr]v 7d6o[eov] rau I 1.31 ZP- I -1 I- 131. OX- s -
15 13 z ae[v ap]Ae | [oa e -]av 8~ .. v . _o n1 i]- cu&v 81
20 ... .3 131 ooo .. O. | i- 3 . . p. 1s- i .. Vl;
TIS [- 1 1 -T]sTa[[p]Tev 1 t-a ..ov I -,- 1 9, asEa
25 .. ..a[.. -s p. i]dt xs ..a. ..vorp st oot.. vot. av
81 s I-t, vs.1 [pao]8[o] a v6, 8t I[- s .] r]Td T ra TETa, a a,


41. 42.


c. 465. 460 a.










30 [. ., hSx]aaoov xar TSrv 56va|[{Utv 6Xv]* rpaot 8' 'x7tpaxo[tIv'l
35 1av 8" &V] &y(L UL v T ,dvwa, jl[e, zpiaat] TOI htep1t : savR.. I
71 -I, 7 [t va ]Xea j s J i a I -]:y jXv&aav .a 2 ...._ i h6-
orepov h[2[AicaI[[v .1-]t Tv 'Atsvatov i 7s[[-71 To]6Uov rTov ndXov
40 p[- si paa, m&v ps ... | g A _mopi'v e.. .to[ s z Oevra. hent
5' "v3 [T|cv TZdXsov] pVS i94XUs 6[(xa]; [S]t[[80vai xal] isZeoCat, [tAe
g]va[t Z|pEoat T6 Z]3u[v}]oXov. (vacat.)
b
45 [-T Ia R]lv hxdoat[a I h]jmrkit, TM 5 [hs]x doa 8tJ,[I.r4 oj]iov8aC
S0 sTvI[at] TotatL j6u'aTr[eatv]5 xal 'r To[Fs | ir]drtov [xIaC T]oT(; xo[o[6-
55 O]oLav x91 [X|Ipea]3iv6 Tov7 [6[a]v[s](ov8 cil ['AO8|s]v[a](ot3tv [hd]j-
60 cov*V MpFe[v 8]18 T6v f pdvo[v Tr]I|V COV6v [Tov ] MeraySteVt[O]|vo
isv6; &a[6] i8taosvia0 [x]|a T6v Boe8p[o]Itiiva xai TOG [H][uavoyp-
Litterae Atticae antiquiores (AS(D, beta et rho angulares, non rotundae)
titulum a. 460 utique non recentiorem indicant. Oinnia accurate rTotsy-
b6v disposita praeter quattuor extremos lateris c versus manifesto postea
additos, quorum litterae multo arctius collocatae sunt, sine dubio propter
spatii angustias, qua de causa etiam in his solis versibus aspirations
notam constanter omissam esse monuit Kirchhoff. Ceteroquin in later
b undenas, in later e (praeter vs. 91 et 94 = 24 litt.) vicenas ternas litteras
habebant singuli versus; lateris a, quod cum illi c respondeat, fere eun-
dem litterarum numerum habuisse consentaneum est, eae parties, quae
omnino restitui possunt, vicenarum quaternarum (v. 30-31) aut vicenarum
ternarum (v. 41-42) numerum exhibent. De argument tituli cum priores
editors dubitassent, S. demonstravit plebiscitum esse quo mysteriorum
Eleusiniorum ordo constitueretur. Eandem columnam ab Andocide I 116

Xseet 6CyeiXetv, &Uv rT t Yfplao & iv rj 'EXeuat'o)) significari statuit idem.
1 V. 6. 15. 16. 21 supply. Croe. V. 30-33 supply. Zie. V. 30 fin. PPAXI, ubi
IS unius litterae spatium tenet, cum ultimum spatium vacuum sit. V. 31
T6v 6&,X6vra Zie. intellegit pecuniae debitorem, subiectum verbi & itE est
7:6Xlt. 2 AAIP\ Croe. dubitanter. 3 Suppl. Dttb. 4 De damnis
resarciendis hie dictum fuisse apparent. 5 MY51. 6 Suppl. Usener
apud Zie. Cf. Syll.2 5573 in Amphictionum decreto de Ptoiorum indutiis
facto: dxoo6Dot xt & av Eywot. In tit. Deliaco Herm. XVII 1882, 5 adrieta
8U E'arT) rGtZ lpyuiat; %ai &au.ica &V A)Xp la't aktoz xat ip*ya~it; xal OXA6a
mai GZ a) 1iy'atwov E Cdyatp'9 i auT~'v XpE'q. In tit. Tegeatico IG V
2, 17 Tegeatae cuidam tribuunt dasdcita, xati iv coXiot xio l &v Epdvat xal
a'OoT -tl &76x-vot xmi 7p'lif.atv. 7 TOI. 8 Suppl. Usener apud Zie.
9 Vox quam primus agnovit Sauppius allatis Hesychio et Suida s. v., quibus
nune accedit testimonium tituli Coi apud Prott Leg. sacr. n. 8, 4, Hicksii
testimonio plane confirmata est.


Eleusinia.


c. 460 a.








Eleusinia.


65 otovo; | PLypt 8sxyVdTep hioraivo' la'; 81 crova | sT vaL 9v tea Il
70 iO eatv ho[l] | vlO ypovat #ar T htspot, xald 'A|&ve'oiot ijxst v
75 Tiotv | au-o r6Xea ojIv. TroTat i 8estCoamll i3otsjp(owtav rC [C]|Tov-
80 8ad12 sva[i] I T rp.eX~voI vo & ro 5[Ix|]opsv(a xa[l] I Tov 'Av-
85 8eoT,[pit]va xalt T 'EoKapspokXvo; I ypi asxasJl31 htoaievo.

c
[-12 6]poX[ovl4 7rapd Tc6 w6'To hsexaoT]o : hes[poxepuxI| Xappaviro
90 hsjp]toE[Xtov xa|l' &p.]Spa[v trap& ]5 IU6o'=o [ho- arCap]yXv- hte[po-
pv]rEV 88' [t[oD06vI X]ap[pd]vev pu[jTe]p'otS t[oT jZ]i'Csoacv rap[d TO
95 16]3To h[exiIa]To 6peoAv xad [rolt 6]sT'C[oatv | ji]uoarp'ots 6[poXov vcapi
I 6~6- o]ro hexdoTo. a3-. i .. roltv 0so[Tv 11 [ ... .] oov t
100 a_ | ... .o 6 cov h- 12 .. ... tov 8paty[- . v]arX6d.aTr
12 | . . avssoroi. 1 - T 6 rs Xa[p piv[evl15 7qapd e TO
105 h]-s4aoto &cv 9 | ... P.Evov OXst o s- \ -| s [It v
sa I- I .5 va Xsav c d a'- I ..... o K. puxoa 8s p.u[evl6 rT; vgio];
110 IOcTats hixactov [Zopic, hdij7ravc]%? x-rca ra[U]rd- E[dv 8 yaT]a]
kicsao, ed3veaDoa[t hsxac'jv] 8p[a]y(ic. p.lv 8' si[vat .... jaa.
115 Kep6xov .al Eu[pVo>rtav.17 t oZ 8s ht.spo apup'[o 18 .]- s
Xa . Va 19 A.V-81- o TCa 6 V7v "o' X TO [o[Ti0 v voL60]-Sv20 T6
T 'A8svai'a[o appdo v]eo ir6X -'" T 8 8' &p["(6ptov To]l| htepo-
120 oto0i21 , To[- 7 -.&]| tdirX l T 6-eUso9i[act .] . . 6sV Ev

10 Boeckhius primo 8'[T]-a suppleverat, postea praetulit o[p] dv. Illud
probavit Sauppius, hoc Hicksius Kirchhoffiusque. Pronomen ot ad zdXett
relatum, ut intellegatur de civibus, multis similibus exemplis defenditur.
11 Comparativus 6Xe 1o a dialecto Attica saeculi quinti alienus non fuit,
Meisterhans3 151. Cf. Hom. 519. 12 Cf. A. Mommsen Feste 406.
13 AEKATI. 14 V.87-96 post novum fragmentum repertum supply. *
Kirchh. V. 90/1. 106. 107. 111 supply. Croe. Idem dubitat de lectione v. 110
hdcaiTv]ac in lapide EB ante A5 esse testans. 15 Suppl. Zie. haec de
mercede sacerdotum Eleusiniorum intellegens. 16 V. 108-110 supply.
Wilh. Nam v. 110 in lapide esse KATATA. FA. Mireris tamen cum Wilh.
hanc gentem solam hic commemorari; cf. v. 113 et Zie. ad hunc locum.
17 Andocides, quem Cerycum gentis fuisse constat, complures homines
a se initiatos esse narrat 1 132. Cf. etiam Syll.2 411. 18 V. 114-119
supply. Croe. 19 a.[T]'-ait 'AH%4[aC Croe. 20 Suppl. Kirchh.
21 Ex variis [ porotrov generibus, de quibus cf. Syll.2 49613, hue unum
quadrat eorum qui 829. 17 ot iSpoooi ol 'EXeustv6t0s audiunt. Quod nomen
cum hic restituere spatii rationes utique vetent, praetuli aliud, quod aptum
esse vix negaveris etsi nullo sane testimonio confirmatur. Dttb.


c. 460 a.










TIhe . I .]3. .6. sv 6 6]pavo ....| .]T pcpv E[- Io I
125 [ji]63w; hexacoTo i[. si I Toj [i6o~az TOS 'E wuomtv puo|lii]'om 9v
,TC au'e [ ..... TO hjt]-po, T6; 81 Zv a-ret [I uope'vol;] iv TOI 'EX[e]u-
OtVLOt.
130 [r]Ov &d'r TOt popoI6 Espja22 %ai t[v aiuovrTsv23 | T]v 9esoTv xa'
TOv espsa T[v icavaL JLo&Ov | X]avpivsv gacTov 'dro[v >opitov
wapa [j 11]ya[To 'x]iaToT v_-

22 Cf. Syll.2 4111. 23 V. 129 suppl. Fouc., 130-132 Zie.

43. Catalogus sepuleralis Erechtheidis c. a. 459/8. Tabula
olim Athenis, nunc in museo Parisiensi. Ed. CIG 165. Ex ectypo IG I 433;
Froehner Inscr. Gr. Louvre n. 112 (Syll.2 9; Hicks-Hill 26; Michel 597).
Cf. Busolt III.1, 305. [Kil
S'EpsqcZe oz;1
hold's bv ftI : roXiot &I cLEavov & 9v K6urpoL2 : v Ayj|[6u]rot3
&v Gotv{.xet4. v 'AestOatv5, v AlytstO i Meyapo[T]7
TO auto &JKauTQ8
5 [o]T[poa]T'yo (IQvuXXo? "Axpu-rcos

Litteratura antiqua Attica: memorabiles litterarum formae BNR (Col. I
v. 62-70 semper PP). Praeter A volgare frequenter A scriptum est.
Sigma ubique est s praeter col. I v. 67 ubi extremo loco : legitur.
1 Tribuum nomina 'EpeX-'I, Ati", 0tvi' contracts syllabarum postrema-
rum vocalibus pronuntiata esse ex scriptura per et tertio et altero a. Chr.
saeculis frequentata apparent; nam illa aetate ut diphthongorum Ti et et
confusion frequentissima, sic pro mero I scriptum c inauditum est (cf.
Meisterhans3 37 n. 208). 2 Cf. Thuc. 1104, 2. 3 De Aegyptiorum
defectione cui praeerat Inaros Psammetichi f. cf. Thuc. 1104, 1. Athe-
nienses Cypro relicta illuc transierunt et Memphin quo Persae con-
fugerant oppugnaverunt estate exeunte a. 459, Busolt III 1, 304.
4 Phoenices ora ab Atheniensibus cum in insula Cypro contra Per-
sarum regem pugnarent expeditionibus navalibus vexata esse videtur.
5 Thuc. I 105, 1 'ASavsiot; bi vuaiva' d-nopat i; A)at ipo; Koptivious
%at 'Eibauptou; it.4y 46iveo, xai Nvizm Kopivltot. 6 Thuc. 1105, 2
o~ou 4 -raTacrdvroc 7-p6; Aiytvyra; ASr aioar [It( ts5a'r vauflayfcL Tt-
yvETrit &!T1 Ai1(wh ~isn O~tf 'A rvu
Trv yfi dTiiPqaa, %M i&ol6Xt6pnouv AE~rMpdOU; to5 ITpotPou TpaTsT)IyOTO;.
7 Cum Athenienses Aeginam obsiderent, Corinthii cum sociis in Megarida
impetum fecerunt, sed a Myronide victi sunt. Thuc. 1105,3. 4. 8 Thucy-
dides nullam omnino temporum notam addidit, Diodorus vero haec certa-
Dittenberger, Sylloge I. 4


42. 43.


Eleusinia. Erechthei's.


460/58 a.









ErechtheYs. 459/8 a.


DI[puvL]Zo;9
fl[avT]axeov
SHoAdtpato;
[Ap]axovTd8s;
10 .. i3do[p]aTo;
.. I
.. xli ss
. xp.te '
[Xa]tpsZeoo;
15 . ea{oa
.. iavipo;
[Au]xdppov
['A]}oXd8opo,

20 [H]podTCO
Apaxaxo;
MezavXcov

Tqocyives;
25 Xoapfoavapo;
[M]sv~xX/;
[M]sXavoito;
[K]jsdvppotos
['A]ptorox es
30 [e]oxuaC~'8;
EDK&8s{to-
[K]aktxpOTs;
'Apo3STp


. X[pL]uo;
E[tuT]st'ov
"A;[x]Mzzo;
Au[o]ui.X S



(FO[i]vo;
KaexoxAE;
NauoixXat'
T[l]SlPE'SO;
[Mv]oiaevs;
n[o]ux;C;

'A~e~pi oia
'Airoud8opo;
N Popatao;
Nd~apyo
napIpov[(]q;
Baxov
n{&ov
Auai'0
IdoTpa'ro;
eiXtvor
iTaXpo;


TLioxp'sn;
'Ap)(eF-as
Eu'oxpa'ss
Hwrpoxxie'8[S]
'A~xysovi6[es:]
rA'Xxov
AsAdvtxo!
'Avwaoi(opo;
Frxcxov
Hfpoxx7e
'Avrwpv
'Avoiaa'a[k]
'ApZSiToXt[q]
KaWXeag
EaxE'ap/o[i;]
(oIidvio[i
E6xXe'5s[;]
AtLdopo;
N xapZo;
'EmrLTias;
KOp'ov
X[a]tp'a;
AspIgTpto[;]
'ApxeotX;
EODotvo;
AsiLrpto;
rdp-'ov
ITp6T[o]v


mina diversis annis assignat, Aegyptiacae expeditions fine a. 460/59
(XI 77, 1 sqq.), proelia ad Halias et Aeginam a. 459/8 (XI 78, 2), Megarense
a. 458/7 (XI 79, 3). Quod cum refutetur hoc titulo, tamen quinam unus ille
annus fuerit difficillimum est dictu. Annum civilem 459/8 intellexit Bus.,
cuius rationes probabiles videntur. 9 9[6Xap])o; Boeckhius, qui hoc ad
Chronii, OTpaTqyr ~ v. 5 ad Phanylli nomen pertinere putabat. At hanc
dispositionem incredibilem esse iure Kirchh. statuit, quare col. I v. 6 nominee
proprio reposito ad hoc refert antecedens aopav-fhv; participio hominem,
qui ad temrpus parti alicui copiarum praefectus fuerit, a praetore Ere-
chtheidis Hippodamante, qui infra col. I v. 62 substantive rpipan-f6; indice-
tur, distingui.


Erechtheis.


459/8 a.









ErechtheYs. 459/5 a.


35 [(DtXd8Vo;




40['E]pTcatveoq



[K]rzata'8s
[Kjdpotpo
45 [K]parUXXo;


Auat~st'as;
(bpo'pcaPzo;
50 Xa[pt'a]avapo





55 'Ap'tvo;
AUXIVO;
KattXXac
MveaLyive.;
ILCxov
60 'Aptcptx~Req
Xae'vuxxo;
OTpUTS76;i
hIrxoaa6kOC;
E306'RtXao
65 E'61eXoc


'Apta-COTEvec
(LDLX-tvo
A tdrtjag
KaX~ovfae;





Agat;


hlepdvurLo;
'Avazt'aD4

hEpaAsd8s;
'Ayaat~oxXiF





No[La'vtoq
XCSv6cpLxog
hr~cpPtoq
h'A~'vov
H~oxU~XSvoq
'Ep~at~dvs
Nt'xov


'Awrtoa'roPSv4





Os[]o~po;





E[Ooxtoov


'ApatD~op]


iv AErU'o 10


10 4v Ai[-yitr) TseXvxo: piVtC coniungenda esse cum ex loco nam
subscripta sunt haec medio titulo qualis primo incisus erat (v. not. 11) -
turn ex litteris reliquo titulo maioribus sed inter se plane aequalibus iure
collegit Kirchh. 11 V. 62-70 postea additi sunt, cum de horum nece
nuntius post reliqua incisa demum Athenas pervenisset; aliam manum
produnt litterarum quarundam figure (v. supra). Kirchh.
4*


Erechthel's.


459/5 a.











'Av~poo)evs?
voaodTac12 Tagpo;

70 'AsaoLp.ao;

12 Cf. Wernicke Herm. XXVI 1891, 71.

44. Calliae Atheniensis dedication ante med. s. V. In arce
Athenarum ad Propylaea. Basis quadrata. In superficie vestigia statuae.
Edd. Koehler Herm. III 1869,'166; IG I Suppl. 392 p. 44 (Syll.2 12; Lolling
Kara),. 164; Michel 1051; Loewy Gr. Bildh. 415). [Ki]
KaXLas hltrovmxo avi]sx[e]v.

Antiqua litteratura Attica; AS/. Incipit titulus in media fere parte
latitudinis lapidis, sub ipsum marginem superiorem; littera a marginem
dextrum attingit in quo sequuntur litterae quattuor ultimate una infra
alteram scriptae. Dedicatum videri monumentum a Callia eo, cui Xa%6d-
nrXouTo; cognomen fuit (PA 7825) neque absimile veri esse Venerem Cala-
midis ab eo consecratam (Paus. 1 23, 2) huic basi impositam fuisse mo-
nuit Koe. Aliter de hoc monument iudicat Reisch Jahresh. IX 1906,241.

45. Halicarnassensium et Lygdamidis pactum ante a. 454/3.
Halicarnassi, nunc Londini. Exscripsit Charlemont a. 1749; minus inte-
grum edd. IGA 500; Ruehl Philol. XLI 54 (Comparetti Mus. It. 1151; Th.
Reinach Rev. 4t. gr. 11888, 27; Inscr. iurid. 1 I); Hirschfeld I. Brit. Mus. IV
1, DCCCLXXXVI cum Charlemontii exemplari (Syll.2 10; Hoffmann Dial.
III 72, 171; Michel 451; Hicks-Hill 27; Bechtel SGDI 5726; Nachmanson
Hist. I. 18). Cf. Kirchhoff Stud.4 4; Bauer Herodots Biographie 391; Da-
reste Journ. savants 1884, 513; Comparetti Mdlanges Graux 175; Meister
Berl.-phil. Woch. 1888, 1467; B. Keil Herm. XXIX 269. [Bti

t.l[T]1owv2 xal A6ykapt3 e'v rTL isp'[t] I &yopit, trv6 CEplatovo;

Etiam in aversa parte lapidis scripturae relliquiae exstant, sed tam
exiguae et obscurae ut vix quicquam dispiciatur. 1 Et hic et v. 7
'0Oaaada o, v. 16 lHawdsatow duplex a signo T exprimitur; idem in nominee
lapuca(GUo v. 8 usu venisse ambitus lacunae docet. In nummis Mesam-
briae Thraciae META est, in titulo Cyziceno n. 47 habes NAYMO pro
va67oou. Pergae et Sillyi Pamphyliaeeadem- vi 4 usurpatur. Eandem
litteram esse quae inter numerorum notas postremum locum tenet non-
gentos significant, primus vidit Clermont-Ganneau Melanges Graux p. 459.
Keil. (Rhodi: IG XII 1, 913 c. add.). Plura collegit: Nachm. 1. 1. 2 la)-
Hjlaxis' 1,6X1; Kap'ta;. r6 IaMIXV Ya~a~>t .u aXjjiaxeU6 BE& T6 il~tl7oP1O'.


Erehth~s.Callias. Hlcrass


c. 459/0 a.


43-45.











5 iSjent lar.pivo irl Aovrow rpu[Tv[s6o]vTro; Tr 'OLToiTos xa[tl]
aipuT]auX to aT Lsxitxu v[ao7r]ot[64, Irp]6 i pAPove p t itap[a]-
10 oi'ao ato]6 J ',c yiv pLijre ofx[Ija] Trote v jiooatv int 'AtoX(olvieto
TO Au'oi(6 o;7 Jiv ovsduov o; xad Hciavaci6w T KasspeiuXom xald
15 aXuitXr oiTSuv pviovei vovT Meyapae T- 'Aai pu aonos xalc (Dops-
Omvo; eo n[a]Suidoa. u ie Ts. v. it 8-Boxee3C0iiOt eipst fl ; oixiav,
nepxao.[stem Sv 6xTrb xet Ruxe pja'(v, &at'mr[oa] 1 6 6a5o8 aTviio.
20 vl.wot S8, xarCt[sE]p vv, 6pxd(uL)a(a) T6 6txta'TC9. &T[t] I avlo o0

Steph. Byz. s. v. Eundem senatum (sa6X)oyov) sed suos utrique civitati
magistrates fuisse hie videmus. Similis igitur Halicarnassenisium et Sal-
macitarum ratio ac Lindiorum, lalysiorum, Camirensium. Atque ut illic
universe Rhodiorum civitas 6 o6pe.ra; r oat vocatur, sic hie quoque v.41
AXxpvaso v str auutTCivmuwv de coniuncto Halicarnassensium et Sal-
macitarum populo intellegit Dttb. 3 Lygdamis II tyrannus Halicarnassen-
sium, quem Suidas quidem s. v. 'Hp6IoToi Pisindelis filium, Artemisiae
nepotem refert, Juergens et Ruebh vero baud improbabiliter fratrem Pisin-
delis, filium Artemisiae natu minorem statuunt, non post a. 454/3 imperio
privatus est, nam eo anno Halicarnassenses iam socii Atheniensium
fuerunt (IG I 226, 12). Eo igitur anno titulus antiquior est, sed non multo
ut quidem videtur. [Alii proper Herodoti vitam Thurios a. 444/3 conditos
terminum statuerunt]. Communi concilio Halicarnassensium et Salma-
citarum, quamdiu Lygdamis imperabat, leges ea modo condicione ferre
licebat, ut tyranni auctoritate demum ratae fierent. Nam legem de con-
tentionibus ad dominium fundorum spectantibus disceptandis hanc esse,
non pactum inter duas civitates et tyrannum, gravissimis rationibus
evicit Ruehl, qui idem monuit, neque de exulum bonis publicatis hic dici,
sed de omnium civium domibus et agris, neque ullum omnino seditionis
aut turbarum civilium vestigium hie esse. 4 Suppl. Reinach. Deinde
p6] scripsi pro ta];, ut conexus enuntiati restitueretur. 5 Ar. Polit.
VII 8, 1321 b 34 sqq. iX-ipa dpXT0 7rp16 iv day.pdse oa't edt Td B tau oji-
p6Xata V.al Tra xpiteav &v. TkUV Lxcaalrqnpiw'v irapa U roT; au,:0o!, TOU'TOE; xti Ta;
y^paya; wT6 6E-4610 .4VCOat 6et xai T&1 Eioatyyd;. IVtOCou ,.iV o05V Ilepitouia xalt
vxkqij et( TieicuO, fatE U yd% xupIA TOU'T'W 7rdtmWV. %aXoyvUTa S& kpoyvi'i
v-i ite-iCTat x- 4 .vi ovsI xCi To6toi a\\ca v6.aLrt a ave'G6yu. Kirchh. p.5
not. 1. 0 Suppl. Ruehl; interpunxit Dttb. 7 Iniuria hunc Newtonus
Lygdamidis tyranni filium putat, qui eo tempore adult aetate filium
habere non poterat. Neque est omnino cur Au&Baprtt et HIav6acts, quae
nomina videntur Halicarnassi baud infrequentia fuisse, v. 11 et 14 de
hominibus aliunde notis intellegamus. Ruehl. 8 Hesych. 6brpa [%ai]
a6o;- 4taip.a, 866yia.. Bergk Jahrb. Philol. CVII 1873, 37. Masculinum esse
viditFoucart Rev. phil. XXVII 1903, 216; cf. Et.M. daov*- Apiswta acl'yt
yvd(ityp. v. Wilamowitz SBAk. Berl. 1904, 636. 9 OPKOIIT Charl.,
OPKnIE. nunc exstat; quadratarii vitium corr. Dttb.: vs. 20 medio si da-


Halicarnassus. ydms


c. 455 a.








Halicarnassus. Lygdamis.


pV'Ypoves; eS8e)oov, rouro I xaprtspyll Evat. ]V 8e rtS Gorepov at-
25 xaXdJ rotUo T6 xpdvo TU)v I 6xTri xal 8Uxa Ai-v6mv, O'pxov ivat tjU
vsptopivtot Ty -fjv r r& ox[i]a, 6pxiov 81 Tvq 8xaar or f 4pt[e]xTov
istaivoc* cv 8s o&pxov el|[v] at Traps6vTo TrO veorx(rosl2. xjapTs-
30 p6; 8' sevalt T xal ojx')v, oatvse I T? Ta'eov 6TS 'A7oXvE8yj xa'
Hcava|j5 u13 T p&pV[ vetuov, ea (t) 5_aTerpolv a reliepaoav rTv v5d ov
ToTrov Ij v Tts 8eremu o nuY'at s irpoOrTaLI[t] uppov, (naTS t Eivau
35 Tar v4opojv tosrov, Tr advrc aip ur, Te rptoa xdas lidisxi)voi eaiti
tapo xat ajuT6v TpSU6Tv asi. v U, A L au3Tj4L aiac 88xa XoTar-
40 pwv, aVv [yt]J]pta8t k' taTYfwY7d x'i Tj[5]ja[ip xa0080v evT
is 'Xxapvjaaood6v. 'AXxatpvactoawv 81 Truoa ujjrvroV roUT(ntl4 Xsu6-
&spov elIva, 8; av rakTa pi =appavL, xaTrdjitSp rTa pxta &'iTpov
45 xa't 40C iYpat[T]J|it 9v TrL 'TroXXw[vi~jrl5, iTwxakSvl6.
tivum 8px<{p agnosceremus, non sufficeret locus supplendo infinitivo, quo
careri non potest. 10 Praecipitur, ut iudices qui de his litibus iudicaturi
sunt, iureiurando obstringantur legitimo, ut iam fiat in reliquis iudiciis.
11 I. e. -.pto'-. Vetantur iudices de dominio fundorum quicquam in dis-
ceptationem vocare, quod mnemones se scire profiteantur. 12 Adver-
sarius (i arcvit Soph. Aiac. 104). 13 Hi in magistratu fuerunt etiam-
tum cum haec lex lata est (v. 10 sqq.). 14 TONTOI Charl. 15 Lex
iureiurando confirmata et in templo inscripta qualis fuerit ignoratur; certe
de foedere inter tyrannum et civitates eius domination liberatas haec
intellegere (Kirchn.) non amplius licet (v. not. 3). 16 Licebit cuilibet
civi eum in ius vocare, qui de hac lege abroganda feret aut populum
in suffragium mittet. Ruehl.

46. Halicarnassensium venditiones sacrae. Halicarnassi.
Pila a quattuor lateribus inscripta. Edd. Haussoullier Bull. Hell. IV 1880,
295. 522 (Syll.2 11; Hoffmann Dial. III 75, 173); Bechtel-Paton SGDI 5727.
Cf. B. Keil Herm. XXIX 249. [Hi]
a (in fronte:
6[oi]. I [o]fs xpt'avTo Irap To 'ATndXXvoc x[ai TrC] I 'A vavyis xad
Hlapf8'voul y6a;2 xad oxN'ac [rmv] yeSXdvrtov Tot; 0sole roUTO' I
Litterarum formae volgares. Titulo n. 45 hunc recentiorem recte
iudicarunt editors. Ex eis quae de Halicarnassensium moneta docet
titulus (cf. not. 3. 20), Keilius collegit eum aliquo ex postremis quinti
saeculi decenniis incisum esse. Nobile mixtorum Graecorum et Carum
inHerodoti patria documentum iamHauss. egregie explicavit; cf. Kretschmer
Einl. Gesch. gr. Spr. cap. X passim. 1 Diversa a Minerva; eodem nominee
dea colebaturNeapoliThraciae, Chersonesi Leri; alia Hoefer Myth. Lex. III1,
1661. 2 Idem pluralis est in titulo Chio quinti saeculi. Bull.Hel. III230 aqq.


45. 46.


c. 450 a.







Halicarnassiorum venditiones.


5 ppa 'touv To[; | Ojsoa v O &t8iov zpdvov, coupspatouv 8 To[u;] I
vemrofa; T6ov fleiv TO; at's'i 8Ovrat; xdal aopxic'of]|hat xorc Taora
Kov8j.ioXa 'ApXtdipo 7jv 'rv AT[o]u]|7tro Tog 'ApZaydpso) Tv ax
Aupwoaot xal Trd iv Tit KuloptooiLca a -Tcp6 Trp ^ au'Xlj TuTrTIt 5pa.
10 MXHHH3. I [Z]vdam8po; 'Apuaoato; otixtbv 'rv 'ApT-iwvoc To5 I
Hava6w T'rv iv IaXpax(8i4 6pa. HHHP : TetloiaXo | ['H]paxXel'-
8ew 1v Tr v 'Appja~os Trog 'A=XaXWvi'so I [T]r' tpoe p Xp a. pa.
H HHAAAA BdoW&ov 'Ao|u|[vl]doou oidt'v Tv 'ApXti"po Tro IF6p-
16 TwOvo; AR 7rpOi; [T1AI T]sL'ysi xal TO xI'Xti'ov TO' Wpo; T^I otxt'lt Bpa.
XHHPAAAA. I [HavTlaXeov 'ApTiafvoc ypv i' KOTot T'v 'Ap-
Xibt o I [Tog fl]pyowvoc r[RA Asovnioxo; OuXktaso; xca Atooj[xoopi]-
07; nHtpup~to; T(7V ay Keipwt riaomv Tv 'Ap'eS(o[u Trog n]6p-tWvoq
20 FRHHHAAA : HIpa'oowXo; IIavua'cto[q I f]v T v ov Oaoaoi
r~v 'ApXipkou ToG fl6p'vo; H [. :I HIa]vraX wiv 'ApTiptovo 'yv TTv
av IIouvopodouo; T-[v 'Ap]Xatdiw'ou Tog Hl6pTycvo F : n IpTapo tdpy;
'HpaxXes(8s -I7v] Av 'lcaovo; Tog HavapXfpIto n PHHHPA F :
25 'ApX(j[m]p.o KouTsXpAto; od'yv 'v iv aX.iaxf/t Tv | [M]&oxou Tco
'ApXuGpo xod aUTo'5 xald (v ExvsT-aL HHH .. A i Fre (ov'A6dvT~so
T5v Ev 'QvCwooauoawt Tv T6p[vto I To]g lusaxspipo XH : MdaoZo
Tsv8amto; yTv iy Kdro[t; I Trv] Au 6so roG HFTlps 7- XFHH H H
loost8&vto; A-rpq4T[p(o I yj]jv iX Auptooit t- flouao8tpo TO Af-
30 LJTpi'o RHFPA . vwov'AvTtdTo o~ExUv 'Tj MXwovo; To6 ItXijv
FRP. I [K]aXX(caTpaTo so~o~po ygv Ui Auptooit T'v la l poo ToG
'lota'ou XXXFRH Atooxoup(ir HTp, ip[to[:] | olx(rv AR MeXovoq
Tog ItXIvog T v iv TcdXet I XrRAAAA I 'AU6vrj 'ApXfnro y'v Ey
35 Kaaau'w[[] | tiy MeXwvo; Tog likvo jr HA Xatpi8poY 'Apoa-
yTd[p]so 7Tv T-v AiToS6pou T6 Mayapi T e xal Av ox?(v I [T]jv Fiy
tdXst THFAAA FF ---- Mdoxo; Tav6patoo 77 [v] I v A(8at8 Trvp

3 In planicie antica (a) et perpaucis reliquorum laterum locis
(v. 82. 85) pecuniarum summae drachmis argenti computantur signi-
ficatis eodem notarum numeralium genere, quod Athenis usitatum erat,
nisi quod decem milium drachmarum nota hic usurpatur qua Attici fere
abstinent. Has. esse drachmas Phoenicias ponderis 3, 73 gr. evicit K.
De partium b c d notis v. not. 20. 4 Cf. 452. 5 V. not. 18.
6 Nomen Halicarnassium nolum ex Suida 'Hp60otoo. ,7 Pigres Arte-
misiae (incertum utrius) frater qui Batrachomyomachiam condidisse fertur
hic vix intellegi potest. 8 Hdt. 1175 5po; T ~irt r~ oBvoy[d arte Ai(6y.
Qui mons sinum Ceramicum a septentrionali parte terminans usque ad
urbem Halicarnassum pertinet.







46. Halicarnassiorum venditiones. V a.

BTWvo TOU Mtxtvvw HH i'ApTrsp Isojxw[7 y7a v 1v v apavow t Rv
40 xesv 'Epi.7rC v 'A),[S]JIto 10, X HAAAA : 'AxTauooXuUo; lao-
aw0(ao &7Grpiro ] o?xtf-v av aLpax(~8t tr IlHavooato~; T05 'Ia6c6yo
H I 'Toaota( 'Ap tto; rpl'ao 7y-v v AtoT?(o To05 apul3Uo
drv ev 'a7tpaovvwt JrtI v Kaxpao0ll xald r[v] | OaXaocav 12
45 o6'oo T6 6pxuvetov13 rFlHHHPAAA 'AOavifov I TpuocXo oxivrv p.
TdeAsi v eiyev 'Ap 6uaoot Topopdpo I trv 'Aitos XX : HoX6t6oC
irptaro otxt-rv -rv Frvac~&vo; Tv v 'Ap eti 14 yt'tsicop. loost&vto
xa y 'IaToTo[i] [ xad Fepowrri't, X H H "- (emptio I erasa) I
50 [[l]av6aoat; ApiTrp(o oxitjv T v 1TpiTo)vo; 't 7 e(Tv I [EI]tCoS
FIHHH 'AvTwtai; x60st iT7pfaTro ox'Tv t"J M ixt|[vvi] ToU XLwo'oo(
PAPFi (emptio | erasa) ava& 'Ao[ru]v6poo &]i-p'arro oxtjv
55 rTv 'ApTej1tipouo roG 'AXjvo | -. K]ouaptI HovouoooUo oxt vf
't]v KoouXSoT6o I [To .... oaa]a o HHPAAAAPI- : Mdoao; Tav-
8caato I [[ ipo'oro y7]v tjv UX AuptooGa ,cjv MLx6uf0o T 'Ipppiaaios
-- XXAA AAP :'Aariv'ov 'lWPipap8o; i7-pfato I [77v rjv IIavra-
60 XEo]vroq vO 'Apr-S'ivoi; v I(a)pavowL rTIt 'v I [roU 8asTvo; 15_1 ]
HoXu'Loq inpcaTo yfV ev [ |.... 'AX]itoi, Vpoupo; KaXap Lric I
-- AAPF Si- aps68oYO; iVU0doto3 i . OO Uv a ixrs e'ZSv 16
65 v 'A[X]Eiol17 I --o Taua&o0 r ev &[v . .] vo | [-- x]al TV
ontofe roU 'AioX[Avtou] --

b (in aversa lapidis parte):
[O5e i&plavTro roU; 6?peLovr]ai 18 roli; soL| [ [ xa auro; x]al
tv txveovrat 19.
Sequuntur nominum reliquiae.
8 Conduxerat Hermapis fundum. 10 Hie dominus fundi intellegendus
videtur, qui deo pecuniam debebat; alibi sane statim nomini 7y adiungitur
rv ro Uevo;, sed hie proper praemissum v TyEv 'Eppantci dicendi ratio mu-
tata est. 11 4ttS v, cum antecedat -rv Atotio ro5 XapuatoAo, fieri non po-
test quin de priore domino intellegatur, cuius nomen additur fundi accura-
tius definiendi causa, quia ad eum Diotimum cuius bona nune venierunt non
ita multo ante pervenerat. 12 Lacum significant (an cum maria coniun-
ctum?), ut 4 litxp- Od8X.aoa in decreto lasensium n. 3075. 13 Piscina;
frpuvoc aut 9pw' vo maius thynni genus (Athen. VII303b ibique Schweigh).
14 Steph. Byz. 'Apyo;- l'dri- (,t6Xt) Kaptia. Hauss. 15 V. not. 11.
16 Hucusque conduxerat a domino fundum, quem nune a deo emit.
17 Be. 18 Non de ipsis debitoribus in servitutem redactis et venum-
datis (id quod re familiar non sufficient sane etiam Halicarnassi factum
esse monstrat titulus 45, 39) hie dici, Hauss. inde collegit, quod Silenus







46. Halicarnassiorum venditiones. V a.

c (in later dextro):
70 ['To]owX8os [tog etvo; I As]ovcoaxov 'Apaupi[po | xal] ov Exverat;:
KA20. ["'rao]oal; ao opoa 8o |I [y],v Ay Kdro' M v [AXh]|os v
75 Elyv ao[j6;l6 . .] A. Kdipwv KucO[p3sI i]ipyaTo Amr?Tpt[ov] I
'Apupipo xodi ,v Nx[vei]rTa : KA. 'Epp'8[.... y] cy p, "TYotv I
80 xad YmOaydpyv [xam] I iv ixvTra zcivvAv : I AAAA I II: f ll pd.-
85 oxw~; 'lal[ai3os yg v 'AXito I iy Ko'ots v eLzev ajrd;l' :
FlHF : 'ApkM(Opo; K[ou]|I-spito; Mdazov To.It6SXtos : AIl:..
95 (5 vss. erasi) [A]irptoI'Too'to | (vs. erasus) I 'ApT~ruo v fheXxo :
A : Xatpsi[]|7jpo 'ApZyardpe 'Y~oooY[v] Kuapscpo : A : "Apzumo;
100 A[plXa]ydpe(o 'Aa7-vaydp-v Ka[v|O]&po21: A : ExuXaS 'AioXX Jp[Lxpova : : : "Ap.pZut[[oi; I -- ATcoXd8ap[oq] I| ijIUoXwo22 2t-
105 X\vov 'A&-v[a][ydpsc9 : 9 A : "oYwXXo; 'Ap6[u|p]spo tAvo'v 'ADvca-
-fdp|[[ps]]sZ : CD I Ii I : Iav-toawv I Kdyih IXrjvov 'A8y1|vajy]ps :

Athenagorae f. quarter quattuor hominibus veniit pretiis diversis. Venire
igitur videtur ipsa obligation, ita ut quod hucusque debuerunt homines
illi deis, nune emptori debeant qui pretium deis persolvit. 19 Haus-
soullier de bonis et reditibus debitorum intellegit (,tout ce que lui revient')
sed ita potius a aTot; ixstrat dicendum fuit. Immo familiar debitorum
intellegi videntur, quare nonnunquam nominatim quidam homines ex-
cipiuntur, ad quos obligation non pertineat: v. 181 cXv .. o- xai Xatrmo-,
186 76tv I [To- d]8E.t6. Etiam 'Exwaersvr v. 171 mulieris nomen esse videtur.
20 Hine paene omnes pecuniae stateribus computantur, adhibitis notis
numeralibus eius generis quod cum in ipsa Caria ortum videatur (Keil
p. 274 sqq.), inde a tertio a. Chr. saeculo demum per alias Graeciae re-
giones propagatum est, in quo vis notarum tota pendet ab ordine alpha-
betico, ut B duo, KH duodetriginta, NB quinquaginta duo indicet. Una
denarii numeri S paullulum immutata est ne cum oboli signo (I) con-
funderetur. Stater dividitur in duas drachmas (D, interdum Spa), drachma
in sex obolos (I), obolus in quattuor parties (-). K. Statera esse Baby-
lonii ponderis 11, 2 gr. demonstravit Keilius, monens ex n. 45, 38 apparere
hoc monetae genus Halicarnassi antiquius, drachmam Phoeniciam (not. 3)
recentiorem esse. Quod in eodem titulo partim hic partim ille mos com-
putandi appareret, ille eo rettulit, quod sub ipsum mutationis tempus
haec incisa essent. Quare rempiblicam quidem, quae fundorum emp-
tiones venditiones (a) in tabulis mnemonum (n. 45, 8 sqq.) sollenniter in-
scribendas curaret, novam legem severe tenuisse, in reliquis vero negotiis
(bc d), ut solet, antiquam consuetudinem amplius mansisse. Vendi-
tionum catalogum notissimum exhibet Tenius lapis IG XII 5, 872, ab
Haussoulliero et sociis illustratus (Inscr. jur. I 63, 7). 21 Be. 22 Corr.
et Be. et Wilhelm Goett. GA 1903, 773.







46. Halicarnassiorum venditiones. V a.

110 EDI II I :'Eurtdao; ] Icpu6(ow ov F6To BDI- I MdaZyo Teva cato"
Ia|pa68t4ov 'AxTauato[;] I NE : rHlypT 'Av8acpo48[o] I '184yuYov
115 Maxpwvo[c] | KHE: -- _- j 'AudvTr IIcapauoiyo Arjjrd6pov'Exaralo:
120 EgCDIIIl- | I TpuUX | y&uxwv : BDI : XatjpApio; 'Apyadpsw
AsjFtvov Kep.cG(8o0 : D I ] Xa tp poq 'ApZaydpae I Mantv Kpaost :
125 A : Xatpi8j8jio 'ApZaydpeo 'HpajxXst'ajv Kpovatdooato; DiII :
Md3zo; Tev8aotoo [ l eaOyjv oo8uXi tos : D | Xatpsp_'8-yo 'Apya-
180 y6psw I 'AroXkovt'jv IlavaX l|ovro; : D : M'pa; 'Axr[&]j8rjpov Au-
atp'ac D : 'ENp xsooy 'Toroto rp'ov I Kroupo68o : A: crixoXoc 1
135 'ItpapipX8ov Mo)vvo : DII | ['A]iroXX68wpo; 'los[ev8sa . oramct5pov
Kapapa I ...: D .XatpS6rao 'ApayrOj[psw (F]opp'(wva Ali IE:-

d (in later sinistro):
140 (4 vss. deleti) Atov]'oa'o:. Al II |-IX So'Ij'o|-08o : E I -roowto
nI-8aa~EsU23 [ --ojk8v : B I : ap1[6uowXov]24 'ApX(oto; KA: Mj-
145 [xo];- Teveaito" 'Oprt'AXj[oXo]v Botio : A I III I : (A)7to('[|o.
KaXooTrp(ro l[ apa'j )XXov 2s .... .to.25 : A 1111 [AeovTeU MCI
150 Atoaxoupj[['58]q raTe[; T)(?)]V 'AyopaxpL[t'r]v 26 Z'aB :Xka 0ou B :
[avI[6]ac0at 'Apepwmvo; Kouvp[7jv] 'AprTjiovoc : Al 11 C : KoXwj[v]
155 Apuaooos 'Yooaot[v] | flapao[8yo] IIII I. 'Aa)v4x[pt]|ro [roYa];-
awip.ov 'f0 aa[0J .]ll: t'Xoq26 A'aovo | esotd[7]v 8uXp-itos :
160 A. I Exd6[a 'A,]okXtov(6so I Xapto .. v BpX : II : I .....Ko-
165 [k]lwk|o; 'Apudooto; 'A[pX]3Lv 26 'ApXiplio : AA : 11111- | [YT]oatomt;
'IaluTyo 'ApTip[mo]|va Tepp'ro : BDI : s6a8oTo[;] I'YTooaato; xl Bpa-
Ta;o0 I xald lapy(cora'OaXo[[aXo]][v] I'YausX78(7o AAD : Aito[q] |
170 2apo uXXo Kaxpav 'Toh[e]IXda& o Ltv 'Exarca'T27 [x]ai iv 7j
&asXyJ axpciTj|[o]sv v Tepp~ipotC28 xl TO I [pR]po;29 ro6 x-ro :
175 KA : I .... ato4 Au6wo (avo'I .... ov Neoprvio g D I ... Tyjq Hltv-
8apo xal Xr[parTOv? I ['T]ooWto.. '4iTro)[ovf'8]Tyv cpa'ivo AD : 1
180 [6 olvae] Ilavuao'oto NeolFp.vtov] 2av68o; itXv I s i _o; xaL Xaf-
185 Towvo 19 F[ 11 _o ED. Kdv8o.. ... tOTov flapa 'EEtxXi
la_- | -pc rxhv [T6o a]68 xsp8 x_. I -- 'ze I H1ypr --apl-

23 Hlhaoa urbs Cariae. Herodot. 1175. VIII 104. H. 24 Pa-Be.
25 YEAPAIIIAOE Pa. 26 Pa-Be. 27 V. not. 19. 28 TepJiep6
Herod. V 37. Tippepa, r6?,t Auxia( Steph. Byz. T),pep ridXti Kapla; (rec-
tius) idem. Waddington Rev. num. 1856, 53. H. 29 Suppl. Dttb.










A 47. Locrorum Hypoenemidiorum lex de colonia Wlau-
pactia ante a. 456. Oeantheae (Galaxidi), postea Corcyrae. Edd.
post Oeconomidem Vischer Rh. Mus. XXVI 1871, 39 (IGA 321 SGDI 1478;
Inscr. iurid. I, XI; E. Meyer Forsch. I 291; Meister B Saechs. Ges. 1895,
272); Dittenberger IG IX 1, 334 (Solmsen3 37; Buck Dial. 214, 55; Hicks-
Hill 25) alii. [Hij
A &v Na6axvrov x&drv "s : ha'tcfoxta. i Ao9pov Ov hu.o-
xvac(Uov e1]e{ xa Nauci'xnoT 1 yiveiTa, : Nanwrxnov advra c Tro
3 Sivov i Cam avavasv 'o xal u.etv I axetpev erCietro vraT, dt xast'-
vai. i a' xa tsi),sTa, I siv -Aclt X' avyavetv I xl8aA0 xsgoevvov2 v
5 auiOv xal TO Tsvo x.T' alft" zRo0 Ttolu; i:iT:Fo(xou Ao9ppv
rov hutoxvautE8('ov I pS' papetv I av Ao9poTl; TroT hu7oxvapti('ot, I
7 ypLv3 x' a3 t,1 Ao9po; -ivira TOv hu7coxvapt8Ltov a? j as(Xer'
avopsTv, XaTaXsp(iov : T4 &v J at Lod fai iraTa hUPadv t5sXSv5I
&JTISv &'vesu ave-rpo6v i at xa hua' avvxag aseXaovTai: E-
9 NaorCixT6 I Ao9jpol rol hu roxvap U8tot, I as'tpsv a&vypsv,7 I hoo6
exaoTo; sv, c'veu &jvszTpf6v. IXoO l yapstv VpE6v hdrt is
11 aisr Ao9pov rv fsoicapijov 1

Nota litteras C=7, H = h, E, + = y 9, R v= EX =N.
A Locris Hypocnemidiis, quorum imperium penes Opuntios erat, co-
loniam Naupactum missam esse cum Meyero statuit Dttb. Mitti vero
nullo modo potuisse, quo tempore Naupactus ab Atheniensibus capta
Messeniorum fuisset (a. 454-404). Cum vero nostra aetate nemo iam
exeunti quinto aut seriori saeculo litteraturam talem tributurus sit, id
quod Vischer ausus erat, utique aliquot annos ante Atheniensium facinus
sive plures sive pauciores legem factam esse statuemus. Ad singulas
res Dittenbergeri explicationem adscribemus. V. 1-4 Si quis Locrorum
Hypoenemidiorum Naupactum migraverit, ei si quando visendi causa anti-
quam patriam adierit, licebit utpote peregrino quia iam Naupactius est -
hospitis iure et commodis frui et rem divinam faeere, si volet; sin malet
ut civis rerum sacrarum particeps esse inter cives antiques, hoc quoque
licebit. 1 3^t. 2 xai &x ~8ou .ai x x-, item postea IN.=ix N. V. 4-6
Vectigal coloni Locrorum Hyp. non pendent Loeris Hyp., priusquam quis rur-
sus in Locrorum Hyp. civitatem redierit. 3 icptg, V. 6-8. Si in antiquam
patriam redire volet colonus, licebit sine vectigali redire, dummodo Naupacti
relinquat filium adulta aetate aut fratrem. 4 aCTaXeiovri a spreta inter-
punctione Dttb. alii; T&. v -a at Biat accusativum adverbialem esse volu-
erat Meister. Ceterum nota, littera f carere vocem et aspirations signo.
5 j d 7 dvay psv. V. 8-10. Si Naupacto vi expellentur coloni, in suam cuique
antiquam patriam redire licebit sine vectigali. V. 10-11. Vectigal nullum
pendent coloni, nisi una cum Locris occidentalibus.


Locrorum. colonia Naupactia.


ante 456 a.








Locrorum colonia Naupactia.


AS i'vopov roTt irtoifo ti &v NauvaxTov & iomaT1v yi a-7' 'O(ito)v-
tLov9 1 rixvattO xadt [atZ t [ liaa[tt : f8e6dvTa. 'r6v h6pxov
13 ixslpsv, a c xa ksjIkXvra, ic-yev pera Tpiaovraz .fo r&sa i& o
hdp(6 hsxa-ryv &vopa" 'Ojrovnot;s : NaunaxT6tov xal Nawuraxc(ot;
'OirovTCou; i
15 B hdooT'/.a Xt .6ov et ey NawadxTo : r v i mfoE9ov, I &a, Ao9pov
TpSev : eVTS x'11 &7OTSiei Tar vXf9 Nc2raTI oti
17 F Iat xa pRs -(vo; sv Tra toaTtat I e'e 'd16jov12 y T '7 1i Ifol-
9ov i ei v Nauwcix'6t, Ao9pov T vY hou7o-.vat(o6v : rov i ,-tvytOj-
ToV13 xpr.vtv, Ao9pov hd o6 x' et a&orv idvmr., a't x' avip it a 'aT- ,
19 TrptOv [ ivov : at? U e, ro~; Nawtaxr'ot; : vopt'ot; ypiat I
A : iNaouixTo a&vXyopovra i: v Ao9pou; rou; huro'vap Louo; :v
21 NauTr xToT :. xap3Sat gv Tajyopt, : x~v AoypoTh Tot hurtoxvapt6foti14 I
iv 'rat 7d, h6 x' it, I xap5Sat v I Tyopat i
E i: Hep9oaptav : xai MuoaMoZvl5 I iTc xa Nau7tcdxt(d; t1); :18
23 -gvTa[ i" aTird, xal Ta Zpiyara T-v Naunadxtot : ToTe iv NaurdxTot

8 Paragraphi litteris A-- indicentur; formae nonnullae a solitis diver-
sae, sinistra litterarum pars interdum in inferiore aut superior versuum
margin (< m sed A); videas imagines. A Coloni iureiurando obstringuntur,
nunquam se sua sponte ab Opuntiis defecturos esse. Triginta annis post primum
iusiurandum elapsis licebit centum viris Naupactiorum ab Opuntiis et centum
viris Opuntiorum a Naupactiis postulare, ut iusiurandum iteretur. 9 a-.ov-
rEov pro awonovrtov. 10 Alio loco Tr&vat. B Qui ex colonis vectigalibus
non solutis Naupacto discedet, is a Loerorum societate excludetur, dum debita
Naupactiis pependerit. 11 gao' dv. F Si quis Locrorum Hyp. Nau-
pacti problem aut alium heredem non relinquet, bona ad proximum agnatum
inter Loeros, undecunque oriundus est, pervenient ea condicione, ut ille, sive
adult aetate sive puer est, intra tres menses illue se conferat; sin minus,
Naupactiorum leges de hereditate valebunt. 12 i 7Eridyiwv, cf. poeticum
i -TiMvo:. 13 Scil. ivet. A Qui Naupacto redire volet in Locros
Hyp., id per praeconem pronuntiandum curabit et Naupacti in foro et in
eo Loerorum Hyp. oppido, ex quo oriundus est, in foro. 14 a articuli ToiT
ante h assimilatum. E Si quis ex gentibus P. et M. Naupactius facts
erit ipse, ea bona quoque, quake Naupacti erunt, Naupactiorum legibus uten-
tur, quae vero bona in Locris Hyp. erunt, Locrorum Hyp. legibus utentur,
quales in unoquoque oppido leges sunt inter Locros Hyp. Si quis P-arum
et M-eorum illine, ubi Naupactiorum leges valent, in antiquam patriam
redibit, suis quisque legibus, quake in unoquoque oppido sunt, utetur. 15 Gentes
sacerdotales a TeptxaLaipetv, cum xolapk6 doricum sit, et 1a3o; dxetslat,
ubi X pro x sicut y pro Tc in pptv positum sit, intellexit F. Nietzsche apud
Vischerum a Dittenbergero laudatus. 16 So. F Si cui colono Nau-


ante 456 a.








Locrorum colonia Naupactia.


p at aI: ra 65' iv Ao9poTh; roTL huooxvaptitoi: L pia[a z ot; huoro-
25 xva 27 Ao9qpv Tr hu7oxvoxjataiv a: a r~t han TZv volitOv Tv &it-
foi'9v I avzopsit Hepyo0apti[v xal. MuoamZov To; aTrov, vo'(otL i
piorsta xrd 6xtv fexa.ou; I
F aT x' skysol iovzt :I iTo' v Nau6axrovl7 FoLX-ovTro, I hdo6 x d
29 Ao9poSv ev hu7oxvapct8iv I Fsxaxo'v vd4o; &oTa, I a't x' &~oavie,
Ov x|pepiaop v xpartelv rOv b'lfomxov, 'O xacT9o'iSvov xprats |
31 I: co'U; ik fo(You; i v Naud7axtov .. rav 8&xav ,p66t9ov : hapaTOml9
-Tco"; 8|',xacpa :I hapTai : xai 86psv i av 'Oir6evn xa r foo;20
33 auolaapov i Ao9pbOv 6v hYtoxvapot8tov. : Tpoota av xa-aoTaa at
35 o-v Ao9pov T-OTctfjoo5t i xali 'rv intfof9ov Tt Ao9poi, I ho'tva';
xa 'T7tatS;21 6vttpot22 e;23
H I h6aajo[t x&roknrit i wtadtpa xal To' [po; :i v XpisyTdov T-o
37 varp', iCi'x M airo iveCat, I a&sy7!iv &iroXasytv I TV iimfotyov : av
NaudraxTov.
E 0 ) h6oa7t; : xa Td jFsfao6E'a24 tayast'pit rsyvat xa plta-
39 vi.t xalj pitit, i hori xa x ie avhpoTpot; i: oxt, I horTovTiov : TS -
Xiov25 I: 7cj at26 xai NafawtaxTiv : TOv aitjfoi?6v irXea, imiov

pacti habitanti fratres sunt in antique patria, aliquo ex his defunct colonus
bonorum pro virili part heres esto. 17 To5 iv N. 18 -T relativum
est; o5 Tpo5 v iaj t %xp t iv Dttb. I Colonorum lites ante reliquas omnes
ab iudicibus tractabuntur; si opus erit, eadem die qua ad iudicium delatae
erunt transigentur Opunte. Patronum ex Locris colono et ex colonis Locro
dabunt ei qui quoque anno magistratibus fungentur. 19 dpio0at.
20 Utique non z ra =i-cro; quod ante a,)jicrp6,v difficile certe explicatur.
21 tati-d = i fi-os = &f' -co, ,hoc anno'. 22 gvfqLot i. q. Evaprot.
23 lam Oecon. onvika mA 6,oT postulaverat. H Si quis colonus
patrem domi reliquerit et cum eo partem bonorum, quae hereditate ad ipsum
perventura est, illo defuncto eis bonis potiri eaque Naupactum transferred
licebit. G (- v. 46). Qui haec decreta violabit, nisi si de eis mutandis
consenserint utrique, maior pars mille virorum concilii apud Opuntios et
maior pars colonorum Naupactiorum, exlex esto et bona eius publicantor.
Qui eius nomen deferre volet, ei magistratus iudicium dabit intra tricesi-
mum diem, si modo triginta dies eius magistratus reliqui erunt. Si actori
indicium non dabit, exlex esto et publicantor bona eius, id est funds cum
mancipiis. 24 Cf. 6 dRos n. 448. 25 Concio est, cf. Aopxiw
upLouJt alia similia. 26 ac TcX)91a i. q. T6b 7))oS; maiorem concionis
partem esse Meist., Dittb. consent; ipsam concionem interpretatus erat
Meyer, probabilius certe. 'Velut r6 Tc),o T6v Atvbtiw Lindii sunt, non
Lindiorum pars.


ante 456 a.











41 sT XPs xal xppaTca rapaToyaToTat27 T6vxaepvot28 T av
8xav : 86S.ev TOv ApIZov, i v Tptp9ovT' apitpat 84psv, I a' xa
43 TpLta9oV7' &jRapact: Xetn'OVT10i1 Ta; aa ci al za R Li 5'oL Tro &vxa-

45 To Jipo pReza fooltxaTav : 8top6oat29 hop9ov : Tvy v6oitov
9v U6p'ayv I Ta'V tv V slsv i xal TO'r 8O8tov : roTe horoxva-
47 RtBlot AopoTg !* Tau.j keov eTYelv : XaXEsiot'30 : roTc oav AvTt-
TaTa : iFomxs"atc.

27 Patria igitur dicitur damnatorum possessions (tvigrtaa) devo-
rare. Herwerden Lex.2 s. v. 28 rcut &p/.oouyiivwE, medium.
v. 45 sqq. Uterque litigantium iureiurando sollemni se obstringat. Suf-
fragia iudicum in urnam coniciantur. Lex Locrorum Hyp. colonis lata
eadem etiam de Chaliensibus, qui Antiphata duce in coloniam venerunt,
valeat. 29 Attice Bto616caaaSat Dttb. 30 De Chalei oppidi apud
auctores Chalaei appellati rebus vide tabulam aeneam utrimque inscriptam
IG IX 1, 333, quae Dittenbergero vix multo ante initium belli Pelopon-
nesiaci insculpta esse, aliis antiquior esse videtur. Continet 1) pactum
de iurisdictione inter civitates Oeanthensium et Chaliensium, 2) legem
Oeanthensium de iure litibusque peregrinorum eorumque, qui ordine iu-
diciorum eodem quo peregrini utuntur. Dttb.

A 48. 49. Arcadum doharia Delphica priore parte saec. V.
Alterum ab urbe Caphyiensium, alterum a Cortyniis, utrumque de manu-
biis dedicate. Tituli harum urbium unici. [Pw]
48. Basis calcaria ad sinistram et pone consult truncata (cr. 0,32 max.,
ut de donario imposito nihil enucleari possit). Ed. Pomtow Delphica II 35
(Berl. ph. W. 1909, 251), cf. IG V 2 p. 73,90. Litterae pulchrae, scoty&-dv.
[Ka]yuie; avi'ev [rT]irAXovt a8exTr[av] hesvrae rTv I [iro]Xf(ovl.
49. Ineditum. Inv. n. 1657. Basis parva calcarii albi, reperta m. Iunio
1894 in situ pone tripodas Dinomenidarum (in gradibus muri scalae modo
fastigati). A. 0,34; 1. 0,48; cr. 0,58. In parte superior exstant vestigia
statuae, natural dimidio minoris (an Apollinis?). Litterae versibus leniter
curvatis oblique et male scriptae, 2-21/2 cm. altae. Ect.

Litteratura antiqua arcadica; tit. n. 48: A, D, E, 14 (h), E, A, N, V, V,D.
Tit. n. 49: A, P, E, K, A, N, P, F, V. Forma litterarum paululum recen-
tior basi Praxitelis, ante a. 484 dedicate (IGA 95; 1. Olympia 266), anti-
quior anathemate a Mantiniensibus a. 423 erecto n. 78. Itaque titulos
annis 484-450 adscribamus, nam priore parte saec. V multa donaria parva
in illa region fani delphici ante templum collocabantur. 1 Cf. n. 293.
Bellum videtur esse contra Orchomenios gestum, semper Caphyiensibus


47. 48.


Naupactus. Arcades.


ante 450 a.











SKopruvin2 sexcav j oeov.

infestos (Lattermann Arkad. Forsclr. 1911,22). De forma Kaqute!t. v. IG V 2
p. 73, 66. 2 Nomen urbis apud auctores semper r6pruv, ropr6vtot tra-
ditur except uno Hesychio s. v. KopTito6t ol Apx dZ e yap K4ptu tij;
'ApxSoWm, cf. IG V 2 p. 125, 31 nummos inde ab a. 191 (AXatov Kop oviwv
Head2 418) et titulum Megalopolitanum saec. II (IG V 2 n. 441, 6) constan-
ter K praebentes. Hanc genuinam nominis formam iam veterrimis tem-
poribus exstitisse titulus supra positus docet; idem ex Attico nominee Kop-
'r6vto saec. VI concludi poterat (IG I suppl. p. 91, 373, 110) et ex hodierno
Kap6Trvi vel Kap6kavG.

50. Timothei Atheniensis dedicatio med. s. V. Athenis in
arce. Columella. In margin capituli titulus scriptus est, in superficie
exstant lacunae duae, quibus donarium infixum fuerat. Ed. IG 1393
(Syll.2 14; Lolling KarT. miiyp. loui. I 208; Michel 1252). [Ki]
T'prO[s]o; [K]dv[ovoc &vasxsv]j 'AvacpXoTc[{l --]

Litteratura Attica; SY(D. Medio quinto saeculo non recentior titulus.
Cononis qui moenia Athenarum restituit patrem hune esse verisimile est;
cf. PA 13 699. 1 Sequimur Lollingii apographum.

51. Equitum Atheniensium dedicatio med. s. V. Athenis
in arce. Basis. In antica parte hie titulus, in aversa eadem verba re-
centiore tempore repetita fuerunt inversis litteris; item vestigia equi figure
impositae et in superficie et in inferiore planicie cernuntur, ut appareat
lapidem aliquando versum esse. Ed. IG I Suppl. p. 184. (Syll.2 15; Lolling
KaraX. itmyp. 0oua. 63; Michel 1031.) Delineationem monument cum titulo
recentiore exhibet E. Curtius Stadtgesch. Ath. p. 259. Cf. Koepp Rh. Mus.
L 1895, 273; Busolt II 1, 589; Wilhelm Goett. GA. 1903,773. Alius basis
quae eandem dedicationem habebat frusta habes IG I Suppl. p. 183 n. 418h
= Lolling KwtaX. 64. Hue pertinet etiam IG I Suppl. p. 192 n. 568 (Wilh.).
[Eij
Litteratura Attica, in qua a volgari usu abhorrent litterae P et 5.
Ex lonico more H, quod v. 1 bis spiritum asperum significant, item his
(v. 1. 8) vocalis productae signum est. Magis mira novicia forma E, nisi
haec extrita media hasta orta est. Titulum medio saeculo quinto in-
cisum esse iudicat Wilh. In recentiore exemplo (v. lemma) in universum
litteratura antiquioris religiose express est, sed irrepserunt ex eius aetatis
qua incisum est usu M et 0. De monument cf. Paus. I 22, 4 k U rv

TyOC 11.000 IXOP6V. Ta U 7tpo0tiXata XiDoU XEUXO5 r)f 6pOcTfr C/et, xai %6syEJA
v ii y5tftyik Xl8ev [O/ipt "y xcal (JAOU -poEIXC. TaC R.&i o059 tx6Vac Tru
7t wilo ov 0 ywI cayafi eielvy, TSE 01 rtiai; ciatw ot ESVO~T&TO; CITe XXuw


49-51.


Arcades. Tmtes qie tii


c. 450 a.











[h]ot hbt[ntc]Tj4 v noXeli'0ov, htic-rap[Z]d[v]-
Tov Aaxe8atiov(o2, Esvo WvroO. Hpovin[o]-
.4. A6ux[os i]rtoi'osv 'EXeuspsu; M6pov[o;]5.

ks eipin7tao m-7otgp.ivat. Hunc Xenophontis nominee in monument ad
victoria equestrem spectante deceptum esse vidit L. Nam Pericleae
aetatis dedicationem esse praeter litteraturam nomina hipparchorum
(not. 2. 3) et statuarii (not. 4) produnt. Euboicae expedition anni 446 hos
equites interfuisse opinatur L., sed tutius videtur rem in medio relinquere
cum Kirchhoffio. 1 Cf. 293. 2 Lacedaemonius Cimonis f. Laciada,
qui a. 433 praetor Corcyraeis auxilio venit (n. 728). L. Cf. PA 8965.
3 Xenophon Euripidis f. Melitensis praetor fuit bello Samio a. 441/40
(Androt. apud Schol. Aristid. p. 485, 33 Dindf.) et initio belli Peloponnesiaci
eodem magistratu fungens caesus est ad Potidaeam anno 429 (Thuc. II
70, 1. 79, 1. 7). PA 11313. 4 IIpovd-[o]|] Wilh. De ternario numero
hipparchorum cf. Koepp et Bus. 5 Filius Myronis statuarii nobilissimi
(Brunn Gesch. gr. Kuenstler I 258).


52. Pactum Atheniensium cum civitate extera med. s. V.
Athenis in arce. Ed. IG II 92 (Syll.2 55). Cf. IG I Suppl. p. 11. Vide prae-
terea Foucart Rev. arch. XXXIII 1877, 261; Wilhelm Goett. GA. 1903, 780.
[Ki]
__ua I- --v. 6pxrooa[t 81s 7SCIpeStv e8oaav ixj-].; lirr& Tov [6p-
x/woTOrv 'AMjvficdo; x00 acoypa. ] -6; 6''aa[V]Ta. [io a' 66-
6 5wat ad UvTsC, i1 L2XO MV1 ov] o['apac.r-yo(. XCT& T&S I| -.]o 6iLr6-
aur ou', &iro[3'aoopi L&7M T6 I 8Oo T]6 'AaTjvait[ov] okse T![rxvt
OU'TS ptjv5 | oIo3s~t]t.at ou' S`7[[s]t outs [S&pTon, oL21 T &p&o]Ta-
10 pLS'v]oL 7cswuaot. xcal [&&v &pacitTjt c, xaTe|?u) 'Aarvcadoi. xcdt TOV
[p]4[pov 67tcOT 'Af y v(|otj, 8v Av] -xSIh) ['Aarva'oo --]

Litterae Ionicae non orotyr'6v dispositae. Memorabilis est consensus
huius tituli cum 6416-27, qui ostendit haec omnia tralaticia fuisse in
foederum formulis. Propter litteraturam tituli lonicam Fouc. de anno
392/1, quo Thrasybulus Antissam et Eresum .ziil 6p.o)oyf{i cepit (Diod.
XIV 94, 4) cogitans v. 2. 3 [i | 'A'I isacs] et v. 6 ['AvrLaia]ou; reposuit. At-
qui iam turn Athenienses imperium quale usque ad pugnam ad Aegos
potamos in socios exercuerant restituere conatos esse cum neque tradi-
tum neque veri simile sit, minime a veri specie abhorret, titulum aliquot
annis Euclidis magistratu antiquiorem esse (cf. n. 92. 114). Titulum ad
medium s. quintum revocandum esse existimat Wilh.


Athenienses.


c. 450 a.


51. 52.











53. Aristocratis Atheniensis dedicatio post med. s. V.
Prope porticum AMa dpip-y-rtlo. Columna striata. Edd. Pittakis 'Ey.
apy. 1123. Rangab6 Ant. Hell. 341 (IG 1 422; Syll.2 22; Michel 930). [Ki]
5 AptaToxpd',r1 Exa(o2 avijxev3, I vtxqao | Ksxpo"L8U4 [cpu Xt]


Litteratura memorabilis propter Atticarum antiquiorum formarum A
et 5 cum lonica H vocalem significant coniunctionem. 1 Hune primus
commemorate Arist. Av. 126 (a. 414).. In quadringentorum imperio et con-
stituendo et evertendo Theramenis consiliorum particeps fuit (Thuc. VIII
89, 2. 92, 2. 4). Idem videtur, qui praetor post victoriam ad Arginusas
cum quinque colleges supplicio affects est. Xen. Hell. I 6, 29. 7, 2. 34.
cf. PA 1904. 2 Hine scriptorum libros qui 1xeou praebent, emen-
dandos docuit Kirchh., ita ut apud Aristophanem -ait yap Arv ExOouo
P5EX&troiat legatur. 3 Quid dedicatum fuerit, ignoramus. Kirchh, affert
Plat. Gorg, 472A 'AptoxpdrtC 6 ExeX)()iou, oG a5 Ekrtv Nv luO ou [Ilu0oT libri,
em. Kirchh.) t-oTo ro x-=Xi dav)dDa. cf. Judeich Topogr. Ath. 344, 4.
4 KEKPOPIAA Rang.

54. Athenienses Leoniden Haliarnassensem laudant post
med. s. V. In arce Athenarum. Edd. Lolling SB Akad. Berlin 1888,
241 n. 13; Mylonas Bull. Hell. XII 1888,129 n. 1 (IG I Suppl. p. 164 n. 27c;
Syll.2 23; Michel 73). [Ki]
I '&&v &8txev i["e 'AU'vsat pir]js hda"s 'A'svatoL xpateao. &[n]i-
5 .eXeoaha 8z aukto 'Aiveai p.][e]v To; tpuzaivae xat rt. poXfv, av 8a
Toi aMXXsat oXsot hoIintvt 'Aaevacov apZoat &v cjsI hunepop'atl ho i
av hixaojtot 8uvaol oatv, ho; ap Re alxovtrACL2 : E"Ozasv Te Po-
10 Xi I xal TOc ap'tr o 'Avntock tpuj'rveuS, Xapot'ase iTYpapLp.vTjsus,
hEcsoavopo" & armrea X|aitpSoeparo; sdres Asov(sev3 &cv rtq T wo-
15 xTres vav vT 7tdcIsov4, hov 'A0evavoT xpaxtoc, rTSv rTyopt'av Evat xa-
Litterae Atticae volgares dispositae aTotyrj6v. Cum M. sub tempus
expeditions Siciliensis haec incisa statuisset, Kirchh. monuit dativos T'rt
Xkgqat (v. 5) antiquiorem indicare titulum neque omnino esse cur initio belli
Peloponnesiaci recentior haberetur. 1 Cf. n. 1145. 2 Aut hic dtxT-cat
aut Y. 3 akrj incidi debuisse observavit Kirchhoff. Utro loco erratum
sit vix diiudicari poterit. Nam etsi prius quoque illud plebiscitum mutilum
ad Leonidis causam spectasse consentaneum est, non est cur illum ibi
cum aliis nescio quibus hominibus una honoribus affectum esse negemus.
3 Halicarnassensem esse docet v. 25. 4 Eiusdem locutionis inauditae
vestigium IG II 33. 112 73 felici acumine observavit M. Idem ad '&%ou,,
1v 'Ap(p)itpovoc (Plat. Protag. 320 A) provocavit, quorum ad similitudinem
ut iv Tiro ic6XEj auderent Athenienses eo facilius fieri potuit, quia rd6),ts
Graecis non modo oppidum et rempublicam sed etiam cives omnes con-
Dittenberger, Sylloge I. 5


53. 54.


. Athenienses.


c. 450 a.











O&nep &Uv | s ADesvatov &CroMivte. Izatjviaat 861 M'7ad hMoa
20 roit it[s][pi 'Aesvcdo Aeovt8eo itepL [83]| Asov(io rd gcposcpto"iva
&[v][YOpapoaaTo ho ypapprs'U; T?[ poX, TReXsat TroT; Asov(8o | av
25 orXatv 8uotv, xac rFv piv I hsrpav orioat ip tXTes, rTV I 8i hsTs-
payv v hAXtxapvaaooajt v T'o htspot 'r 'AkiXXovo;6. 1 UvMpc 81 itpoo-
eXago0 Asov8|si, hearts ; osi rearXsv xald o st.

iunctos (die Biirgerschaft) significabat. Audacius etiam est illud Herodo-
teum &i ,vEripou pro iN *p.v sive v ]tveipq~ usurpatum (I 35. VII 8, 4).
5 Cf. Dem. XXIII 89 et infra n. 2288. 6 Cf. n. 4545.

A 55. Thetonii Thessali Sotaerum Corinthium honorant
c. a. 150 ? Ad Ko'r7-.pt( prope Cierium Thessaliotidis, nunc Athenis.
Tabula aenea integra. Ed. IG IX 2, 257 (Solmsen3 11; Buck Dial. 195, 33);
cf. Roehl Imag.3 96, 11; Meister B Saechs. Ges. 1896, 251; Danielsson Eranos
11896, 136; B. Keil Herm. XXXIV 1899, 183; 0. Hoffmann Philol. XV 1902,
245; XVI 1903, 155; Bechtel Herm. XXXVII 1902, 631; E. Meyer Theop.
Hellenika 231; Kern Inscr. gr. 10. [Hi]
-Is7 huops'ovros8 (thXovix5 huto.
stovto0l1 E8oxav 1oratpO. rol K|optvth'o xaurol xal EYvs xd f-o\-
6 xtiara t i x ppeLaotv &oa(cLa|v x&'rXeav Uxe .fspTimrv alro'eaav xTv
'raya xev a&ayji'at2. al'r Tii Ta)a 1TCpfp3voE, TOjV TayO'V TcOV aT&rera'-

Litterae pulchrae saeculi V; nota E = s q, H = h, + == 0 = o w,
R, V = X. Paragraphus supra v. 2 scripta novi document initium indicate.
Primum versum finem esse tituli in lamina superior incisi Danielsson
censuit; ultimum inde ab 'Op'iTao ad aliud decretum pertinere in tertia.
lamina continuatum. Quod vix sine paragrapho aliave distinction in
eodem versu scriptum fuisse alterius versus exemplum ostendit. Neque
probabile est versus 12 partem alteram angustioribus litteris scriptam
fuisse, si insecuta lamina inferior amplum praebuisset spatium. Quare
nunc cum Hoffmanno verba (12) 'Oplrao ~,Ipexp((1l)e! ha)ploX'tos Ot-
Xov'x hjTo; coniungimus. 1 Steph. B. 06.6"tov(!), r6),t; OssoaXac.
'EXXdtixos Tpd)t AEux-4Xuve (FHG I 48, 21). Num ethnicum lodvLios
(q'qTr6v[o'?) Hali obvium (IG IX 2, 121) hue faciat, incertum. 2 L e. et
quo tempore 'ayT4 Thessaliam moderabitur et quo nullus erit. Tayrv
collegium posters certe temporibus in omnibus Thessaliae oppidis in-
veniebatur; cf. IG IX 2 p. 315 s. v. De saeculorum sexti quinti quarti
aTta auctortim testimonia vaga optime supplevit Delphicorum epigram-
matum series quibus Daochi Pharsalii avi celebrantur; cf. E. Meyer Theop.
237--249; Beloch I 22 197-210. 3 6 I&yeatdi ctay6 non Thessaliae uni-
versae, sed Thetonii est; neque enim penes Thetonios erat illi leges prae-
.seribere.


54. 55.


Athenienses. Thessali.


c. 450 a.











10 xovra e|Javaxa86v4. Tr ZpuooA xadti r &py6pta T'F BsXya6do
ainoXdsva ioas5 'Opdrao (Iespexpa'T-

4 pTcva-dsEtv geminato sicut Tegeae IG V 2, 108 lHoxuAtva.
5 Causa honorum sub calcem adiecta, non ut posterior mos, praemissa.
Quando et quo modo Sotaerus aurum argentumque ra i Ax Xyaou, nempe
fani alicuius Thetoniorum in agro siti (BeXpot apud Boeotos et Lesbios
i. q. AsXyoi Buck Dial. 68, 2) droX61~oa recuperaverit, nescimus, neque
ullo modo demonstrari potest de Atheniensium expedition agi, qua a. 454
Orestem Echecratidae regis filium Pharsalum reducere conati sunt (Thuc.
I 111). Quamquam tituli aetas fere convenire videtur (E. Meyer Gesch.
III 338). 6 An nominativus 'Op6aoT 6? Ita So. coll. IG IX 2, 250
i'p5v o MuX6irSoc. Sed quid Orestae facinus e'awas 'Op&~si in Sotaeri
tabula sibi vellet? Melius certe in hisce quidem ad Meisteri interpreta-
tionem redeas fai ((a) 'Opiarao, cum (Ispxpdire(o)s (v. 6) 6wp(ovTo (IDto-
vixw uAoc ut eponymi nomen magis placeat, quam molestum illud
'OpEao (. bl. (. u. 7 Dt)oxpdTe(o)) error potius quadratarii quam con-
tractio So. 8 Arist. Pol. 1331b15 pyojtv o8; kaeo-st ol p&Tv Uwpout ol
U6 dypov6[4ou 1321b3o.

A 56. Argivorum do Gnosiis et Tylisiis lox c. a. 450P
Argis, arotZLB6v 37 litterarum, v. 26. 27 : 39. Ed. Vollgraff A Bull. Hell.
XXXVII 1913, 279 cum tab. IV; B Bull. Hell. XXXIV 1910, 331, cf. Tod
Arbitration 33, LI. [li]
A I .va s 22 s ov Zol ... .va[ ot TOIuk OL &8e~
i&tp]ev UN eofaJ l 7Xd[v] r[a pliepe Tar Kvaoo'6v ou]vrXovraC2
5 &vt; =dXiv. hdr[t [I B xa ex 8ua[sv]iov3 h lopLe ouvavypd rpot4,

Cum et Cretes quinto saeculo communes Graecorum res parum cu-
rarent, et Argivi, postquam a. 450 pacem cum Lacedaemoniis sanxerunt,
usque ad Niciae pacem neque Spartanis neque Atheniensibus faverent,
facile fieri potuit, ut inter hos neutrorum parties secutos arctiores ne-
cessitates, quae iam coloniarum deductarum fama nitebantur, illis potis-
simum annis (450-421) restituerentur. Sermonis cretici vestigia notavit
Vo., quae Argivi ex Gnosiorum et Tylisiorum documents receperant.
Formae: C =- P, A = y, P = E = e, ~, 9 = h, 0 = o, o- = X, 1+ = ,
V -= u, medio saec. V vix recentiores. Vo. Notas fere omnes ex Voll-
graffli commentariis delibavimus, qui similia ex aliis Cretensium pactis
attulit. A 1 6Uca-sat i. e. a%5X1o ,at, cf. ax),ov. Contrarium notum est,
velut axi~cpo = -e-os (aeol. et dor.), 6aSdiAsvoC alia (Meisterhans-Schwyzer
Gr. att. Inschr. 9383), Xy.svpevro Ceae (IG XII 5, 566). 2 TiOto in lege
Gortynia X 42. 46. XI 2 i. q. edim. 3 t6 [ueavj) in lege Gortynia
VI46; uasyii ia & Apat Hdt. Ill 82. Vox plerumque pogtica. 4 Quamquam
Argivorum arbitrium est, Gnosii et Tylisii ut paciscentes prima persona
loquuntur.
5*


55. 56.


Thessali. Gou tTlss


c. 450 a.








Gnosus et Tylisus.


8a[oa.S 'rv xar] 76av TO Tp(rov iSpos eXev 7IVTov, '[6|v 86
xOt] OdXoav Trd h;sraa E'pev vavTrov. Tov 8s [8|ex]iTav TOV;
Kvool'vs S'yev, ho'6,t sXoue;6 xot[v|&]t. TOv 8s cp&6pov7
10 trd (Av xaxX(L)ovtT nu108s &M[d]|ysv xotva. a opt'porpov;, Td
a' 3'Ra c6t 'A[per Kv]6o[]]oT &vrtD'Miv xotvat a&FpoTrpove.
II &~[aoyd6v 8' I]]jsv Kv6odaev &v4 TuXt.aov xix TuXt[ao Kv6oo'v-
8]js. a[?] 8s wipav8s &a.yot, TrMto8 h6oz a[~cp hot Kv]Jio.to.
Td 8' ax TuXtoa ita&'o hoToC[t xa Xol..
15 III to]jt Iooso86vt tiE av 'I ot9 T6v Kvoo'o[v [ap-k au]]ev, trat
hIpat bv hpato0lO 86sv pv 8Xt[av ppoT]jSpov[; x]orvat,
86sv 8a fCp ~axtv8['6yv11 8- .]xo ..x (desunt vss. duo).
20 B I oavov to u iI rp[a|T]opevivav aySv xaT TT[ 1 1 -] ol

II ZpEpaa 8s p~ 'V7taaxS'oGD2 ho Kvdo6o[;] I av TuoXoto, ho
8 TuOoaos3 Ev Kvoot ho -pSiC[o]jv4.
25 III a8) pa; a'CoTdpvSoua pUarTSpov; tsa' aL[]javaav dApraa pto0at.
IV opo5 Ta 7' -. huov6 opo; xa A|?stol xdpTzatr'Tov xal t6 TO
'ApYo7 tgisvoi xa[l] | ho rwozaid6, x&X Asuxdzupov xad-dota
haL hu68op pst Tvojpptov8, xod Aao;.
30 V hM9 xa Tr6 MacavelO 60o.|Ls4 TOv; fe ovTxoa Tesov; eovs F vll,
xd Tat h(i)patll. TO' axXo; fe xoTo a8idp- v T 06paro.

5 I. e. 'v 7oTe baapt ?t--qat Horn. A 165. 6 I. e. h6,t xa
hsXw)p.i. 7 dXupov = )Xdcpupov, quali metathesi orta 6di.oc-d.6\os,
dt .pki-dpt.Y6. Cf. Kuehner-Blass Gr.Gr. I 289, 3. 8 T'reXt ut B6 dcFat-
pTloai. 9 'lUdT; nomen idem atque hodiernum months 'louxvat (Vo);
nempe A6'ro; : A6co; ='Ivo; :'Inr(T)o.. 10 lunonis fanum non argi-
vum sed creticum esse probabiliter putat Vo, praesertim cum etiam Ne-
ptunus antea dictus sit creticus. 11 Faxovatit i. q.'Tax%('ta, sicut Lato-
orum Cretensium mensis BaE(vatos (Bull. Hell. XXIX 1905, 204, 673) i. q.
faniv'to; (in menologio Florentino 'Papr~ito;). B 1 An r6 &[qy]oepov?
B I cum sicut A III ad res sacras, ferias, menses spectet, haec coniungere
licebit. 2 O.rerdx.oy.oat cf. i:dop.a, iTcEaaots i. q. eyXrpt (-T1; xai oldta;),
pt-PpAxow Tt-Trpwdx. Kuehner-Blass Gr. II 175. 176. 3 TuX)6d hodie-
que vici nomen; vicini erant Gnosii orientem, Axii quibuscum oup.Co)Xt-
re-a- fecerunt (SGDI 5132) occidentem versus. 4 Recte distinxit Vo.
Bull. 1913, 298. 5 I. e. ipot, spot. 6 I. e. ourov, non Soy. 7 Ad 'Apyf
Trip.&vo cf. dpTe'corv cultum Realenc. IP 44419. 8 Verba xiX (= xOi A.)
x(al) Ayd8o0a unam finium partem efficient. Similiter d; 5dUmvy poai
I. Priene 3710, alias. 9 I i. q. Iva, ,, o, oou, loci et temporis. Vo;
Herwerden Lex2 1 683. 10 Apud Argivos At6; M~y~viw; i'y.a0 comme-


c. 450 a.










VI a? 61 couJItXove; 7dhe;s ix toXSp[(ov RoLev Zpepara, | hdiza
ouvyvotsv hot Kvdotot x'd rol 'Apyelot, I ho6Td6 isyv.
35 VII To 'Aps xald T ppo i~,l12 Trrv Kvdotjov itape 0 v, pspsv 81
T6 oa'Xoe FexaoTo.
VIII T&6 'Alpz6v7 T TEEvo x'ZSv TO 'v A.pva 13.
IX ToTa OdovoL I SivtC reapSe'v TOv; Kvoo'ov;, TOV 8' 'Apydovc |
Sxopt 9v TuXoat.
X at xa xaXmt ho Kv6oto; 7rpjloyeav, heiseaoat hdot(14 xa 84ia=
40 xal (6 TuoMatoo TOv Kvdoatov xaTar Tauir.
XI at 6i pRe oasv ~sEvae, P3X& ivaTSTo p~6tov15 Bxc GTaTEp6v
a5irxa jd xdopuoXl6, xiv TuXao't xata Ta& ho Kvdoto.
ha oTrXa 'oTal17 &it Ms avTa pactOX'o;18. a.FpETeusl9 Auxo-
6daq huXee620. v
45 aXC'at &otS r Tat V j I Lapov. &(.Fpesue) po6Xa 'Apy(orparto;
Auxoppov(8as21. I Tol To otot i oL Tr v orTXav itotypavo8622

XII ai TIt aCptxvotTo ToXoto'v ev "'Apyo;, xUwr Tauz ocptv C'OTr~
haMrep KvooloL;.

moravit Auxia &v roTc t'ie~av, cuius verba ad vas aeneum tribus
status Dianae, lovis, Minervae sustentatum rettulit Paus. 11 22, 2. Vo.
B = h + e. Cf. Hp~poxpiwv Therae IG XII 3, 780. 11 /,Ft'c = 6'a acc.
pl. ut rpitt; Gortyne SGDI 49901i. 12 Martis et Veneris cultum per-
antiquum, Thebanorum proprium, Argivi Gnosiis imponere videntur,
13 Hodie 'ApCdvaL vicus locuples prope Gnossum meridiem versus. Nomen
(4) 'AZdpvc cf. Hes. 'Aydpv-, Herod. ap. Steph. B. 'Agapva. Vox 'Aprq, -dpv7
praehellenica? v. Herwerden Lex. I 205. 14 ucut = 870ot, sicut Gortyne
SGDI 4991 IV5s. 15 PotLov, X6"rpov. 16 Cf. Wilhelm Jahresh. 1911,
198. 207. 17 ozrq, iord3-, sicut xTstt i. q. Tiaeiat. Haec ad Argos
spectant. 18 paatO6: eponymus annuus: Hdt. VII 149; Paus. IV 35, 2;
Swoboda-Hermann Staatsalt. 1 3, 44. Nomen MiXdvra; pro tradito MiXars
apud Pausaniam II 19, 2 ultimo Argivorum regi reddit Vo. 19 dfpATE u
= diffp. = dv(u)JFp. ,proclamabat' Vo. 20 Quae sequuntur, alia manu
adscripta sunt. 21 Archistratus a phratria, Lycotadas a tribu deno-
minatur. 22 Imperativum medii in -dvcasn ad exemplum activi in -dvrm
Ahrensii ingenio postulatum (dial. Dor. 297) hic primum lapis obtulit.

A 57. Molporum Milesiorum lex (479/8) 450/49. Mileti in
Delphinio, nunc Berolini. Edd. v. Wilamowitz-Moellendorff SB Ak. Berl.
1904, 619 cum imagine phot.; cf. Rehm ibid. 1905, 35 (Bechtel SGDI 5495;
Solmsen3 48; Ziehen Leg. sacr. 11158; Rehm Milet I (III) 133); cf. v. Wilamo-
witz Goett. GA 1914,79. Quorum e commentariis pauca delibavimus. [Hi]


56. 57.


Gnosus et Tylisus.


c. 450 a.








Milesiorum molpi.


& I Ohtk~owl ' Atovuoo (a. 450/49) pokXTrv a&?3Uoivroo2,, pooaTat-
pot oayv OvIiwGiv 'A-apja 'Aptaroxpaireo, 'OiX40yov Auxos KXS'-
avpo BI(ov 'AiroAXo8d(po, Bwpiov3 Kp Os2b 'Epp~ivxTos, Opaoa)v
'Av|rTkovro;4, ots r oXrokw Tlov5* ra n pma a'vyptuavacs eStvat Jil
5 r1 Lephv xal poaat ToUdrototv xa oTwut 6 ras ypapiovae prTsjt.
'Ep aoqoatuo not tuy8s atoPeXst xadi nTa epua o adkyva otel-
coat LioXav tatouv-oTs8- 6 as aioup.vp xial (T)6(4)9 Irpoocainpoe
irpoastpTai, &rav olI xpyrj-pst 7raivts oiasoam -oot xali 3wa 5owatv.

10 pot, I 'ro'rtV dipo)tyyda've rT isaO 6 Vio. apovrati 6ev Tai isp1a
tapXo agi ToC ouv 'AdtdXowew As-kywi, xal xpaijpea xetpvauis xa-

1 Aesymnetarum tabulam annorum 525/4-314/3 titulus exhibet Milet
I 122. Philtae anno 450/49 decretum factum, cuius maior pars sexti
saeculi sit, addenda quidem (40-42 a5e) Charopino archonte a. 479/8
concept, quo anno Miletus a Persarum domino pugna ad Mycalen com-
missa liberate et denuo constitute sit; pars 13. 33/4. 38/9 aut ante aut
post Charopinum adiecta; post Philtam v. 43-45, 8/10, 23/5, 36/7,
Rehm sagaciter disputavit. Prisca igitur sexti saeculi lege agi 1) de
novis magistris et tradition 6-18, 2) de pompa Didymaea et urbis officiis
18-31, 3) de Onitadarum iuribus et officiis 31-40. 2 ailau.vR r sin-
guli Milesiorum fuerunt eponymi qui et ats avyc6po (Rehm Milet I 128)
novem apud Phaeaces (a 258), unus Tei (n. 377), bini Naxi *(Syll.2 517),
singuli aletvaiat Megaris (IG VII 15) fuerunt, ut de magistratibus extra-
ordinariis taceamus. Epimenes a Milesiis regibus expulsis aesymnetes
electus: n. 58 not.; Solmsen Beitr. gr.Wortf. 36; Swoboda Staatsalt. 13, 744.
8 Bwppov! Tribus Bwpeit Ovunci; 'OrXqTre etiam Cyzici in Milesiorum
colonial occurrunt (CIG 3661/6; Szanto Abh.268); ibidem tres aliae eliowsm
AIynopst 'ApyatsT, quibus ut Athenis quoque una cum Hopletibus obviis
Milesios etiamtum caruisse vix probable est. Alternis igitur vicibus
87poaertpot ex ternis tribus electi esse videntur (cf. Wil. Rehm). Seriore
aetate duodecim Milesiorum tribus erant. 4 Eponymus fruit a. 445/4.
5 [.oXTIav collegia etiam Ephesi (Heberdey Jahresh. Beibl. V 1902, 65 saec. 11
a. Chr.) et Aegialae Amorgi in Milesiorum colonia (IG XII 7,415. 418: !o)ioi,
v.okaoapyoa<, cf. 416/7 o pv(opoa) nobilem locum obtinebant; eorum
caput urbis fuit eponymus (1). Domus eorum Ai. toXTr.mt falso pro 1.
ioLaXiTuv appellatur (Wil.). 6 oSrmit more saeculi I a. Chr. 7 'Epop.ata
ad septimum mensis diem qui Apollinis erat spectant. Wil.; cf. legem
Chiorum perantiquam (Nachmanson Hist. I. 2): Trt rpitq t 'Ep8o0iay.
8 De aesymneta eligendo actum erat (Wil.); quae 'Epop.[Lato fiebant, iam
exciderunt; sequebantur fere: rct 6y8olt(t) dro5i(xvuTot, rav) xait ca iep& ii
{xaj ra) ardyXva -- aiiawatv, (un6 rrtiv) o).rmy as-JvJiavhr; (cf. Rehm).
9 R. 10 laa% Wil.


450/49 a.










'1re L IoXi~rOv]ll xalva ctIV y~av 7's 6, a &bv Uu~v ro&i


15 xaplt 8oo ~ dp~a~ c 'pkstt 'ArdX)~wvt Askyt-
VWxat~ & XXi6vrjr.OC 0' ~& ~~o' oZe V'ot xa' fotapew'12, xa'
otvov 7rtvoaLct r6[ LoX7twv, xal xpyrjps I o v~ovrva wx=6rep & 11o),-
zt~~l6 8s &tbv atol~i-i ruia g&rep 6 1 'Ovt~krc ix u Xcuy-
x~vet J~rp 'OvtrOc.6rj13. 6-rcv azeyawrly6pot 160tv a;I au
20 '1 Tr~t ~o~t E&xcurvp~v 'rptu itsp~ttc rXeta-crou'zwv "ev biXu, "evIZs
ivopzs'. ag lioXvrov 'i vd6X 9ato TcapyhVot.atv isp(7t)ov rs'Xetov
vat MsJat]r~t~ p(7j)ov14 'REXswv, Zs'l~oa~ ~66 r-C
xeta xul)Ov cQ'p x0,tcecuv 6fJ~~ xaOC-rn;. TOU-ot= 'rmate'powtav
6 paaotxsU,;5 rcuptacvrcu Xa~za5vat 6s, I 00,8V ~rx~ov Trov &Xtwv ILOX-
IrrO Y9 dpXOVrT at 01 w'i6o Taups~jvo; 46stv 'A7:6X?~wv AeXptvAWE dr.6
25 r~v dptateprov dirp'dt~ot %al +-4p 7lI(ac r'aaepa;16. xd 'uXXO'17 fOV
wtc ~66o xal rTfPsrat 7trip' TExca'rV Trv 7rp6aaev 1 ruxi(Ov &aarsppEvo;
XUL &acP7170p Xar&~aa7ZE 6 6'' rSPO; 'El A(zupto &id 1 Upci 'asrcat.
TaTu8 =trotcvrs; e~xov'rcu tc'v 686v 'r~v irXaxritcv t~p axpo,
(17r' dXpO 6S N' ZPUpO-. XUIE 7 WVtC~Src 7rpW-rOV TCp' CTxJrrt 'r-
iTp6a;UEV 7rUIXS'WV arrupa AUVcJLSL, STTSV &trl Xatp1i-VL &tr' ax'po 7rapa,
30 NMppcat', Ei'rsv xacp' 'EppL 'EvIxeXci8o, Tcapcac (FoXwt, xwcrcl Kepca-
ttr-qv trcupa Xcpw ptocatvi 81.rc T r~t 7rctV lfpO a6ov8.E~as jarw t -E19 xtrp,
Ksputrvc~ 6aep-c~v2O, 77ap& (DOX(wt BE OU6& ED6'rcu 7codvr' &'rec.
'OvtlTaj-~ t rps~t; x(SpCLO atLipo uXA'" UXwv Ruz'o; xuxX(Ov2I
6~6~ ~trdv .p4u &m-,t8LLpjatv yucXayxTfptowv22 6eajI(V TO~q t'p'~t
OLGLV' 7rcupa aTCaq~O I XU'xVOV %al ciXEvfrv 67ot oirXri-ZVO)V, v

11 joXnru I 12Yelut ol (E)ipetp.-oE r~patot? R., oli C6v'rc(postulatBechtel.
13 'O-yurdla~t socii humiliores, quorum official stephanephori suscipiunt Wil.
(GGA); ab hero: Hes. '-ATrj ,pw;' %ai 'aw-. av EYI) (lacuna) ... Nomen'04rvnj
a dextra ad sinistrarn scriptumn tit. Naxius exhibet, cuius ectypum a Naupliota
accepitI-i. 14 Corr. Becht. 15 6p~wv) pacte. 16 %pr~~av~ pjrij-
p) ap Bechit. 17 Hesych. yuXX6r -re-tpciyvo-, MAOO. 18 Locorum (et
fanorum) nomina ad viam. sacram. sitorum; de Chare v. n. 3dj(oci nomen pos-
tea erat Tety teaca. Wil. GGA 1. 1. 72 4). 19 7rcivauov eko; cf. 4uaoLt-v ekrs; Te-
niorum IG XII 5 (141) 903. 20 Ovis, c. lies. povrd; Galen. an at. VII15: 76~ C~ov
9v rr 6av pz6b 6vo~taotivwq olov Trp6po.rov PO- altya, tit. atticus 'EyY.
apX. 1902, 31 B, oi6v 6up[r~v]; Stengel Opfergebr. 7. 21 Poll.
VI 84 -,a Ui iyleT ra ITtrl rruv rparstv ... oO;. ttev U(azu; xAaXGuV, -4ixXoU;
ipsic., Wil, 22 Cf. crcdXul ,truncus', cpa),aypiv ,einen Kni~ippeldamm
machen' Phil. Mech. V 98 Schoe. Wil.


Milesiorum molpi.


450/49 a.











35 E9aotq, rij; o60p60o xal | tc ZEpad80s, v oVeyavjyCpot Ya(ooLv,
&atl; -xaL 5aLtpeot;, xalt (LOlP'pj i7-EtiaeosE' Tr& gXcapm23 dE te-
ip.vo24 dT&6X,)mt c.ax6vr'Tv, 7t 'Exdijt 8 Xmpi. (v''s 'OvrTaatowv

C', 7 t ac n p Ti-,
40 ompositione omissis G. Meyer Gr. Gr.3 302Tp; Tcf. Lt) oprpd6; tp(-
p v o v etc. 25 Stengel 'O1.1. 614, 'non ad verbi oov moen Xpodi' vim
(a.4798)ert, t Wi27, se d atiorem sensum Tsubesse cense, sicut e 6' a 'qui-
Td69l -pAd(ltCWt0, aUS L.oXtO|at aTEsavj)6po0t1 ilnlTSTpdyf8at. I

.abus Philochorus Et. M. 457IP: FTol T' i Wti U, 6 O o)dl, dT6 [p.TCU T-
eTa. |
45 TCUI 23 Hes. eaTpa* 7ril[jrxTa -rpo- DusalV 7haCoodtlva. 24 De syllabis
in composition omissis G. Meyer Gr. Gr.3 302; cf. dAj(t)!opS6;, TeTp(a-
bp)Xxo'v etc. 25 Stengel 1.1. 614 non ad verbi dXElv, ,molendi' vim
refert, ut Wil., sed latiorem sensum subesse censet, sicut Our|X6), de qui-
bus Philochorus Et. M.45736: 17i- Tta!Bca Clat ku as itp6Tka UOBtt
esoit. 26 Formam gaoe i. e. lfa6e pro seriore i8ote iam ea aetate in
sollemnem sermonem receptam esse, quo f valuisset, docet Wil., cf. 6
Eo-0 n. 45. 27 Rehm Milet I 12248.

A 58. Milesiorum lex contra tyrannos e. a. 450. Mileti, in
basi, cui olim stela imposita erat. Edd. Wiegand SB Ak. Berl. 1906, 252
et Arch. Anz. 1906, 16 cum Wilamowitzii notis (Glotz CR Ac. inscr. 1906,
511); cf. Swoboda Klio 1912, 343, a. 1; Rehm Milet 1282 ad n. 133; v. Wila-
mowitz Goett. GA 1914, 75. [Hi]
_- m z [.. ..., T]6[,[ N]iotpapi~o xal 'AXxt[iov | xal K]peaspdvrv
Litterae saeculi quinti aorotXgr6v dispositae; v. 2. 5. 6 ultimate litterae
in later dextro incisae. Milesii quomodo Nelidarum regnum abro-
gassent, Nicolaus Damascenus libro VI (FHG III 389, 54) narravit: ZtE
'Ertt.iwtv; iLr rTa uOt aayUtVI'rjT i676 roO5 6itou -eapoTo'VeTrTE, Xadv iowualai
XTeNt') ot' Po6XETrt % 6{ 8; rcu i v [Li t7 V Am A(tT'rp TO( oi6sv-6 o06; rV
jyXpCprC yCv6iaotr ti6CSrXov yap 7apaypp.t Wis Evr'T rT UA 8vreT a'TroT; Wir-
pjeue, xAt dpy6ptov ik'fpuse, et Tts aTro0C xtlvetWev 'rT63 8i xotvwaVVr T5o ydvou
TpSt d7rixtENE, rot!e Ba XXois tpUYv 7poosieV- ot i 6e (ovro. Pars horum
ex ipsa lege hausta esse videtur Glotzio, quae lex stelae nunc deletae
inscripta fuerit; de narratione a Maeandrio aliove auctore ficta cogitat
Rehm; rationem ullam intercedere negat Wil. Postea vero cum Athe-
nienses Milesiorum optimates (ro6i dpiarou;) adiuvissent, hi subito rbv
f&ov w&%xOtw (Ps. Xen. resp. .Ath. 3, 11). Tandem a. 450/9 Athenien-
sium auxilio plebis dominium constitutum est. IG I supply. p. 6 n. 22a.
Cuius documentum est n. 57, ut tune fuit. 1 r]6[R] Gl.


57. 58.


Milesiorum leges.


450/49 a.










[t6;]2 JTpaTr voaxTo;3' YpSe'ev T-v i&r' UR[OTt I |puy-uv]4 xal auw7r
[xa]i xyd6voC, xal 8 'mv Triva TOUTUY xcrT[aUjxrTeve]a ixamOv [oTr]acj-
5 pa i a eit Mevioeati ani s Tv | [pyr6 ]To- v r-ov Niue mo[p tap]Tro. Tro
itm pVoie;6, it' Iv av eAi0oy [0[ xaOCT]xT S(vavTs, &o7iova il T
apyptov y'v 81 [T, auTo[; I 6?s]Qsv. jv 8s 7r6dt[ &]yxpcpTj7
V7]TLa, XOaraXTEVUL I [auwr]; TO' et~ip.fvio; [aJ]7' Wiv av XwastoSivS8
T$v 8 p] x~cTra[xT]svooevI9, 6p('yXev o[x]oatov iev.).ov -ae oaripas. |
10 T (v 5a i ettamiqVrov, ijv dt 7rpotli, 8i.aT9v OTar 2paC 6petXs[v] I al
T-IV i&otMav ei)7)tiV'yTv adt MTLV xLTM T6 jctoprV I ?ji 68' 11^', ThV
a3OT-1v 9MuLV 6et'Xev.

2 [Tr6] lapis. 3 Nelides fuisse videtur; Alcimus Nelei filius dicitur school.
B Iliad. A 692; Cresphontes Messeniam Nelidarum patriam prae se fert. Gl.
4 Suppl. Wil. Poena crime privatum excludit, tyrannorum genti convent.
5 Praemium exiguum; Milesii annis 446/5-440/39 quinque modo talentorum
tributum solvebant. GI. 6 Atticorum spuTrivet Wil. 7 Nicolai illud
ipaPXTp ; yeiC8a confert GI. (1y xpiret voluerat Wil.). 8 Haec aoristi
forma ( iAd ront) etiam in Herodoti libris II 89. VI 92. VII 239 litterae .
erasione restituta est; cf. Bxus8o Zeleae SGDI 55327. 9 I. e. arw-
Tvou, hinc supra v. 3 aT[axTe]t postulat W. Schulze ut coniunctivi
formam antiquiorem, quam docuerat Hermes XX 1885, 491 sqq.

A 59. Promanteae Delphicae Lacedaemoniorum, Athenien-
sium, Thuriorum a. 448 et 443/33. a. b. Lupo aheneo ante tem-
plum collocato insculptae sunt hello sacro primo a. 448 promantea Spar-
tanis data (in fronte, deinde in later dextro quae Pericle auctore Athe-
niensibus impertita est. Cf. Busolt III 420. [PW]
Titulos periisse consentaneum est 1.
c. Ex verbis n. 295, 10 (a. 329) e6oos AeXyot, Q[oupi]ot; &i-.o 6p.ev ayi
ipopy.rTyqV colligitur, hune honorem iam antiquitus Thuriorum urbi con-
cessam fuisse.

1 Cf. Plut. Pericl. 21 . e. u &xe(v'wv (sc. AxSa-i/ovEm() d&clifi&vtw
6 HeptXt iTCBTp7er6sat E airC ditVafays rTo, eDwxisa (sc. eitc AeXpo6c). Kal
TrOv Ateump.oviwv 4'v w xavo akToT AeXyolt vpop.aetav det b p6 iriwrov ymo-
1 i4dvrmwUV roT0 XAho5 6xoo, XicbV xa= airT6 irpop'rY rT ToT AT0 Vatot esc [Vb
aot6v X6-xov xaTa Trjv 6eitav rXeupav gvedpatev. Sed cum nullo modo credit
possit, Athenienses qui inde a. 508 ad 467 permulta donaria celeberrima
Delphis consecraverant (v. ad n. 23) usque ad id tempus promantea ca-
ruisse, rectius tci 8o6av &av lpop.avrelav, i. e. ,renovaverunt', in lupo exa-
ratum esse statuamus. Utrumque titulum a Plutarcho saepius oculis
esse visum vix est quod moneam. De lupo aheneo cf. Paus. X 14, 7 et
Bluemn. ad h. 1.


58. 59.


Milesiorum lex. Delphi.


450-433 a.








Delphi. Olympia.


Titulus nondum repertus2.
De promanteis urbium saec. VI-III v. ad n. 17 (fin.).

2 Promanteam priorem intra decennium primum post Thurios con-
ditos decretam esse, ex narratione Diod. XII 35 concludes. Rixa enim
de nominee et honore conditoris (oixtaro5) orta Apollo Pythius (a. 434
oraculum edidit, se ipsum 7,.rtaiv esse colendum (Busolt III 1, 537)
quare postea caput Apollinis nummis Thuriorum incusum invenimus
(Catal. gr. coins, Italy p. 301). Eodem anno nescio an Delphi eis pro-
manteam donaverint.

A 60. Delphis, Epiddali Boeoti donarium, post a; 447.
In basi calcaria caerulea. Lapidem notissimum Dodwellianum CIG 25,
diu deperditum, ab Homollio commemoratum (Bull. Hell. XXI 1897, 299
(399)), delineavit Pomtow Klio VIII 188 (Imagg. p. 86, 24), ubi priores edd.
enumerati (e.c. Loewy Bildh. 101; IGA 165; GDI 1130 etc.). [Pw]
['E]XiT'88oo1 Tird(XX)[ov] | Bomrdrtoo, : a 'EpX(op,)sv3]. 2
huaTrd8opo 2 'Apta3T(oy)[i ov]3 | iaostrav @ 0sPi'o4.

Litteras uncis rotundis inclusas viderat Dodwell. Litteratura an-
tiqua Boeotica Af, R, D, E, H (h), 0, 1, P,, N, Y % (i), P, R, 5, Y, Y (y) certe
nonnullis decenniis antiquior est quam tit. Tanagraeorum a. 426 occisorum
IG VII 585 (IGA 157; Imagg. p. 85, 23), qui iam A, E, Y exhibet, in reliquis
vero et interpunctione in Boeotia rarissima : cum supra posito congruit.
V. 1 legi et supply ; E supply. Roehl (idem legit h v. 3) Klio 1. 1.; v. 2-4
legerunt et suppl. Boeckh, Kirchhoff Stud.3 130, 11; 132 sq.; (4 142, 1), Roehl.
1 'Erixrj.o;. 2 Hinc Kirchh. collegit Orchomenios tune foederis Boeotici
participes fuisse. Intellegendam esse societatem veteriorem, brevi ante
pugnam Tanagraeam (457) renovatam, exposui Klio VIII 193, cum Swoboda,
Staatsalt. 256, 2 earn potius ad tempora post pugnam Coronensem (a. 447)
releget. 8 lidem artifices donarium Argivorum Septem contra Thebas
Delphis fecerunt (v. ad n. 28), ubi Hypatodori posteri a. 274 (aut 229) pro-
xenia honorati sunt (Klio VIII 205). Plinius igitur fallitur, cum XXXIV 50
Hypatodorum ol. 102 (372) floruisse tradit (Klio VIII 187). 4 Cf. IG VII
280: Irp6twv, I I oX6vtno; I i:ot7dBaT O EqPalm[ (saec. IV).

61. Spolia Tarentina &Trb Ooupwuv Olympiae, post 440.
Tres cuspides aheneae quadrangulae cum iisdem titulis in tribus lateribus
exaratis. Ed. Furtwaengler Arch. Z. 1879 p. 149 alii (Syll.2 35; I. Olympia
254-56; IGA 548/50, Imagg. p. 105, 37; Michel 1085; Hicks-Hill 45; GDI
4615; Nachmanson Gr. I. 19); n. 254 nunc Berolini. [Pw]

Litteratura antiqua Laconica A, V, E, >, A, 0, R?, :, V (Kirchhoff
Stud.4 155). Litterae 0, o aeri incisae <>, 0 scribi solent. Versuis n.
255/6 paulo aliter divisi, sed eadem manu, ut Purgoldio visum, exarati ac


59-61.


post 447 a.











x.5A &ArO 0ouptov Tapavjrivotl a9vsxacv2 Ad 'OXuh i'o SaCrav.

n. 254. Alias cuspides (vel sauroteras) hastarum inscriptas habes e. g.
I. Olymp. n. 245 (Xsuovi[ov]), 247 (MetdvtoL d-6 Aa-xeattoA.o), 697-700 (tres
cum tit. A,6; 'OXujLTiou, vel _-.u(p.)tio), deinde delphicam in porticu Athe-
niensium repertam 'A-[6)]ovo[,] Bull. V 18, 3 (melius Ath. Mit. XIV 207, 1,
cf. Fouill. V 484). N. 254 et 697 Berolinenses non cuspides, sed sauroteras
(,Lanxensehuh') esse, Winnefeld testatur (per litteras). 1 Cf. Strabo VI
p. 264 Cas.: Ti qi' 'AVwioZo; ToUz Tapmvrtvou Ooupiot *A KIeavBpitqy rt orpu-
Tn y d yuydt i% AA4uvetiy.ovo; irosj.ourcaT ipi rT itplrtio; GuJpIPrIat. Quae
gesta sunt c. a. 440sq. non multo post Thurios conditos; cf. Busolt III 1,536;
Ed. Meyer IV 27 sq. 2 De hac xa-forma in titulis servata v. n. 242.

62. Do opere in arce Atheniensium reficiendo c. a. 447.
Athenis iuxta aedem S. Andreae sitam meridiem versus a metropoli. Edd.
Foucart Bull. Hell. XIV 1890, 177; Lolling Asr. dpy. 1889, 254. Ex emen-
datiore eiusdem apographo IG I Suppl. p. 140 n. 26a (Syll.2 16; Michel 557).
Cf. Wernicke Herm. XXVI 1891, 51; v. Wilamowitz Aristot. u. Athen II 202
not. 5. [K'i
. e [. 101oi ]v o'X)v ao .. . -o[5]opion1 ho[LToij av
6U p s ot] ps Xo T ]: TaI ouvypaj|pa[t] V.VV
10 KaXktxpaj]T]s2 hdxo aptoa 7x.al| euea'aotTa o'x[sjou.oa, &aIo-

Litteratura Attica, in qua cum formae antiquiores NV inveniantur
iuxta recentiorem :, paullo post medium saeculum quintum incisa haec
statuunt editors (cf. not. 2). 1 Initium sic refinxit F.: [iv T- i 65ot
Tft c] .r.v X6).v [yp]o[6ptov] otxototeoat. Sed neque ppo6ptov, quod castellum
significant, huic loco aptum est, nee Lollingii apographo haec coniectura
confirmatur. L. ipse [x]%[D&' aTiv] olxotop.iaat. Cui quod Wern. obmovet,
,arcem totam muro cingere' sic Graece enuntiari non posse, id recte qui-
dem se habet, sed in Lollingii supplementum non cadit; nam quando-
quidem titulus initio mutilus est, non est cur r.i).tv verbi olxotSoFsa=
obiectum putemus. Quid aedificatum sit, ambigunt homines docti. F. et
Wern. de domo vel casa, in qua custodes (v. 14) commorentur, L. et K.
de muro arcem cingente cogitant.' Sed nemo observavit, hic non de ulla
structure nova dici, sed de sarciendo vetere opere quod nescio quo casu
laesum aut collapsum sit; etenim nihil aliud de aedificio quidem usur-
patum significant verbum irtEsudcet (v. 13). Putaverim partem muri arcis
designari. Dttb. 2 Callicratem, qui una cum Ictino Parthenona aedifi-
cavit et solus murorum longorum aedificationi praefuit, hic agnoscunt L. et
Wern. eo probabilius quia illud magnificum templum anno 447 coeptum
est, exstrui, cui ipsi tempori hunc titulum vindicat litteratura. Architectus
publicus tune fuisse videtur Callicrates, quippe qui iubeatur delineationem
joperis perficiendi elaborare et proponere. Cf. PA 7938. 3 Iniuria Wern.
hinc colligit satis leve fuisse opus nee quod per multum temporis dura-


Dlh.Athenienses.


440. 447 a.


61. 62.









Atheniensium opera.


15 pOv j7ixl[pao i 8 [I]vi 'rpi Ui v5 TOxoo| a : I
TS okXe; 'ri I [ir]pUTOavsu06s. vacant )

ret; neque enim quicquam praecipitur, nisi ne maior sumptus fiat quam
pro natural operis plane necessarium sit. 4 Cf. not. 1. Tempus quo-
que, quod integro aedificio exstruendo vix sufficeret, de damno quodam
accept sarciendo hic dici arguit. 5 Wern. negat hic quicquam desi-
derari. Etenim solos tres sagittarios Seythas custodiendae arci deligi,
t.& vero hie ut saepe per se poni, nullo respondente altero membro. Hie
ut illud de tribus sagittariis recte se habet, quinto saeculo etiamtum ex
civibus Atticis conscriptis (Andoc. III 7. IG 1 54, 17. 79, 2), quorum in locum
postea demum Scythae successerint (nam de Scythis dici non posse ix
ff< ,uX*', rc' 7rpurevuo6j luce clarius est), ita tiv per se positum ab
actorum publicorum sermone alienum est et vim habet asseverandi, qua
in hoe quidem tenore nihil cogitari potest ineptius. Ingeniose Wil. in
probuleumate praeter illos tres etiam alios homines custodiae destinatos
fuisse, sed populo id non placuisse statuit, quare scribam cum probuleuma
in plebisciti formam redigeret, horum quidem mentionem delevisse, sed
%iv incuria reliquisse. Haec sententia probabilior est quam editorum,
qui lapicidae socordia inter Tro6ra et &x T( qu).i aut TpeTs 6 7.pud'wt (F.)
aut TrpeT; 8i &yPou4 (Kirchh.) excidisse sumunt.

63. Decretum Atticum de temple Minervae Victoriae ante
a. 446. Ad septentrionales arcis Athenarum radices. Stela; in front a,
in aversa parte b. Ed. cum imagine photographic Kabbadias 'Ey. 1897,
176, tab. 11 (Syll.2 911. Reinach CR ac. inscr. 1897, 549. Michel 671. Prott-
Ziehen Leg. sacr. II 1,11 usus apographo Prottii). Kern Inscr. gr. tab. 14.
Cf. v. Wilamowitz Deut. Littztg. 1898, 383; Furtwaengler SB Ak. Muench.
1898 I 380; Haussoullier Revue phil. XXII 1898,61; E. Meyer Forsch. 11136;
B. Keil Anonym. Argent. 302. [Ki]

Pars antica (a) litteras Atticas habet accurate crotZ,v' dispositas
nulla re nisi antiquiore forma litterae 5 discrepantes ab illis quae usque
ad annum 403 a. Chr. usitatae fuerunt. Qua de causa quin hie quidem
titulus intra annorum 460 et 446 spatium incisus sit nulla ex parte du-
bium est. Continet populiscitum (I v. 1-12) et partem priorem addita-
menti in comitiis ab Hestiaeo quodam rogati (II v. 13-17); parti posti-
cae (b) incisum est plebiscitum (III v. 18-28) aliquot quidem decenniis
recentius, sed ad eandem rem spectans; huius quinque priores ver-
sus et sexti initium (KEE v. 23 init.) litteraturam Atticam volgarem ($)
habent, reliqui lonicam; utraque ex his partibus crotXivj disposita est,
sed utriusque ordines inter se non respondent; v. 18-23 init. litteras
angustius collocatas habent quam v. 23-28. Quin hoc quoque de-
cretum quinti saeculi sit dubium non est. Nam ut scriptura Ionica in


62. 63.


c. 447 a.








Atheniensium templum- Victoriae.


a [eaoxasv eit PoXsi xac Tl][ ... | z6i-]mo! sits [rs|
'Alsvac'a it Nix]st htspsav h- &[v . | t] 1, Z; 'Aasva'ov
5 haicrd[vTov -ez -].a l TOat T hepv.2 0upo Sait xaObd&t v KaUt-
xpSars3 o1uYTpao L. 5s TOro; XZ'C; Z ir TIji
AsovI8'ao Irpravesa. Tpipsv 5as 'ev htepeav rsvrTixovor. Spa&pa;
10 oi rO OxKeX xadi a ippara 5o"oa5 xaUduT | a v KaktXxpires; Zauyypo MIEvov 8. .

titulis saeculi quinti ad finem vergentis perfrequens est Athenis, ita Atti-
cae post Euclidis annum etiamtum usurpatae nullum usquam occurrit
vestigium. (Cf. etiam not. 12). Quid in causa fuerit, cur medio decreto subito
scriptura alia fieret, Keil satis idoneam causam profert. Cf. Ziehen p. 47.
Sane eadem aetate omnia quae in postica planicie sunt incisa esse videntur.
1 V. 1-4 legit et supply. Prott. Sacerdotem Minervae Victoriae hoc
demum populiscito institui apparent. 2 Fuit igitur iam ante medium
saeculum quintum in occidentali et meridionali arcis angulo delubrum
Minervae Victoriae, sed simplicissimum, sine templo (not. 5), sine porta,
ara ex terra aut caespitibus modo composite (not. 6), sine sacerdote (not. 1).
Kabb. 3 Cf. n. 62. 4 Sic recte Kabb., Furtw., Mich. Id unum am-
bigas, utrum recte Kabb. probante F. haec ita intellexerit, ut sacerdos
omnium quidem victimarum crura, sed earum modo quae public immo-
larentur pelles accipere iubeatur, an Tro 6ivBoatvy non minus ad a%.Vi
quam ad 8ippna referatur. Illud sane aliarum eiusmodi legum. simili-
tudine commendatur, sed tamen hoc praeferendum est, quia aliter T 5a
Up?,ta exspectes aut melius etiam cc oi B 6poaiw a B iepts. Cf. Ziehen
p. 49. Victimae civitatis nominee et impensis caesae hie r& 5id6ata di-
cuntur, ut Syll.2 n. 60110o. 22. 6036; ra bi)6pia Syll.2 5892s. 35. tep.a 5t6sv.
est Syll.2 6019 TOV 4uop~.vob. t,6(osia Syll.2 6011o. 22. 6036. Wilamowitz et
Hauss. legunt T6B 86%.6stov. At ut taceam de conexione enuntiatorum,
quam sic quoque adversativam potius (TQr .iv i ipeiV TO- 5 B[taLov) ex-
spectes, ilia usitatissima per omnem Graeciam sacerdotis emolumenta
(-ipo, ispe auva) servo public tribui inauditum est atque incredible.
Cf. Ziehen p. 48, 14. 5 Templum illud exiguum sed venustissimum iuxta
Propylaea situm intellegi omnes consentiunt, ita ut iam constet, eius aedi-
ficandi consilium captum esse medio saeculo quinto. Furtw. adeo ipsum
annum definire posse sibi videtur, cum a. 450/49 haec decreta existimet.
At is multo arctiorem inter dissensiones de summa republican et consilia
harum aedificationum necessitudinem intercessisse statuit, quam mihi
quidem credibile est. Multo maioris moment est, quod cum Kabb.
et Wilam. statim post hoc plebiscitum templum exstructum iudicent,
Furtw. moram intercessisse statuit, quia magnificae Periclis, a cuius ra-
tionibus hoc templum plane alienum esset, aedificationes quominus illud
fieret impedirent. Quo mortuo demum, fere anno 425, illud antiquum


ante 446 a.








Atheniensium templum Victoriae.


II hEartcfo; siers Tpi; avipu; he)>ioaiL iy poXe.c, ro6UTo;s 6 per[a]
15 KaXXtxpa|[To1; xauf(pa'aavTa?; &i[8sfzoaut feI poX]jit7 xag&ct

III b R'5o~aev Trit Pon xal OIot 8i[jotr A?ys'i; '7rppuTrvsus, Nso-
20 x/p~e'8s;8 iypapA-sus, 'ApTvselto; &isoawTs, Kac iJ ura s rls & TI'L
htepiat Ts; 'AMav'a;9 'reg Nt'Ixa s; 0 TcvTsi'/ovTwc pazpac Toll; -(s-
25 .ypacjiivac v rgT oTfXI[L]10 j| IA oaovotall TO; x<)Laxp[Tacl;2, 1
ot] av xtkaxpseal3l, T0 e[apy-XalL]vo;l4 (Jyov'; T7, Esp[iat
; 'A|(Tvaj'a!; T71; NI'x[; -t

consilium resumptum et effectum esse. Qua in re quod subtilissimo sensu
et uberrima doctrine exponit artem huius sacelli perbene quadrare in
belli Archidamii tempora, alienissimam vero esse ab anno 450, id qui-
dem mihi admodum probabile videtur. Sed quod hoc quoque cum
factionibus reipublicae conectit, in manifesto errore versatur. Neque
enim Nicias Nicerati f. Cydantida, quem ille Cimonis rationes in re
public secutum statuit, circa a. 425 summa apud populum gratia et
auctoritate florebat, sed acerrimus eius adversarius Cleo Cleaeneti f.
Cydathenaeensis, quem consilia a Cimone capta, a Pericle reiecta instau-
rasse profecto non est credibile. Cf. E. Meyer Forsch. II 97, 1. 6 Adiec-
tivum indicate fuisse quidem iam antea aram, sed non lapideam. 7 Cf. Ari-
stot. 'A. roX. ILX3: zpMvev 66 -oTn (e poXTj) a altd iTapa8Etypia Ta zalt Cbv
it TXov. Wilam. 8 IG I Suppl. p. 20 n. 71, 1 [Ns]oxeti5[-;s i-yp]tydasue.
v. 3 Neo-xds e [&ypapzeuce]. Quem titulum aliquo ex annis 420-414 in-
cisum demonstravit Kirchhoff. Cf. Ziehen p. 47t2; PA 10630. 10632.
9 Cf. n. 17367; Syll.2 5862. 7841. 10 Supra v. 8. 11 Quotannis; pro-
pterea praesens, non aoristus usurpatur. 19 Horum mention saeculo
quinto titulum vindicari recte dicit Wilam. Nam etsi post Euclidem
etiamtum mansisse constat hunc magistratum, tamen eiusmodi impensae
tum non amplius ab eo fieri solent. 13 Hinc Wilam. colligit cola-
cretarum magistratum non annuum fuisse, sed fortasse quaque pry-
tania alios homines eo functos. At To6 xw),zrpigTa o't a %w~A.peCat
nihil aliud est atque ctou iidaTote .-/ axpoeTotrTa, ,qui quoque anno erunt'.
Quae sequuntur TOU 6[EpyT)Xtu]vo!; 1yb; non ad enuntiatum relativum ot
av xw-?XaxpeTr av, sed ad infinitivum divoti5d'at spectant; nam in Wilamo-
witzii sententia et accusativus pro genetivo et prytaniae numerous pro
mensis nominee ponendus fuit. 14 [IloaemtBe]voa Dttb., sed scripturam
IloastUevo. pro iloatea6vo; a titulis Atticis saeculi quinti alienam esse
observat Keil 315; cf. Meisterhans Gramm.S p. 54. Praeterea post r5 litterae
0 vestigium testatur Keil et Prott apud Ziehen p. 46, 8. Atque recte Keil
monet mensem Thargelionem vel ideo desiderari quod noua prytania
etiam templorum pensions fisebant, Aristot. AS. 7. XLVII 4.


ante 447 a.








Athenienses et Chalcidenses.


64. Decretum Atticum de Chalcidensibus a. 446/5. Tabula
inaedificata in muro meridionali arcis Athenarum. Edd. Koehler Ath.
Mitt. 11876, 184; Foucart Rev. arch. XXXVIll 1877, 242 = M61. d'6pigr. gr.
1878, 1; IG I Suppl. p. 10 n. 27 a (Syll.2 17. Hicks-Hill 40. Michel 70;
Nachmanson Hist. att. I. 9). Cf. Busolt III 1, 229 not. 1. p. 433; E. Meyer
Forsch. II 141. [Ki]
Rozaev sy [ P]oXst xai o'o, 'Avrcolk 4[rpuT]]veus, Apay[ov]-
T8 l & oarvTs, At'pvros etie.
xcr zoc os T6v hdpxov2 6p.daat 'Aasvacov rliv PoXsv xal co6 8txaorir"
5 oUx sxas4 aX jXx8so; ax XaXx(8'os, o6S rev rdiXt av &Vaotaov
,coeoo3, 08 3 18t6Tsv o083vu cp.J[doo os cpu-0 Cepiooo out X00-
xstoojIas o36s' iroxTev; oui6 sp' pca appjooiai &a'.p(ro ou6sv0;4
10 Ovsu rZ 8~4io r 'AOjIsva'ov5, ou' Ticposyco xaTa arpooAXso | ore
xara To xotvo okTs xaTra ?WTrO 06o6s bv. xald irpsops'av iXaoav

Titulus aontobdv exaratus litteratura Attica, quae praeter P aliquo-
tiens usurpatum nullum habet remotioris antiquitatis vestigium; semel
(a rporT-y6; v. 77 cf. Meisterhans Gr.3 4 not. 17) adeo lonico more vocalis
product H scribitur. Tamen iure editors omnes ad a. 446/5 rettule-
runt. Post domitam Euboeensium rebellionem duo plebiscita de Chal-
cidensium rebus. facta sunt, quorum prius, quod foederis renovati con-
diciones continebat, periit (v. not. 2. 14.). Id in alio lapide huic a
sinistra adiuncto incisum fuisse probabiliter F. ex tabulae condicione
collegit: propterea in praescriptis scribae nomen desiderari; utrumque
eadem prytania factum, utrique lapidi supra impositam fuisse tabu-
lam cum anaglypho, cui fortasse argument indicium (X),edtmv i
E'.polas cf. n. 33, 1 MEO9m~adt Lx IHtEpita) et nomen scribae inscriptum
fuerit. 1 Idem est Ap. AEowTpou Oopats6i Stahl Rh. Mus. XL 1885, 443.
Cf. PA 4551. 2 Ex articulo apparent, iam in priore decreto de iure-
iurando liquid scriptum fuisse. F. 3 Haec solos senators iurare
sumpsit Fouc., cui adstipulatur Meyer 143. Rectius Fraenkel D. att. Ge-
schworenenger. 45 et senatum et iudices totius populi nominee haec in
se recipere iudicavit, ita ut ad proxima modo (oi,6 6 ~etT o64sv6;)
spectet illud 've' tou 67f.ou m o) 'AS1vataw',. Voces davdaaTTOv otiv Tt6Xt om-
nino. in senators cadere posse negat Dttb. 4 Etsi genetivus solis
ypitTa aa tp1aop vi accommodatus est, tamen etiam ad verba antece-
dentia referri debet. F. 5 Nemo Chalcidensis poena capital afficietur,
quin in iudicio ordinario causam dixerit, nisi si populi ipsius suffragiis
capitis damnatus erit. Ad senators potissimum haec iurisiurandi verba
spectant, siquidem antiquitus senatui ius fuisse eiusmodi poenas infligendi
testatur Aristot. AS). 7dX. XLV 1 4 6 pouXl ipd6,rpov t~iv 1 xAupa xad p-
mattv i ry.wtucat xai at a ti d7roxiaTEat. Hac potestate se non usuros in
causa Chalcidensium iurant. Cf. Stahl De sociorum Ath. iudiciis 1881, 21.
Wilamowitz Kydathen 1 56. Bus. 229.


446/5 a.




Title: Sylloge inscriptionum graecarum
ALL VOLUMES CITATION THUMBNAILS PAGE IMAGE ZOOMABLE
Full Citation
STANDARD VIEW MARC VIEW
Permanent Link: http://ufdc.ufl.edu/UF00076198/00003
 Material Information
Title: Sylloge inscriptionum graecarum
Physical Description: 4 v. in 5. : front. (port.) illus. ; 25 cm.
Language: Latin
Creator: Dittenberger, Wilhelm, 1840-1906
Hiller von Gaertringen, Friedrich, 1864-1947 ( ed )
Publisher: apud S. Hirzelium,
apud S. Hirzelium
Place of Publication: Lipsiae
Publication Date: 1915
Copyright Date: 191524
 Subjects
Subject: Inscriptions, Greek   ( lcsh )
History -- Sources -- Greece   ( lcsh )
Genre: non-fiction   ( marcgt )
Sources   ( lcsh )
 Notes
Statement of Responsibility: a Guilelmo Dittenbergero condita et aucta, nunc tertium edita ...
General Note: Edited by Friedrich Hiller von Gaertringen.
General Note: Vol. 4, index.
 Record Information
Bibliographic ID: UF00076198
Volume ID: VID00003
Source Institution: University of Florida
Holding Location: University of Florida
Rights Management: All rights reserved by the source institution and holding location.
Resource Identifier: oclc - 02870204
lccn - 31005110

Table of Contents
    Frontispiece
        Frontispiece
    Title Page
        Page i
        Page ii
        Page iii
        Page iv
    Dedication
        Page v
        Page vi
        Page vii
        Page viii
        Page ix
        Page x
        Page xi
        Page xii
    Preface
        Page xiii
        Page xiv
        Page xv
        Page xvi
        Page xvii
        Page xviii
        Page xix
    Table of Contents
        Page xx
    Usque ad finem belli peloponnesiaci
        Page 1
        Page 2
        Page 3
        Page 4
        Page 5
        Page 6
        Page 7
        Page 8
        Page 9
        Page 10
        Page 11
        Page 12
        Page 13
        Page 14
        Page 15
        Page 16
        Page 17
        Page 18
        Page 19
        Page 20
        Page 21
        Page 22
        Page 23
        Page 24
        Page 25
        Page 26
        Page 27
        Page 28
        Page 29
        Page 30
        Page 31
        Page 32
        Page 33
        Page 34
        Page 35
        Page 36
        Page 37
        Page 38
        Page 39
        Page 40
        Page 41
        Page 42
        Page 43
        Page 44
        Page 45
        Page 46
        Page 47
        Page 48
        Page 49
        Page 50
        Page 51
        Page 52
        Page 53
        Page 54
        Page 55
        Page 56
        Page 57
        Page 58
        Page 59
        Page 60
        Page 61
        Page 62
        Page 63
        Page 64
        Page 65
        Page 66
        Page 67
        Page 68
        Page 69
        Page 70
        Page 71
        Page 72
        Page 73
        Page 74
        Page 75
        Page 76
        Page 77
        Page 78
        Page 79
        Page 80
        Page 81
        Page 82
        Page 83
        Page 84
        Page 85
        Page 86
        Page 87
        Page 88
        Page 89
        Page 90
        Page 91
        Page 92
        Page 93
        Page 94
        Page 95
        Page 96
        Page 97
        Page 98
        Page 99
        Page 100
        Page 101
        Page 102
        Page 103
        Page 104
        Page 105
        Page 106
        Page 107
        Page 108
        Page 109
        Page 110
        Page 111
        Page 112
        Page 113
        Page 114
        Page 115
        Page 116
        Page 117
        Page 118
        Page 119
        Page 120
        Page 121
        Page 122
        Page 123
        Page 124
        Page 125
        Page 126
        Page 127
        Page 128
        Page 129
        Page 130
        Page 131
        Page 132
        Page 133
        Page 134
        Page 135
        Page 136
        Page 137
        Page 138
        Page 139
        Page 140
        Page 141
        Page 142
        Page 143
        Page 144
        Page 145
        Page 146
        Page 147
        Page 148
        Page 149
        Page 150
        Page 151
        Page 152
        Page 153
        Page 154
        Page 155
        Page 156
        Page 157
    A fine belli prloponnesiaci ad Alexandri mortem
        Page 158
        Page 159
        Page 160
        Page 161
        Page 162
        Page 163
        Page 164
        Page 165
        Page 166
        Page 167
        Page 168
        Page 169
        Page 170
        Page 171
        Page 172
        Page 173
        Page 174
        Page 175
        Page 176
        Page 177
        Page 178
        Page 179
        Page 180
        Page 181
        Page 182
        Page 183
        Page 184
        Page 185
        Page 186
        Page 187
        Page 188
        Page 189
        Page 190
        Page 191
        Page 192
        Page 193
        Page 194
        Page 195
        Page 196
        Page 197
        Page 198
        Page 199
        Page 200
        Page 201
        Page 202
        Page 203
        Page 204
        Page 205
        Page 206
        Page 207
        Page 208
        Page 209
        Page 210
        Page 211
        Page 212
        Page 213
        Page 214
        Page 215
        Page 216
        Page 217
        Page 218
        Page 219
        Page 220
        Page 221
        Page 222
        Page 223
        Page 224
        Page 225
        Page 226
        Page 227
        Page 228
        Page 229
        Page 230
        Page 231
        Page 232
        Page 233
        Page 234
        Page 235
        Page 236
        Page 237
        Page 238
        Page 239
        Page 240
        Page 241
        Page 242
        Page 243
        Page 244
        Page 245
        Page 246
        Page 247
        Page 248
        Page 249
        Page 250
        Page 251
        Page 252
        Page 253
        Page 254
        Page 255
        Page 256
        Page 257
        Page 258
        Page 259
        Page 260
        Page 261
        Page 262
        Page 263
        Page 264
        Page 265
        Page 266
        Page 267
        Page 268
        Page 269
        Page 270
        Page 271
        Page 272
        Page 273
        Page 274
        Page 275
        Page 276
        Page 277
        Page 278
        Page 279
        Page 280
        Page 281
        Page 282
        Page 283
        Page 284
        Page 285
        Page 286
        Page 287
        Page 288
        Page 289
        Page 290
        Page 291
        Page 292
        Page 293
        Page 294
        Page 295
        Page 296
        Page 297
        Page 298
        Page 299
        Page 300
        Page 301
        Page 302
        Page 303
        Page 304
        Page 305
        Page 306
        Page 307
        Page 308
        Page 309
        Page 310
        Page 311
        Page 312
        Page 313
        Page 314
        Page 315
        Page 316
        Page 317
        Page 318
        Page 319
        Page 320
        Page 321
        Page 322
        Page 323
        Page 324
        Page 325
        Page 326
        Page 327
        Page 328
        Page 329
        Page 330
        Page 331
        Page 332
        Page 333
        Page 334
        Page 335
        Page 336
        Page 337
        Page 338
        Page 339
        Page 340
        Page 341
        Page 342
        Page 343
        Page 344
        Page 345
        Page 346
        Page 347
        Page 348
        Page 349
        Page 350
        Page 351
        Page 352
        Page 353
        Page 354
        Page 355
        Page 356
        Page 357
        Page 358
        Page 359
        Page 360
        Page 361
        Page 362
        Page 363
        Page 364
        Page 365
        Page 366
        Page 367
        Page 368
        Page 369
        Page 370
        Page 371
        Page 372
        Page 373
        Page 374
        Page 375
        Page 376
        Page 377
        Page 378
        Page 379
        Page 380
        Page 381
        Page 382
        Page 383
        Page 384
        Page 385
        Page 386
        Page 387
        Page 388
        Page 389
        Page 390
        Page 391
        Page 392
        Page 393
        Page 394
        Page 395
        Page 396
        Page 397
        Page 398
        Page 399
        Page 400
        Page 401
        Page 402
        Page 403
        Page 404
        Page 405
        Page 406
        Page 407
        Page 408
        Page 409
        Page 410
        Page 411
        Page 412
        Page 413
        Page 414
        Page 415
        Page 416
        Page 417
        Page 418
        Page 419
        Page 420
        Page 421
        Page 422
        Page 423
        Page 424
        Page 425
        Page 426
        Page 427
        Page 428
        Page 429
        Page 430
        Page 431
        Page 432
        Page 433
        Page 434
        Page 435
        Page 436
        Page 437
        Page 438
        Page 439
        Page 440
        Page 441
        Page 442
        Page 443
        Page 444
        Page 445
        Page 446
        Page 447
        Page 448
        Page 449
        Page 450
        Page 451
        Page 452
        Page 453
        Page 454
        Page 455
        Page 456
        Page 457
        Page 458
        Page 459
        Page 460
        Page 461
        Page 462
        Page 463
        Page 464
        Page 465
        Page 466
        Page 467
        Page 468
        Page 469
        Page 470
        Page 471
        Page 472
        Page 473
        Page 474
        Page 475
        Page 476
        Page 477
        Page 478
        Page 479
        Page 480
        Page 481
        Page 482
        Page 483
        Page 484
        Page 485
        Page 486
        Page 487
        Page 488
        Page 489
        Page 490
        Page 491
        Page 492
        Page 493
        Page 494
        Page 495
        Page 496
        Page 497
        Page 498
        Page 499
        Page 500
        Page 501
        Page 502
        Page 503
        Page 504
        Page 505
        Page 506
        Page 507
        Page 508
        Page 509
        Page 510
        Page 511
        Page 512
        Page 513
        Page 514
        Page 515
        Page 516
        Page 517
        Page 518
        Page 519
        Page 520
        Page 521
        Page 522
        Page 523
        Page 524
        Page 525
        Page 526
        Page 527
    Ab Alexandri Magni morte ad pacem naupactiam
        Page 528
        Page 529
        Page 530
        Page 531
        Page 532
        Page 533
        Page 534
        Page 535
        Page 536
        Page 537
        Page 538
        Page 539
        Page 540
        Page 541
        Page 542
        Page 543
        Page 544
        Page 545
        Page 546
        Page 547
        Page 548
        Page 549
        Page 550
        Page 551
        Page 552
        Page 553
        Page 554
        Page 555
        Page 556
        Page 557
        Page 558
        Page 559
        Page 560
        Page 561
        Page 562
        Page 563
        Page 564
        Page 565
        Page 566
        Page 567
        Page 568
        Page 569
        Page 570
        Page 571
        Page 572
        Page 573
        Page 574
        Page 575
        Page 576
        Page 577
        Page 578
        Page 579
        Page 580
        Page 581
        Page 582
        Page 583
        Page 584
        Page 585
        Page 586
        Page 587
        Page 588
        Page 589
        Page 590
        Page 591
        Page 592
        Page 593
        Page 594
        Page 595
        Page 596
        Page 597
        Page 598
        Page 599
        Page 600
        Page 601
        Page 602
        Page 603
        Page 604
        Page 605
        Page 606
        Page 607
        Page 608
        Page 609
        Page 610
        Page 611
        Page 612
        Page 613
        Page 614
        Page 615
        Page 616
        Page 617
        Page 618
        Page 619
        Page 620
        Page 621
        Page 622
        Page 623
        Page 624
        Page 625
        Page 626
        Page 627
        Page 628
        Page 629
        Page 630
        Page 631
        Page 632
        Page 633
        Page 634
        Page 635
        Page 636
        Page 637
        Page 638
        Page 639
        Page 640
        Page 641
        Page 642
        Page 643
        Page 644
        Page 645
        Page 646
        Page 647
        Page 648
        Page 649
        Page 650
        Page 651
        Page 652
        Page 653
        Page 654
        Page 655
        Page 656
        Page 657
        Page 658
        Page 659
        Page 660
        Page 661
        Page 662
        Page 663
        Page 664
        Page 665
        Page 666
        Page 667
        Page 668
        Page 669
        Page 670
        Page 671
        Page 672
        Page 673
        Page 674
        Page 675
        Page 676
        Page 677
        Page 678
        Page 679
        Page 680
        Page 681
        Page 682
        Page 683
        Page 684
        Page 685
        Page 686
        Page 687
        Page 688
        Page 689
        Page 690
        Page 691
        Page 692
        Page 693
        Page 694
        Page 695
        Page 696
        Page 697
        Page 698
        Page 699
        Page 700
        Page 701
        Page 702
        Page 703
        Page 704
        Page 705
        Page 706
        Page 707
        Page 708
        Page 709
        Page 710
        Page 711
        Page 712
        Page 713
        Page 714
        Page 715
        Page 716
        Page 717
        Page 718
        Page 719
        Page 720
        Page 721
        Page 722
        Page 723
        Page 724
        Page 725
        Page 726
        Page 727
        Page 728
        Page 729
        Page 730
        Page 731
        Page 732
        Page 733
        Page 734
        Page 735
        Page 736
        Page 737
        Page 738
        Page 739
        Page 740
        Page 741
        Page 742
        Page 743
        Page 744
        Page 745
        Page 746
        Page 747
        Page 748
        Page 749
        Page 750
        Page 751
        Page 752
        Page 753
        Page 754
        Page 755
        Page 756
        Page 757
        Page 758
        Page 759
        Page 760
        Page 761
        Page 762
        Page 763
        Page 764
        Page 765
        Page 766
        Page 767
        Page 768
        Page 769
        Page 770
        Page 771
        Page 772
        Page 773
        Page 774
        Page 775
        Page 776
        Page 777
        Page 778
        Page 779
        Page 780
Full Text












'~'! 14"~Lcs










SYLLOGE


INSCRIPTIONUM GRAECARUM


A

GUILELMO DITTENBERGERO


CONDITA ET AUCTA


NUNC TERTIUM EDITA


VOLUME PRIMUM


LIPSIAE


APUD S. HIRZELIUM
MCMXV







8~~& i















GRAECAE
HALENSI
SAC RVM















































































































































* -

















MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI.

Sylloge inscriptionum graecarum a Guilelmo Dittenberger ante
haec sex lustra et quod excedit condita cum anno post
auctoris mortem nono alienis sed amicis curis instaurata
tertium edatur, aequum esse videtur viri ut doctrinae copia
ingeniique acumine ita mentis constantia morumque sincero
candore praestantissimi memorial paucis illustrare: erat enim
re vera secundum prisci Catonis praeceptum vir bonus anti-
quitatis explicandae peritus. qui ut omnibus aliis studiis in
secundum locum remotis potissimam vitae laboriosae industrial
inscriptionibus graecis emendandis supplendis interpretandis
impenderet factum est eorum duorum virorum merito, quorum
nomina ipse primae huius syllogae edition inscripta esse vo-
luit, Hermannum Sauppium dico et Adolfum Kirchhoff, e quibus
alter puerum in gymnasio Vimariensi ingenuo antiquarum lit-
terarum more imbuit, iuvenem Georgiae Augustae aluminum
benevolentia vere paterna fovit, virum per omnes vitae casus
promptissimis studiis prosequi consilioque et opera iuvare num-
quam desiit, alter Dittenbergero, cuius in schola loachimica
'; per aliquot menses college fuerat, auctor exstitit operate ad
inscriptiones Atticas imperatoriae aetatis conferendae eundem-
que academiae litterarum regiae Borussicae commendavit.
Natus pridie Kal. Sept. anni 1840 Heidelbergae patre Gui-
lelmo Theophoro verbi divini magistro et theologiae professor
extraordinario, matre Guilelmina Maria e gente Daub, duo-
decennis puer cum parentibus Vimariam migravit solitoque
scholae cursu ibi peracto vere anni 1859 universitatem lenensem
adiit, ubi prae ceteris salubri Caroli Nipperdei discipline usus
leges artis critical in scriptoribus graecis latinisque exercendae
strenue discebat sollertique studio in scriptores rerum gestarum







MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI.

Romanos incumbebat, quae studia postea quoque laudabiliter
testatus est, cum C. Iulii Caesaris commentariorum de bello
Gallico editionem a Friderico Kraner conditam retractaret
annisque 1867 ad 1898 undecies auctiorem semper emenda-
tioremque repeteret. cum vero post biennium lenense uni-
versitatis Gottingensis civibus adscriptus esset, auctore Sauppio,
cui totum sese addixerat, in Graecorum potius vita et litteris
explorandis versatus est ita, ut inscriptiones quidem primo
non attingeret; nam Sauppii institutions epigraphicas, quibus
ille inter primos apud nostrates scholarum academicarum orbem
auxerat et e Dittenbergeri municipibus Vimariensibus et Ulricum
Koehlerum annis paulo maiorem et Rudolfum Schoell Ditten-
bergeri aequalem in hunc studiorum campum-deduxerat, casu
factum est ut ipse audiendi copiam non haberet. sed cum
Dittenbergerus studiorum triennio finito ut summos in philo-
sophia honors capesseret material, in qua vires exerceret,
circumspiceret, suasit Sauppius ut ephebiae Atticae historian
post egregias Boeckhii curas multis novis titulis illustratam
denuo tractaret, absolutaque intra unius anni spatium disserta-
tiorie subtili et acuta Dittenbergerus earn litterarum provinciam
occupavit, in qua mox totus habitare consuevit. quamquam
proximo decennio, quo in gymnasiis cum Gottingensi et Beroli-
nensi Ioachimico, tum per plus sex annos Rudolstadiensi pueris
instruendis opera dabat neque tamen umquam inter muneris
scholastic official a litterarum studiis doctisque quaestionibus
animum amovebat, in ancipiti erat, utrum curas epigraphicas
feliciter coeptas amplecti pergeret an Aristotelicis disquisitioni-
bus se daret novamque librorum inprimis politicorum recen-
sionem instituere conaretur. sed mox omnis dubitatio exclusa
est. nam cum sub idem fere tempus academia litterarum regia
Borussica Corporis inscriptionum graecarum Boeckhiani funditus
instaurandi consilium cepisset eiusque operis initium a titulis
Atticis recensendis sumere constituisset, auctore Kirchhoffio
mense Novembri anni 1869 Dittenbergerus in huius laboris
societatem evocatus est voluminique Corporis inscriptionum
Atticarum tertio praepositus, quo inscriptiones Atticae pugna
Actiaca recentiores comprehendendae erant. cui officio per
annos qui sequebantur duodecim stetit ita, ut ineunte anno







MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERL


1874 primam schedarum partem prelo traderet, mense lulio
anni 1878 prioris fasciculi praefationem signaret, anno 1882
altero fasciculo edito totum opus absolveret.
Sed antequam primae Corporis plagulae corrigendae in
Dittenbergeri manus veniebant, gravem eius vita subiit muta-
tionem. postquam enim auctumno anni 1873 Rudolstadiense
gymnasium Quedlinburgensi mutaverat, paucis mensibus inter-
missis vere anni insequentis inter universitatis Halensis cum
Vitebergensi consociatae professors arcessitus in latiorem vitae
academicae harenam descendit munusque auspicatus est, quo
per XXXIII fere annos usque ad ipsum vitae exitum summa
cum laude et auctoritate functus singularem meruit et studio-
sorum iuvenum et collegarum amorem et honorem. atque cum
scholis diversissimn argument tractaret, Graecorum et anti-
quitates publicas iudicialesque et grammaticam historiamque
pedestris orationis explicaret, Thucydidem Platonem Aristo-
telem interpretaretur atque inde ad varias quaestiones vocaretur,
fuit cum inscriptionum Atticarum eum taedesceret et se puerulo
compararet, qui nimia crustulorum copia satiatus omnia cup-
pedia fastidiret. quare ne nimis artis finibus studia sua circum-
scriberet, praeter multas eximiasque dissertationes epigraphicas,
quas singulas enumerare longum est, turn ad pristine sua philo-
sophorum graecorum studia relapsus in Hermae volumine XVI
edidit praeclaram illam commentationem de dialogorum Pla-
tonicorum temporibus e sermonis indiciis definiendis, qua pri-
mus inter nostrates viam monstravit a multis postea modo
felicius modo incautius temptatam. quod idem etiam proximis
decenniis hic illic fecit, ut quasi animi recreandi gratia extra
studiorum epigraphicorum fines evagatus v. gr. Antiphontis te-
tralogias subditicias esse e iuris Attici criminals ignoratione
demonstraret aut circa ipsum vitae exitum nominum ethnicorum
et cognatorum vocabulorum rationem et historiam subtilissima
inquisitione illustraret. aliquando etiam de condendo anti-
quitatum Graeciae sacrarum enchiridio cogitavit eiusque con-
silii postea abiecti document exstant complures commenta-
tiones illustres sive Hermae sive indicibus scholarum Halensium
insertae, quarum pars quidem a titulorum explicatione pro-
ficiscitur, veluti de K-Ip6xwv genere Eleusinio, de sacris Rho-







MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI.


diorum, de sacris Amphiarai Thebanis et Oropiis, aliae in
scriptorum enarratione versantur, veluti quibus Herodoti et
Thucydidis locos ad antiquitates sacras spectantes interpreta-
tus vocabulorum 8sxar-estv et ~rpoxaapZsa{at sensum sagaciter
aperuit.
Sed nee licet cuiquam quicquid muneris semel aggressus
aliis se melius praestare posse demonstravit propter aliarum
quaestionum illecebras abicere neque Dittenbergerus ab in-
scriptionum edendarum et explicandarum officio sese expedire
aut potuit aut voluit. urgebant enim vixdum absolute Corpore
Attico ulteriora academiae Berolinensis iussa, cum proxime
ea pars Corporis Boeckhiani instauranda esset, qua Graeciae
septentrionalis inde ab Isthmo usque ad Pontum Euxinum ti-
tuli recensendi erant. quae pars tota Ditenbergero tradita
est ea lege, ut quattuor fasciculorum una numerorum conti-
nuitate communibusque indicibus comprehensorum primus in-
scriptiones Boeotiae et vicinas, secundus Delphicas, tertius
reliquas media quae vocatur Graeciae regions cum Thes-
salia, ultimus Epirum Thraciam Macedoniam Scythiam com-
plecteretur. sed collectis schedis et apographis materiaque in
ordinem redigi coepta apparuit in hac disposition plura mu-
tanda esse. fecit enim inscriptionum numerous exspectato multo
maior, ut loco quattuor fasciculorum totidem volumina sua
quodque dinumeratione suisque indicibus instructa ponenda
essent, deinde Delphicos titulos primum loanni Pomtow viro
huius provinciae epigraphicae praecipue perito committee,
postea propter explorationum Francogallicarum largam messem
huius voluminis absolvendi negotium in posterum tempus re-
ponere et mox cum academia litterarum Parisina communicare
placuit. ex eis autem quae restabant inscriptiones Megaridis
Oropiae Boeotiae, quod nunc est Inscriptionum Graecarum
volume septimum, Dittenbergerus edidit anno 1892, proxima
mox incohavit, sed Phocidis tantum Locridis Aetoliae Acar-
naniae insularum maris lonici titulos absolvit anno 1897, Thes-
salicos alteri fasciculo reservavit, cum propter turbas bellicas
illae regions turn quidem temporis adiri nequirent. quas qui
duobus annis post permigravit Otto Kern tam felici usus est
opera, ut Dittenbergerus consilio hos titulos edendi ipse de-







MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI.


sisteret aequumque esse ratus, ut qui lapides exscripsisset seu
contulisset idem etiam public iuris faceret, alteram voluminis
(Inscriptionum Graecarum noni) partem Kernio concederet;
qua partitione factum est, ut prior fasciculus a Dittenbergero
editus hodie quoque indicibus careat, quod damnum ut sarciatur
mox fore speramus. quam admirabili vero industrial ac sollertia
Dittenbergerus uti solitus sit inde patet, quod eodem quin-
quennio, quo in recensendis Graeciae septentrionalis titulis
occupatus erat, alteram quoque eamque satis amplam inscrip-
tionum collectionem quasi subseciva opera confecit. nam cum
inscriptionum intra annos 1875-1881 e solo Olympico erutarum
magnam partem brevi adnotatione illustratam iam pridem in
Ephemeride Archaeologica primus edidisset, res ipsa ferebat,
ut idem etiam in reliquiarum Olympicarum corpore public
auctoritate composite eius voluminis, quo inscriptiones con-
tinebantur, curam in se reciperet, fecitque hoc ita consociata
cum Carolo Purgold opera, ut hic quidem titulorum apographa
ectypa imagines subtilissima arte facta commentariique inprimis
earn partem, quae ad monumentorum historiam pertinebat,
conferret, Dittenbergerus autem titulorum antiquiorum et dia-
lectica forma conceptorum sermonem explicaret, victorum cata-
logos summaria praefatione illustraret, inscriptionum maxime
Romanae aetatis res et personas enarraret, utriusque autem
editors opus ita in unum conflaretur, ut quid ad alterum utrum
referendum esset non adnotaretur.
Habebat autem haec laboris cum archaeologo peritissimo
societas hoc commodi, ut Dittenbergerus magis magisque ti-
tulos non ut solitaria antiquitatis fragmenta, sed cum ipsis
monumentis, quibus inscripti fuerant, coniunctos contemplari
et ex hac ipsa re temporum definiendorum verborumque ex-
plicandorum argument sumere disceret. erat enim hoc in
viri praestantissimi studiis epigraphicis memorabile, quod extra
Germaniae fines numquam egressus, cum multa milia in-
scriptionum egregia arte emendaverit suppleverit enarraverit,
vix unam alteramve ipse oculis usurpavit neque ad ipsos la-
pides sed ad schedas apographaque et ectypa ab Ulrico Koehler,
Ottone Lueders, H. G. Lollingio, Carolo Purgold, aliis confecta
titulos recensuit; quod anno 1885 moliebatur iter graecum







MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI.

proximo vere suscipiendum, huius cogitationem mox prementi-
bus public muneris officiis coactus est dimittere. quo ac-
cedebat aliud: Dittenbergerus quamquam exquisite inscriptio-
num cognitione intimoque artis epigraphicae usu vix ulli e viris
huius discipline principibus cedebat, tamen non ita cum titulis
versari volebat, ut in restituendis eorum verbis acquiesceret,
sed quod idem etiam Boeckhio accidere videmus multo
impensius id agebat, ut inscriptiones ad Graecorum res gestas
et antiquitates iuris public sacrique illustrandas adhiberet vel
earum ope scriptorum locis male intellectis novam lucem
afferret, veluti (ut uno exemplo defungar) quid apud Senecam
epist. 83, 5 hieran facere significaret in comparationem vocatis
decreto Olympico nr. 54 duobusque titulis agonisticis Ephesio
et Apolloniensi brevi sed eximia commentatione aperuit anno
1894. quo factum est, ut quamvis recensionem secundum artis
leges exercere mancaque titulorum verba supplere ingeniose
calleret, tamen rerum et temporum enarrationi potiorem locum
tribueret inscriptionibusque ab ipso editis commentaries addere
etiam ultra normas Corpori academic constitutes crescente
in annos studio soleret; saepe etiam moleste tulit ampliores
enarrationes spatio operisque consilio excludi quodque intra
Corporis fines omittere coactus erat peculiaribus commenta-
tionibus compensavit, sicuti v. gr. commentatus est libellis
academics anno 1888 de inscriptione Orchomenia IG VII 3169
et triennio post de titulo Thisbensi ad emphyteuseos ius spec-
tante IG VII 2226. 2227. felicissime vero hanc inscriptionum
interpretandarum et ad Graecorum vitam et historiam illu-
strandas adhibendarum artem exercuit in Sylloga inscriptionum
graecarum, quo opere neque ipsi Dittenbergero ullum aliud
magis cordi fuit neque pleniorem magisque meritum lectorum
plausum tulit. prosper autem accidit, cum iam anno 1875
Dittenbergerus de instituenda collection inscriptionum selecta-
rum (praeter Atticas) brevi adnotatione instructa cogitasset,
ut biennio post bibliopola honestissimus Georgius Hirzel simile
consilium caperet Dittenbergerumque rogaret, ut huius delectus
componendi negotium susciperet. qui invitanti libenter ob-
secutus, quamvis adhuc Atticarum inscriptionum edition de-
tineretur, iuvenili quodam ardore rem aggressus est titulorum-







MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI.


que seligendorum recensendorum explicandorum labor tam
alacriter incubuit, ut auctumno anni 1881 primas plagulas im-
primendas daret duobusque annis post totum opus emitteret,
quod eo favore susceptum est, ut, quamquam cum duabus
cognatae indolis syllogis eisque omni laude dignis ei decer-
tandum erat, quarum alteram E. L. Hicks Angli titulorum copia
vicit, alteram Caroli Michel Leodicensis commentarii utilitate,
iam post tria lustra divenditis exemplaribus iterandum esset
ita prolatis finibus, ut et inscriptionum numero et voluminum
ambitu secunda editio priorem altero tanto superaret. et ne
sic quidem material in immensum auctae sufficere potuit, nisi
felici consilio Dittenbergerus omnes titulos, qui ad rationes
Graeciae veteri cum diadochorum quos vocant regnis inter-
cedentes. pertinebant, excludere coniunctosque cum horum
regnorum lapidibus peculiar collection suppletoria compre-
hendere constituisset hasque Orientis graeci inscriptiones se-
lectas duobus voluminibus dispositas intra proximum quin-
quennium edidisset. quarum collectionum cum altera ad nations
graecae res ut florentes ita labantes et pressas spectet, alterius
argumentum in regnorum, quae ex illo Alexandri Magni ter-
rarum imperio nata erant, casibus et vicissitudinibus illustrandis
positum sit, coniunctae fontium antiquitatis graecae epigraphi-
corum conspectum praebent, qualem nee pleniorem nee dilu-
cidius digestum accuratiusve explicatum usquam reperias. neque
ex ullo alio Dittenbergeri opere quid vir doctrine et ingenio.
praestare valuerit melius cognoscas neque facile dicas utrum
eruditionis ubertatem iudiciique veritatem maiore laude digna
censeas an narrationis perspicuitatem sermonisque concinni-
tatem, qua saepe, quae aliis amplorum commentariorum ma-
teriam datura erant, intra paucos unius adnotationis versus
conclusit. quid in toto opere et secutus sit et adsecutus non
potest melius dici quam appositis ipsius verbis, quibus anno
1888 observationibus de sacris Amphiarai Thebanis et Oropiis
praefatus est: Monumentorum antiquorum tituli quantum con-
ferant ad res atque institute sacra profanaque nations graecae
accuratius cognoscenda nemo fere est qui ignoret. sed erret,
si quis facili negotio hos fructus percipi posse existimet. nam
etsi sunt sane, quae ex inscriptionum verbis vel leviter in-







MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI.

spectis cognosci possint, tamen ea plerumque minoris moment
sunt. contra qui ex monumentis epigraphicis quantum fieri
potest utilitatis capere volet, eum primum quaecunque de eisdem
rebus a scriptoribus tradita sunt cognita habere et accurate
cum titulorum argument comparare oportebit, deinde con-
iectura acuta ac sollerti, sed eadem tamen cauta circumspecta-
que manca supplere, obscura illustrare, denique omnibus, quae
singillatim explorata sunt, in unum collectis et inter se conexis
vividam rerum imagine componere, ut quae olim fuerunt ve-
luti praesentia oculis cernere nobis videamur<.
Dittenbergerum ad exactae aetatis terminos venire Parca
non sivit, sed viridis senex arep vou0aoov rSe xa a&ppaXe'wv X-
8wyvv repentina morte absumptus circa finem anni 1906 a. d. IIII
Kal. Ian. multis ille bonis flebilis occidit. Have pia anima.


G. WISSOWA.

















PRAEFATIO.


e sylloges inscriptionum graecarum auctore cum egerit
viri incomparabilis amicus atque college, iam quae ipse
Dittenberger de operis consilio praemonuerit quaeque de huius
novae editions ratione adicienda sint, omissis fere iis, quae
huic tempori iam minus accommodate esse videptur, candidis
lectoribus exponemus.
Scripserat igitur Guilelmus Dittenberger Nonis Novembribus
anni 1883 in primae editions capite:
,,Quum bibliopola honestissimus aliquot abhine annos a me
peteret ut collectionem inscriptionum Graecarum ad res gestas
et institute Graecorum cognoscenda praecipue utilium conficerem,
non dubitavi ei morem gerere, quia quod olim I. C. Orellius et
G. Henxenus, nuper G. Wilmannsius in titulis Latinis non sine
magno fructu effecerunt, etiam in Graecis haud inutile futurum
esse persuasum habebam. Accessi igitur ad opus, quod variis ne-
gotiis interpellatum nunc demum absolutum in publicum emittitur.
Atque in eligendis quidem titulis quid potissimum secutus
sim, etsi singillatim exponere longum est, paucis tamen indican-
dum videtur. Volui igitur hanc syllogen spectare ad nations
Graecae res cognoscendas. Quare intra fines earum regionum
me continue, quae iam ante Alexandri Magni aetatem a Graecis
habitabantur, abstinui a titulis Asianis (praeter oram maritimam
occidentalem), Aegyptiis iisque qui passim per imperii Romani
provincias septentrionales et occidentales invent sunt; non quo
ignorarem, aliis nominibus haud paucos ex his gravissimos et
utilissimos esse, sed quia ab huius collections consilio argumen-
tumrn eorum abhorret. At illarum regionum inscriptiones etiam







PRAEFATIO.

Macedonum et Romanorum imperio exaratas recepi, quia non
modo florentes, sed etiam labantes et pressas Graecorum res
illustrare in animo habebam. Manebat sic quoque ingens monu-
mentorum multitude, ex qua modicus numerous eligendus erat.
Qua in re primum metrica omnia removi quia quae usque ad
annum h. s. septuagesimum septimum in lucem prodierunt, col-
lecta sunt in libro egregio et modico pretio parabili G. Kaibelii,
quae postea accesserunt, in nova eiusdem libri edition additum
iri speramus. Non plane abstinui a titulis qui dialecto alia
atque Attica aut volgari compositi sunt recipiendis; primum quia
turn cum hanc collectionem incohavi, neque delectus Caueriani
editionem alteram multo ampliorem et emendatiorem parari neque
ab H. CollitziQ sociisque omnium eius generis titulorum editionem
institui compertum habebam; tum quia haud pauci sunt tituli
sane Dorica aut simili aliqua dialecto exarati, sed in sermone
nihil fere memorabile aut reconditum exhibentes, cum argumen-
tum gravissimum et consilio meo accommodatissimum sit .
Eos vero, quorum utilitas magis in sermone quam in rebus sita
est, ut Aetolicorum fere omnium, Boeoticorum plerorumque, re-
cipiendos non existimavi. Denique haud pauci tituli ceteroquin
gravissimi propter nimis mutilam condicionem aut obscuritatem
scripturae aut exemplorum pravitatem seponendi erant, quia
minusculis litteris utendum erat, quibus eiusmodi inscriptionum
forma et condicio non satis fideliter repraesentari poterat. . .
Anni vero 1898 mense Octobri cum editions alterius pri-
mum volume ederet, repetita potiore prioris praefationis parte
praeter singulas observations haec praemisit:
,,Etsi sylloges meae consilium atque ordinem in hac altera
edition non mutatuin esse neminem fallet, qui vel obiter librum
inspexerit, tamen fieri non potuit, quin haec multis nominibus
discreparet ab illa priore."

.,,Haec quae mense Novembri anni h. s. octogesimi tertii scripsi
etiam in retractando libro animo meo obversabantur; sed haud
exigua proponebatur difficultas. Etenim si eundem usum philo-







PRAEFATIO.

logis praebere vellem hanc editionem quem illa prior praebuisset,
gravissimum quodque ex eis monumentis epigraphicis, quae in-
terea in lucem prodierunt, pristinae collection addendum erat.
At haec tam larga fuit messis, ut plane verendum esset, ne
ambitus libri, qui quominus augeretur nullis omnino artificiis
caveri poterat, nimius fieret, qua re multum de eius utilitate
detrahi mihi persuasum erat. Cui incommodo ut occurrerem
quantum potui elaboravi. Ac primum quidem nonnullis titulis
prioris collections sine molestia careri posse perspexi, sive per
se leviores erant sive aliis gravioribus eiusdem generis qui nuper
demum eruti erant compensabantur; quo in genere praecipue
complura Amphictyonum Delphicorum decreta sunt quae in
priorem editionem recepta ab hac exulare iussi. Quod item ut
etiam in tabulas quae sexagesimas tributorum societatis Atticae
recensent (n. 15-21 editions prioris) cadat tantum abest, ut
contra hae ab omnibus harum rerum non plane rudibus inter
gravissima antiquitatis Graecae monument habeantur. Sed
rectissime amici monuerunt, aliquot exemplis ex omni numero
electis nihil profici quandoquidem utilitas horum testimoniorum
ex conexione qua tota series contineretur penderet; quare cum
ut omnia reciperentur nullo pacto fieri posset, nunc illa quoque
reieci. Sed his omnibus non multum effici poterat. Quare ul-
terius progressus sum; etenim regna orientis, quake post Alexandri
Magni aetatem a Macedonibus condita sunt, per se quidem iam
in priore edition segregaveram, ut ex titulis Aegyptiacis, Syriacis
aliisque Asianis nihil reciperem. Sed quae rationes inter has
terras et veterem Graeciam intercedentes testarentur monument,
ex eis haud exiguum numerum receperam. Quo genere ut plane
abstinerem, ne nunc quidem ab animo meo impetrare poteram;
sed tamen partem neque numero neque singularum inscriptionum
ambitu exiguam titulorum ad regum Ptolemaeorum, Seleucida-
rum, Attalorum res spectantium repetere nolui. Etenim, si otium
viresque suppetent, haec cum illis quae iam olim ab huius syl-
loges consilio aliena existimaveram, peculiari quadam collection
Inscriptionum Graecarum Orientis selectarum comprehendere in







PRAEFATIO.


animo est, quae huius delectus quoddam quasi supplementum
haberi poterit."
Absolutis iam tribus illius editions voluminibus cum supple-
mentum subiecisset Dittenberger, quod orientis graeci inscri-
ptiones duobus tomis complectitur, primo iam ad finem vergente
post Dittenbergeri decessum lustro, sylloges tertium edendi con-
silium cepit Georgius Hirzel captumque per litteras m. Decembri
anni 1911 datas cum Hillero communicavit. Cui officio sane
gravissimo cum et deesse difficile videretur ei, qui totam vitam
lapidum graecorum studio dedicaverat, et non deesse vel magis
arduum, quia non solum auctoris gravitas, eloquentia, doctrine
omnes qui tale opus sive redintegrare sive quolibet modo emen-
dare, ac vel ex parte integrum relinquere vellent, deterrebant,
sed etiam ipsius Hilleri humeris corporis academic aut con-
dendi aut adiuvandi onus haud levis ponderis impositum erat,
deprecatus primo honorem ea tandem lege obtemperavit, ut
quantum posset maximam partem sociis traderet, ipse reliquam
titulorum copiam nec non exteriores editions curas littera-
rumque commercium sibi retineret. Qua in re loannes KIRCHNER
Attica monument edenda suscepit, doctor quidem Halensis et
Dittenbergeri scholis academics eruditus; Delphica vero loannes
POMTOW olim a schola Latina quae Halis floret maturitatis
testimonio donatus; Euboica Ericus ZIEBARTH; neque iniqua
Minerva a Georgio WIssowA impetravimus, ut Dittenbergeri
college et amici piam coleret memorial.
Officia editorum potissima ea fuisse apparent, quae Ditten-
berger ipse, si fata concessura forent, sibi proposuisset; quae
qui emetiri studebit, conferat quaeso sylloges editionem alte-
ram cum priore, orientis graeci cum sylloge iterata. Quod non
solum ad titulorum textum ex editionibus recentioribus accu-
ratius excutiendum, commentaries secundum auctam nostram
antiquitatum graecarum scientiam revisendos pertinet, sed etiam
ad leviora quaedam nec tamen inutilia libri ornamenta. Neque
dubitaveris, quin praeclarissimum quemque titulum ultimis
annis inventum, qui ad augendam libri utilitatem idoneus vi-








PRAEFATIO.


deretur, in novam syllogen ipse Dittenberger recepturus fuerit,
abiectis iam aliis, quae sine detrimento desiderari possent.
Quare non falsam quandam pietatem pro summo nostro ne-
gotio habuimus, sed artis leges et studiosorum commoditatem.
Nec proba aliorum librorum exempla fastidiose negleximus.
Id tamen, quod doctrine Dittenbergerianae summum decus
esse videbatur, ab hac edition abesse noluimus, commenta-
riorum dicimus doctrinam ac vel ubertatem quandam non
otiosam, sed interpretations studio laetissimo simul et acer-
rimo latius interdum patentem. Qui doctissimi viri commen-
tarii cum nunc iam in omnia fere disciplinarum graecarum
enchiridia transiissent et commune philologorum instrumentum
facti essent, hic deesse non debebant, nee titulos a nobis de-
mum receptos interpretation egere fas erat. Haee in universum
monuimus; de singulis vero quid editors praestiterint, quid
peccaverint, nostrum quaerere non est. Unum addimus, et
textus et commentariorum periculum culpamque et eorum
quae e proecdosi receperit nee non eius copiae, quam e suo
peculio addiderit, iam praestare eum, qui nominis sui com-
pendium lemmati subscripserit.
Iam de compendiis et notulis videamus. Editionis novae
curatores ita indicavimus:
Hi= Hiller de Gaertringen
Ki = Kirchner
Pw = Pomtow
Zi = Ziebarth.
Ubi Dittenbergeri verba aut sententias a nostris distinguere
e re erat,
Dttb. = Dittenberger
adscripsimus, id modo veriti, ne clari nominis abusu taedium
lectoribus moveamus. Immo in permultis commentariis Ditten-
bergeriana nulla nota distinct ei qui haec curabit vel sua
sponte apparebunt. Contra signo
A numeris praefixo titulos a nobis demum receptos
significavimus.
Dittenberger, Sylloge I. b
XVII








PRAEFATIO.


Libros citandi usum ad eas fere normas minime illas qui-
dem Draconteas constituimus, quae in corporum academicorum
fasciculis nuper editis observantur; potiorum conspectum alte-
rum volume continebit. 1
Asteriscus libros hodiernos consult omissos indicate
(sicut in Kirchneri Atticis IG II2).
In textu ipso has notas adhibuimus:
[apy8] = litterae suppletae quae in lapide fuisse viddntur.
(apy8) = litterae suppletae quae in lapide non fuerunt,
sive a quadratariis perperam omissae sive a no-
bis demum interpretations causa additae.
ap. -= litterae incertae quas non semper, sed ubi
e re esse videbatur, indicavimus.
(apy-) ; litterae a quadratario falso incisae, velut
av(otv)ac'yx.
Inter unctionis antiquae signa (: paragraphos alia) reti-
nuimus.
In capite paginarum a sinistra titulorum numeri appositi
sunt, a dextra annorum a(nte) vel p(ost Christum) quot fuerint.
In commentariis notas a. et p. Chr. annis non adiecimus
nisi quibus locis dubitare licebat.
n. 116 = titulus 11, adnotatio 6.
n. 174 = titulus 17, versus 4.
Totum vero opus a Dittenbergero ita divisum est, ut prima
parte tituli ad historiam graecam illustrandam idonei secun-
dum annorum seriem disponerentur, altera res publicae, res
sacrae vitaque private illustrarentur. Quem ordinem a pluri-
mis viris doctis probatum penitus evertere noluimus; cum vero
baud exigua titulorum pars satis certis temporum limitibus
circumscripta suae aetatis documentum esset et ex aequalibus
1 Si quis forte ambiguus haereat, iam hic moneamus, SGDI (sive in
Delphicis GDI) ad Collitzii Sammlung der griechischen Dialektinschriften
referendum esse, Realenc. vel RE ad Paulyi Wissowae Krollii sociorum
thesaurum; PA imprimiss in Atticis) ad Kirchneri nostri Prosopographiam
Atticam; Jahresh. ad Jahreshefte des 6sterreichischen archaeologischen
Institutes; AEMOest. ad eiusdemArchaeologisch-epigraphischeMitteilungen;
Or. ad Dittenbergeri illud supplementum.


XVIII







PRAEFATIO.

testimoniis quamvis diversis optime intellegeretur, multos qui
inter public sacraque latebant suis temporibus reddidimus.
Aucta igitur copia inscriptiones ut ita dicamus historical
pace Naupactia inter Aetolos et Macedoniae regem anno 217/6
facta anteriores volumini primo reposuimus, quod iam graecae
historiae ab Iulio Beloch scriptae responded. Alterius volu-
minis fasciculus prior titulos continebit inde ab eo tempore
lapidibus incisos, quo Romanos Graeci partim hostes partim
socios senserunt; ex insequentibus usque ad Iustiniani impe-
rium et philosophorum Atticorum exilium ea potissimum do-
cumenta eligemus, quae vitae cultus rei publicae Graecorum
imagine ac vel umbram prisci splendoris referunt. Fasciculo
alteri monumentorum publicorum, sacrorum, privatorum de-
lectus quantus quidem licebit relinquitur. Tertium volume
indices exhibebit.
Gratis denique animis eorum meminisse nobis quoque liceat,
qui quocunque modo curas nostras adiuverunt. Hilleri potis-
simum plagulas revisit Otto Kern Halensis; Delphicarum partem
inter armorum strepitum curavit Guenther Klaffenbach, templi
Pythii acta qua called eruditione Bruno Keil. Alia nomina
meritaque eaque clarissima suis locis relata sunt; memorial
non delitescet. Neque irrita cadent quae syllogae auctor pro-
&cdoseos praefationi ut epilogum imposuit bonae spei verba:
,,immo vere praedicare possum, nihil aliud mihi in hoc negotio
libri mei instaurandi gratius fuisse aut suavius, quam quod
usquequaque luculentissima document inveniebam, quam vanus
esset eorum metus qui antiquitatis graecae studiis hane aetatem
funestam fore opinarentur. Tantus numerous hominum iuniorum
ingenio doctrine studio insignium in his litteris elaborate, ut hoc
quidem nominee illud quod brevi oriturum est saeculum vigesimum
laetis faustisque ominibus auspicari liceat."
Dabamus Zephyrii
m. Septembri anni MCMXV

FRIDERICUS HILLER DE GAERTRINGEN.
b*

























HOC YOLUMINIE CONTINENTUR
p.
MEMORIAL GUILELMI DITTENBERGERI . . . . . III
PRAEFATIO . . . . . . . . . . XIII

DOCUMENT SECUNDUM TEMPORUM ORDINEM DIGESTA.
I. Usque ad fine belli Peloponnesiaci, a. 405/4. n. 1-115 1-157
II. A fine belli Peloponnesiaci ad Alexandri mortem, a. 405/4
-324/3. n. 116-309 . . . . . . . 158-527
III. Ab Alexandri Magni morte ad pacem Naupactiam, a. 324/3
-217/6. n. 310-534 . . . . . ... 528-780



















Usque ad fine belli Peloponnesiaci.

A 1. Mereennarii PsammetichiII Aegyptiorum regis c. a. 589.
Abu Simbel in Nubia, ad sinistram Nili ripam; a-h in crure sinistro
unius colossi (Ramsis II), i infra genu alterius. Edd. Lepsius Denkm.
Aegypten u. Aethiopien XII, VI 515/7. 519. 528/30. 531. 534/6. (IGA 482;
SGDI 5261 5611; v. Gelder SGDI4109a; Hicks-Hill 3; Nachmanson Hist. I. 1.)
Cf. Blass Herm. XIII 1878, 381 sqq.; Kirchhoff Stud.4 37. 42; Wiedemann
Rh. Mus. XXXV 1880, 364; G. Hirschfeld Rh. Mus. XLII 1887, 222; Abel
Wien. Stud. III 161; B. Keil Herm. XXIX 1894, 268; Busolt 12 477,2; Beloch
I 22 22, 4. [Hi]
a paotXeo; &i6dvTo; i& 'EXeyavT(vav TaxaTf'o 1 1 rota Sypacaov TolI
Cov Vap L t sox 3 I eXeov. ov 8 Ke'pxto;4 xauespes,
ut 6 t)O-pi6 [ aviCj. &aoyXdoo;6 8' Hxs orTaatetro7, AIyuTrf1 o 8a
5 "Apatos. I| 'pps a' V&61 "Apyov 'Attotp3t'o xal 'lXsego OUap4o8.
b EXsatpu9 6 T-ito 10. c T 'yspog p' sypays ho 'Iauoato(q)10 A II

Litteratura perantiqua, B = h, 5 = a (sed h ), i pouarpoyp786v.
1 Vdtou lt, Ztepo; 6 xi 'WaVfp.tZos Manetho; Psmik sicut prior Ps. tituli
aegyptii; 'dlTua Hdt II 160. 161: 'dpy.i.to i l & TEa piovov PSaaxe6aMvTO;
Aity6ntou *i'i L.pruap.vou : Atothiyv xat IrtauTxoa euracvros, quare
ad ultima regni eius tempora rem referas. 2 Psammatichus hie (sicut
Psammetichus Periandri nepos, qui c. a. 585 Corinthi tyrannus factus est)
a Psammetichp rege, priore scilicet, denominatus, qui LIV annos (664-610:
Hdt. II 157) regnavit, postquam mercennariorum graecorum et Carum
auxilio rerum potitus est. Hine multi viri docti titulos illos iam primi
Psammetichi posterioribus annis tribuerunt. Hypocoristicum a'Palp.trat
v. e. 8 Contractio Hoffm., non error pro -io; (metronymicum? Nachm.).
4 aegypt. Kerti. 5 ut; Buck Dial. 132, 4 ,quo'. 6 Hdt. II 154 de
lonibus et Caribus: itpTrot y&p oGiot v AiyibTr(p dX"T),woaaot xa.otxto87qav.
Cf. IG XII 3, 32820. 7 sive II6mas "Ip.o Blass. Nomen aegyptium, sicut
Amasis. 8 rIIJl-xo; 6 E16d[ou. Cf. tit. Camiri IG XII 1, 710 Troydyo
Tro,,uMX6a = To5 Euy. Toy Eu. 9 Hypocoristicum in -uw, nominis 'EXect-
Pto; (ad Bechtel-Fick GP2 79*); cf. seriores genetivos Aipxr'r 'Ea tpp5 Ou5
Tegeae IG V 2, p. 194. 10 Teii sub Amaside Naucratis Hellenii parti-
cipes: Hdt. II 178; item lalysii.
Dittenberger, Sylloge I. 1











AeqL d Hlutov AlioQp(x[o]. e Hlapiti;11 6 9oXopdvto4 aov ap.iaTra :
f haotySsppo[;]12 g flaot~yvl3 6 'itiro__ h KpWtt4 erpav(!)14
i hojXuooopl5 hdxa pa4otXsei hioae t6v orpwr6v To rpaov [__ha]p.
NallrcvT{Zo[L --]

11 i. e. nHlipit;? GP2 79. 12 Cf. IG XII 2, 327 Lesbi; Sittig Nom.
theophor. 113/4. 13 Videtur fIIaotov; corr. Kirchh. 14 iypa(),.
15 (nomen) ho 'IaXsoto; ingeniose Hirschfeld; T6 oCpCr4yv tb(v) ~CprTov [Ai-
46vw (6BSpo, quod spatium excederet) hd]ipa Yaa'iXo[t] Gelder. Alia nomina
linguis barbaris scripta sunt.

A 2. Phanodici Proconnesii monumentum saec. VI initii.
Sigei, nune Londini. Pwouopop-q6v. Edd. Boeckh CIG 8 ut falsam, de-
fendit G. Hermann Uber Bockhs Behandlg. der gr. Inschr. 190; IGA 492;
Imag.3 21,9; Michel 1313; Hicks-Hill 7; Nachmanson Hist. 1. 3; cf. Loeschcke
Ath. Mitt. IV 1879, 297; Kirchhoff Stud.4 22; Koehler Ath. Mitt. IX 1884, 122/3;
v. Wilamowitz Lect. epigr. 1885, 3, cuius interpretationem fere sequimur ;
Busolt 112 2491; Elter Rh. Mus. LXVI 1911, 203; Beloch I 22 314. [Hi]

Ambos titulos simul incisos esse docuit Loe. Stela est Phanodici
sepulcralis, post mortem posita. Bis in ea pictus erat homo, et utrique
picture titulus adscriptus. In superior parte civis Proconnesius, civitatis
Ionicae; in inferiore peregrinus (exul?) a Sigeensibus receptus et apud
eos mortuus. Loquuntur primo imago superior ionice: (I)ao(xou elAl
(slxdr) ro5 'Ep[oxpTEoi; ro5 IIpoxov.vaiou, cui attice responded inferior:
Davob1xou eitl Tco 'Epioxpdrouc xdiy( (Bentley), quod paullo durius dictum in
titulo vetusto ne cum Eltero mireris. Deinde dona a defunct Sigeensibus
oblata referuntur, ubi nota ionicum b7roxpTAptov idem valere atque
atticum iTnaraov. Illic imago de vivo Phanodico velut de tertia persona
(Ieoxev), hic ipse Phanodicus (wnmxa) loquitur. Adduntur vero in attico
textu ab iis qui monumentum faciendum curaverant defunct amicis
verba ad conciliandos Atheniensium Sigei dominorum animos idonea,
cuius rei gratia iam ipsa dona in stela relata erant. [pya XqeuEoot, sicut
Artemidorus Pergaeus et Theraeus habet v7 ,iauvorv dr6Xenm s. 4]pat (IG
XII 3, 1335b. 1348), urbis scilicet et monumentum et ornamentum, et ad-
monitio picti Phanodici: a) U nt TcdaZw, eXEaittyv i.e & Y., quod verbum
sicut 8EptE6tv (et novclv) aeque de hominibus atque de rebus aegrotis
sive laesis usurpari potuisse patet. Sigeum exeunte saeculo septimo ab
Atheniensibus captum esse, bello cum Mytilenaeis gesto, Alcaei fuga,
Pittaci et Phrynonis Olympionicae certamine singulari, Periandri Corinthii
arbitrio nobili, communis opinion est nee temere abicienda (v. Busolt 1. 1.
qui priorum opinions excussit); huius igitur primi Atheniensium dominii
testimonium nos tenere etiamnunc probabile est, quamquam haec omnia
ad unum bellum a Pisistrato demum c. a. 550 vel, ut Busolt censet, a. 535
gestum (Hdt. V 94) revocavit Beloch. Litterarum indole diiudicari posse


Psammetichus IL ounaSga


VI a. in.


1. 2.







2. 3. Columna Sigea. Milesii. VI

A titulus lonicus:
5 I[cavoo(xo jp 1 Toppox pcixoc TO | fpoxovvfjaolo xp7)ip[a 8s: xa' 6Uto-
10 xjpTyrTptov : xv a v p : ic puTavftov | icoxev : luxeIsuov1.

B titulus atticus:
OavoBixo st'.[: r- h]epj.oxpazo; : To Ipoxo|vesao : xay : xparSpa xI-
5 c7rm cov : xal hsDpjj6v: a irputaveTov -! |8oxa : luve za : Estsu soat iav
10 8s rT iraj[o, [sleXakvev : Its, 6 I Itysties xa( i' iTdleosv hdoonos
xal | haksXkpo(.

utrum ineunte saeculo an altera parte stela posita sit, equidem non credo,
nec, si posset, in hoc libro imaginibus carente fusius disputare deceret.
Nota duo interpunctionis genera, minoris (:) et maioris (i). 1 ita Roehl,
Xtyeu sat Hicks.

A 3. Milesiorum nobiles saeo. VI. a b de ad viam sacram, inter
Didyma (Branchidarum fanum) etPanormum; o Mileti in buleuterio. Scripta
sunt a in leone marmoreo, b d in status sedentibus, a in statua viri stantis.
a b d e nunc Londini, c Berolini. Edd. IGA 483 (a). 484 a (b). 488 (d). 490 (f);
Brit. Mus. IV 1, DCCCCXXX (a). DCCCCXXXI(b). DCCCCXXXIII(d); Loewy
Bildh. 2 (b). 3 (e); SGDI 5504/7 (a b d e f); Syll.2 749 (d); Michel 1206/8 (a b d);
Hicks-Hill 6 (f). 7 (d); Solmsen3 47 (a e d); Fredrich Milet II 1908, 112, 8 (c);
Nachmanson Hist. I. 8. 9 (fd). Cf. Kirchhoff Stud.4 17/9; Collignon Hist.
Sculpt. 1 170, Fig. 77. [Hi]
a i &ALcapaTa TcO8s aveisav o[ nu|Iwvo4 a ek TO ApyXfYo
OaXe I xal HamxXs xal 'HyHcav8po; xad E ., 6otoe xalt 'Ava(Xems
5 sex T&v TOt 'AI|CXovL. *
b o0 'Avaitvapo inoaTe ro Mavapopaix[o a&vi]saov, anoitos 8s

c ['Av]a4ttaivipo.
d Xap; espdl 6 KXoito; Ts tXdoi &apxd6, yaTaka T 'AidX-l voi.
e E[3]8)d(s &i ioisv.
f IOTve[oc & vi&]7xs T<'[itcl!kU [vi].

Litterae pouo pop786v a b d e; primi versus a dextra ad sinistram d;
a sinistra ad dextram a b, e cf. e. Formas B (a b; sed H d e) @ (a b)
partim priori parti saeculi sexti, si non septimi exeuntis, attribuerunt
viri docti (cf. G. Hirschfeld Rh. Mus. XLII 1887, 217; L. Curtius Ath. Mitt.
XXXI 1906, 155. Contra si Histiaeus (f) notus esset tyrannus a Persis in-
stitutus (Hdt. IV 137 c. a. 515), cogeremur titulum pouarpop'abv scriptum
1*











aetati satis recent attribuere. Nee tamen Histiaei nomen unius tune
Milesii fuisse putandum est. Nee certo definiri potest, quinam fuerit
Anaximander (c), nec, fueritne idem atque pater (b); sed ii, qui statuam (c)
in buleuterium transtulerunt, aedificium illud annis 175-164 conditum,
de celebri philosophy (c. 610-post a. 547) cogitasse videntur (Fredr.);
neque errasse videntur Dielesio N. Jahrb. Philol. 1914, 5. Charis status
plures lex Mo),Tro commemorate ad 66v '~p T ),arel 7rapa Xapgit avSptiast
n. 57so. Charges dicitur dpXb6 Tetytoead (Thuc. VIII 26, 3 d- TeLytoiaaav
T'r Mt).qlat; c. 28, 1; prope mare: Archestr. ap. Ath. VII 320a eap,
TtyLtoiwaQ MitX.ou -0xtA ; 325d); Pytho iam plerisque (Wackernagel,
v. Wilamowitz Aristot. II 18435; Wilhelm Beitr. 23) non ipse appynt' -
ut Pausanias in epigrammate Plataico 'E)XX'Ivw dpyX if6 Thuc. 1131, 2,
cf. Spartanorum pipya~'cat i. e. reges in rhetra Plut. Lye. 6, Theraeorum
dppya-&; IG XII 3, 762, quem denuo addubitavit Wilhelm 1. 1.) sed
Ap)4Cyou filius esse videtur. Iam Thrasybulum novimus, quocum Alyattes
Lydiae rex primis annis (inde fere ab a. 604) bellum gessit: Hdt. 1 19. 20
(9. T- r6r MtXroou p-vsi6ovrt); Busolt 12 465. 472; neque ad Persarum
tyrannos descendere oportet. a 3. 4 nomen dubium; El/VI|cto Hirschf.
d prosa rhythmica per cola divisa: Norden Kunstprosa2 45.

g Astragalus aeneus a Darei militibus a. 494 Didymis Susas abductus,
ubi effodit Morgan. Edd. Haussoullier M6m, de la Delegation en Perse VII
(B. Keil Rev. phil. XXIX 1905, 334); cf. v. Wilamowitz Goett. GA 1906, 639, 3;
Wilhelm Z. oest. Gymn. 1913, 692.

T4s raydXioatra | [&]2T6 Xsol 'AptordTXox[o;] | xal 8powyv av'eaaoy
[T(]|T[dXUovL 5xdjv" e'xeZsv]2 5' a5a 'IotxX^3 6 KuoiivS[po].

1 Cf. X1'iov campus et frumentum, ,4'ov = respublica s. tpuTavETov, \jLt-
Toupyeiv lonum (Wil.); Thessaloruft et Arcadum (IG V 2, 405) ?erwp s.
Xeltrp etc. 2 B. K. 3 Totatx)o Ha, 'Ha. B. K.


4. Cyziceni Manem honorant saec. VI. Cyzici, nune Con-
stantinopoli in Syllogi graeci Museo. Edd. Mordtmann Herm. XV 1880,
92; IGA 491 (Michel 532; Syll.2 464; SGDI 5522). Cf. Wackernagel Rh. Mus.
XLVIII 1893, 299; Toepffer Ath. Mitt. XVI 1891, 418. [Hi]
A f--. 5v aa xT]Xv r v8s ltdXt; M[avl 1 Raws rrot Me8&[ew].

Eadem verba his incisa sunt; A saeculo VI pouarpopg86v, B primo
a. Chr. saeculo ad instaurandum titulum A, cum propter vetustatem illa
non iam commode legi possent, ab eis quorum intererat privilegiorum
illorum memorial non intercidere. 1 Iota mutum dativorum in
lonicae dialecti monumentis iam antique tempore haud raro omittebatur.


VI a.


Milesii. Cyzicus.








Cyzicus. Delphi.


B ivt Matctv8p'o[u]2.
5 rdXit Mi5xw3 xodl oToLtv Ata ji'ou ratoaiv4 I xd roltov o &xydvotov
&TsXseLv xaCd 7pP|avejlov5 O0TaMO 7cap 'va6Too|7xcl ro5o tav-rou8
xal iitirwv(to' xalcd TT T'arpTqj xal aV6pa~o~o'Cj;9 I roVb 5UXwv
10 Tcavwrwv (&rsX e10- dE L I |ouTotatv 8ij10; Spxtov ekaptov. T |18s'


2 Prytanis hie est Cyzicenorum. 3 Hie et v. 12 peccavit qui titu-
lum redintegravit. Nam cum antiquioris inscriptionis litteratura productae
vocalis signo non caruerit (v. 1 aT-v. 2 Mav), nomen Msi-6.s, non MTXy)
legendum esse patet. B. 4 Medices et Aesepus homines de repu-
blica optime meriti; quia non ipsis, sed liberis honors tribuuntur, illos
pro patria mortem oppetiisse probabile est. Nomina Phrygia sunt.
5 I. e. aiT'aC i 6v nip' ep. 6 Soloece pro iwtmre. Sic in antique
exemplari iam fuisse non probabile, sed errors causa late. 7 NAY :
Pmo idem quod Coorum vaaoou (Ath. Mitt. XVI 406; SGDI 3632). Toe. Wa.
Quae vox cum in antique exemplari signo caajrt (T sive LP) scripta esset,
quadratarium hanc vim non perspicientem lines utcunque imitatum
esse patet. Cum Toe. vocem a vak5 derivaret eaque originatione signifi-
cationem definire conaretur, Wa. probabilius vocem barbaram, fortasse
Caricam, nescio quod vectigal indicantem agnovit. 8 Vectigal quod
pendebant qui libra public utebantur. M. 9 Vectigal equorum (aliud
d&rsia 1Tirorpoy(r, I. Priene 17426) et servorum venalium. M. 10 Neque
nominativlim casum (cf. titulum Aegaeensem Rev. et. Gr. IV 268 (Keil-
v. Premerstein Denkschr. Ak. Wien LIII 1908, II 97, 203), ubi item infini-
tivum iussivum excipit enuntiatum eepo xai dp9,s; pitoi dteXiX&) neque
contractionem quicquam offensionis habere, ut Roehlii emendatione
dTeXa;s neutiquam opus sit, monet Wa.

A 5. Cleobis et Bito Delphis, ante med. saec. VI. Fratres ab
Argivis dedicati et ex adverso collocati sunt, fortasse ante templi portam.
Statua utraque cum basi ex uno lapide sculpta (marmor est Naxium
crassum). In superficie plinthorum exstant duo tituli admodum oblitterati,
veterior A ab ipso statuario incisus, BE et 2 postea a Delphis additi, ut
quidem videtur. Edd. tit. A et B2 Homolle Bull. Hell. XXIV 1900, 447; tit.
B' Pomtow Arch. Anz. 1911, 47 (m. Maio 1910) et v. Premerstein Oest.
Jahresh. XIII 1910, 41. Coniunctim Fouill. d. Delphes IV p. 8. Repetimus
imagine nostram ex Arch. Anz. [Pw]

Litterarum formae A et B haud multum inter se different, ut figure
docet, sed cum appareat, subscriptionem artificis prius esse incisam quam
B, sequitur ut illa alphabetum Argivum exhibeat. Inscriptio dedicatoria
omnino deest, nam tit. B spectatorum modo causa postea additus videtur,
velut in zophoris thesaurorum, quos Siphnii, Cnidii, Syracusani (adhuc











Sicyonii appellati) dedicaverant, haud ita multo post singulis figures no-
mina colore a Delphis adscripta sunt. Temporibus Solonis et Croesi
ab omnibus, qui Delphos visitabant, haece statuae fratrum clarissimorum
primo obtutu agnoscebantur, dimidio vero saeculo post, cum in temple
ab Alcmaeonidis exstructo denuo collocarentur, c. a. 520-515 tit. B in
usum posterorum Delphicis litteris insculptum esse persuasum habeo.
Cui opinion et dialectus Phocensis (patrdpa) et signa interpunctionis a
titulo A aliena, et direction versuum diverse favent. Quod sperare nun-
quam ausi sumus, id nostris diebus fors fortune nobis obtulit: status,
dico, venerabiles heroum Argivorum, de quibus Herodotus 1 31: ... .Apyeot
66 GcYnv eit-46s; wotyady.rvot dvekamv 64 A cXyo6; k dv^p. N dp iptwv 7evopvwov.
Neque a veritate multum abesse videtur, his ipsis status iuxta donaria
Croesi in pronao templi positis auctorem permotum esse, ut narratiun-
culam de Cleobi et Bitone in Solonis sermonem magnum reciperet, quem
libere a patre historiae compositum esse v. Wilamowitz Arist. u. Ath. I 268
docuit.













In basi sinistra: In basi dextra:
BI: [KXeop xald B]Tovl Tr&v CTap(rpa2 B2: &'ayWov3 ro(f'4 Utof.
A: I.oXJpiese5 totise hapyeto;.

1 Legi et supply. (1908), cf. 1. 1. 50. 1. 2 Praeclare legit Prem.,
qui p.ardpa ad dialectum Phocensem refert (yp pev, ippiara, tevt'ca.aptrc6Wv
Syll.2 438) cf. Thumb Handb. gr. Dial. 195. Quam lectionem tuetur Lo-
cricum vardpa in tabula Galaxidica tit. n. 4736. 3 Legerunt Prem.
et Pomt.; ,dTayov kinnte sich durch neuen Vortritt des Augmentum sylla-
bicum erkliren, weil das Augment in jayTov verdunkelt war', Kretschmer
ap. Prem. 46. 4 Legi (1909), cum Prem. minus apte de Tol butot ,die
xwei', vel Tot 6uyoT = 6 Cuyp ,im Joch' cogitavisset. 5 Tit. A legit
et supply. Horn. Nomen artificis non usque quaque certum, neque constat
inter vv. dd., num &oiees re vera dialectum Argivam praebeat. Prem. et
dialectum et litteraturam delphicas censet, cui hoc quidem adsentiri non
possum.


ante 550 a.


Cleobis et Bito.











6. Croesi dedicatio Ephesia inde ab a. 555/4. Ephesi, nunc
Londini. Bases trium columnarum Artemisii antiquioris. Edd. Hicks
Brit. Mus. III, DXVIII (Michel 1210; Hicks-Hill 5); imagine dederunt Col-
lignon Hist. Sculpture grecque 1180; Syll.21; Cat. of Sculpture Brit. Mus. I
tab. 1. [Hi]
a b [paotXsU;] Kp[oTaoo a vi]5]X[v]. I.
c d pa[atXeks Kpotooc] avi[8 xev]. II.
e [paxzieu Kpotaoo avIOx]v. II.
Suppl. Hicks. Croesus postquam a. 555/4 patri successit, primos e
Graecis Ephesios aggressus subegit Hdt. I 26; urbem tunc ab Athenaeo et
Coressi radicibus ad Dianae templum transtulisse feruntur Strab. XIV 640.
Regis &vaat=ara ... Nv 6 'Eypip alt ce pie6 a[ Xp6aeat xa 'Eiav t6vwo at
iroXcat Hdt. I 92 (hinc supply. Hicks). Templi aedificationi praefuit Cher-
siphron Cnosius architects (Plin. Nat. hist. VII 125. Strabo XIV 640), quod
a tota Asia conditum praedicat Plinius N. hist. XVI 213, modestius et
verius Iombus vindicat Dionysius Hal. Ant. Rom. IV 25. Cf. Brunn Gesch.
gr. Kiinstler 134; formam delineavit Wilberg Ephesos I 223.

A 7. Croesi regis honorees Delphici e. 543. Decretum de rege
Croeso Lydisque c. a. 543 a Delphis factum centum annis post Herodotus
in stela recentiore, haud procul a donariis regiis collocata, legisse videtur
eiusque argumentum ex parte ad verbum reddidit 154. Cf. Pomtow Rh. Mus.
LI 1896, 343 (inde SGDI 2698). Ex Herodoti verbis A1 pol ~i dTl ro6,^rv floac
Kpokta xcit AuBo0oi 7rpocJiMCiTTj)w xcat dTeX&? )j9 %xai i poEplP-v xai l& 1Lwai rp Pou-
Xop[qivt ab6Tr y(,sa at AdE-T & ir, ~ov dei yXp6ov subaudimus formula sollem-
nem antiquiorem: [Pw]
(Kpo'acot pacoiXt x.td coTc Auaodt ol AsXypot 98axav nrpoivrctyv,
&XetOitv, vpoeZp.av, iToXvreteav (vel airtrqdv) xaec~tep ASXToT;, auturT
xat y'eveL v "rov d7cava Zpdvov, 44 euspyrat a6dvrt Az).ap(v. 'EvAd
roS sitvog apXovroc).
Cf. infra n. 155. Ad hanc promanteam, proxeniam etc. Lydis do-
natas manifesto respicit Sardianorum legatus Delphis c. a. 211 (4. 'AWviv-
6pita). Cf. Syll.2 484.

A 8. Delphis in thesauro Cnidiorum c. a. 545- 540. Sex
fragment duorum lapidum marmoris Parii, olim parieti supra portam in-
serta; titulus enim versu c. 3,80 m. long, cuius finis pouocpoyg86v incli-
natus est, inter muros pronai 4,20m. modo inter se distantes insculptus
erat. Fragmenta a-d ed. Homolle Bull. Hell. XX 1896, 582 et 591; e et f
idem XXII 1898, 592 (coniuncta Imagg. 17, 2; Pomtow Delphica II 15 = Berl.
ph. W. 1909, 189; Delph. Stud. 31; Bourguet Fouill. Ill 1, p. 151 et lab. V).
[Pw]


Croesus.


555/43 a.


6-8.









Delhi.Cniii.5450 a


a I b I c d e
[Kvt'6tot]l T6v &7jOaupOv T[c]vU xcd &T6OXca[Tra2 'Awr6)XXvt]3 nu4i'm

f



Litteraturam antiquam Cnidiam exstare Horn. ostendit: A, r, D, Q,
D (n), ), 1, Al M, A', C (o), D (p), S, V, 0 (w). Cf. Imagg.8 p. 17, 1-3. Pau-
saniae verba (X 11, 5) Kvtiioutc 56% o6 on, t Al vt vixd rti 1 is &iTc8etv e5~aE-
p.oviaC (Jxotop fAYa'Vo (ajh)aup6v, v. Delph. Stud. 36. 41), demonstrant, titulum
dedicatorium svxdr[av dTr tr@t T o),ett]wm a periegeta non esse visum; quod
eo facilius accidere potuit, quia litterae parvae (31/2-4 cm) et tenues plus
quam 4 m. supra pavimentum vestibuli elatae oculis male cerni poterant.
Nam lapides inscripti perlongi (1,60-1,90 m.), infra levigati, non portam
ipsam obtegebant, sed foramina duo 1,10 lata, in modum fenestrarum
supra portam adornata (nobis ,Tiiroberlicht' dicta), de quibus alio loco
exponam. Aetatem definivi Delph. Stud. 31: Cnidus cum a. 540-478 sub
dicione Persarum, 477-412 foederi Atheniensium addicta esset, donariis
inscribere non potuit db op. 7rj e-.iiw. Urbs enim nee liberal et soluta erat
nee ius belli gerendi habebat. Itaque thesaurus attribuendus est ultimis
annis dominationis mitissimae Lydorum (Croesi), antequam Harpagus
Cnidum expugnaret, i. e. annis 545-541. Tum vincula arta inter Cnidios
et Delphos exstitisse, document est oraculum de isthmo perfodiendo
(Herod. 1 174), subditicium quidem, sed illis temporibus fictum (Pomtow
De orac. trimetr. iamb. compos. 23, 18). Reliqua anathemata Cnidia Del-
phos missa college Delph. Stud. 28 sq.: a. 498/7 Tityum et deos (Paus. X11, 1)
propter urbem seditione Ionum liberatam; a. 477 -Triopam wiavqv (Paus.
ibid.) propter Persas expulsos; a. 468/5 Leschen (Paus. X 25) pietatis erga
post pugnam ad Eurymedonta fl. factam; c. a. 386 Apollinem Pythoctonum
colosseum, v. infra n. 140; c. a. 332 novum analemma lesches ab liberate
,populo Cnidiorum' exstructum, infra n. 290; denique saec. IV statuam
Dionysi (Paus. X 32, 1). 1 Suppl. Pw. 2 Videntur statuae fuisse seu
aheneae seu inauratae in thesauro vel in pronao collocatae. Ad carya-
tidas verba non referri posse vix est quod dicam. 3 Suppl. Horn.
4 Hic inseruit Bourg., qui fragmenta e et f, nunc gypso conglutinata, inter
se cohaesisse negat, haud scio an recte. Possis etiam 0,6vtre pro dvieev
supplere aut hoc ante 'Anit6~v intercalare. 5 Suppl. Horn.; de hac
formula v. n. 293. irtoXiitot fortasse Cares finitimi fuerunt.


A 9. Eleorum et Heraeensium foedus saec. VI. Olympiae, nunc
Londini. Tabula aenea. Edd. IGA 110 et p. 176; Brit. Mus. II, CLVII cum
imagine emendata (SGDI 1149); I. Olymp. 9 et p. 795 (imago phot.);
Michel 1; Hicks-Hill 9; Nachmanson Hist. I. 4. Cf. Busolt 12 706; Niese


Delphi. Cnidii.


545/0 a.








Elei. Heraeenses.


Genethliakon Robert. 1910, 20, 1 (contra Beloch 12 386, 1); Boelte Realenc.
VIII 413. [Hi]
a .Fparpa toip .Fake~o : xat tot; Ep|laotot; : cavyaZtya x ea exarov
FescTa : | apo e xa Tot2 : at 8 Te Usot: aTSe fYtoC atrSe Flapyov
5 ouveav x aXaXot3 :Ta T aX(a) xaL Wap ToXeSo4:at is pa ovSav:
Tmaavrov x ] apI'upo : aorotvotav : TO At O Ouvwto : totX. Sa|8aXesvot:
XaTpUtosvov5 : at ts TLp Ta Ipatpea : tat xaaapot-to6 : OtUre FSta
10 atre eXseaTa: atrs 8apo;7 : ev remttapo% x seVy iotTo tot vTaU spa-
Fevot8

Formae: <== 5 V = Tempus certo definiri non potest,
neque enim constat, quaenam fides rebus Elidis Olympiae Triphyliae ab
Ephoro chronographis Pausania traditis habenda sit, et quo tempore
Triphyliae gentes ab Eleis subiecti sint (quod quinto demum saeculo
accidisse censuit Niese). Qui circa annum 572 Eleos vicisse credunt,
tune fere aut paullo antea ad ipsum hoc bellum gerendum foedus ictum
esse statuunt. Commentarium grammaticum exhibent libri supra laudati;
nos textum, sicut Na. fecit, communi dialecto reddemus. 1 Tituli argu-
mentum: -4 Tprc coT To 'HXaedota rot; 'Hpaoioe. De hoc nominee non iam
dubitatur, cf. Weil 142 (not. 1). Similiter Frexoato ab urbe F)ia derivatum
(Koehler). Sequitur 'Hpda ('Hpait) regions nomen fuisse, cuius incolae
pugnae Leuctricae temporibus in unum oppidum contract sunt; quam-
quam iis semper 'Hpa~tT; sive 'HpasT: nomen erat. Nummos perantiquos
(E, Ep) Epa, Epia inscriptos littera f semper carere notandum est (Head
HN2 447). De nummis ferreis Hpsoat inscriptis (Koehler Ath. Mitt. VII
1882, 377) dubitat Head HN2 448, 1: defendit Weil Z. Numism. XXIX 145.
2 au.i.gtia &v 51 ] &xariv ev, apXot a' a;v Tol (scil. Tro;). 3 etl U TI 66ot
eSITe Tio; SITs 9pyov, auveSTEsv av OdXot( i. e. convenientt'. 4 Td T c1XXa cal
TESpi oXp.0iou. De praepositione itap-Tiept cf. R. Guenther Indog. Forsch. XX
1906, 139. 5 ds 6 jJi aOvsi', zdawarov dpy6pou dro-vote av T t All
OXup.xtit ot yemi)lodpot (i. e. %aoaPlXdTnovnes) %autepouy.vov, ubi xa(6) -
Xj.cat verbum in -pt, pro yiaTa opst, et notum X appde, XaTrps6 intelligas.
6 sC 66 Tt Ta y'di Lpara TM61i xa-a5tjXo!TO. 7 E's-re irOX[TS (EC(od) Eire dpzwv
erie ZOt]o-, ubi epicum erat nota apud Arcades vel primo a. Chr. saeculo
retineri IG V 2, 20. Ad TeXeard ef. T lo, ie),a ,magistratus'; Homerica ir.r.6a
NeaTwp, fek-t ,pi6Ta Ze6u; serious 'OX)uti-tovjlat. Dtb. Cf. nomen proprium
Teke.ras (-i;). 8 iv T'rt tipwt atv ivIXotro tu iVra5%a ysypajp.(ive, i. e.
multam sacram (Tiridpot) debeat supra dictam.


A10. Aeaces Samius e.a. 540. Sami, olim in Heraeo, nunc Bathy
in Museo. Titulus in later sinistro statuae sedentis, aotXi166v A E H 0 D :,
Ed. L. Curtius Ath. Mitt. XXXI 1906, 151 cum imaginibus. (Nachmanson
Hist. Gr. I. 6; Kern Inscr. gr. 6.) [Hi]


9. 10.











AkaxO1 avsthpxv 6 Bpuoowvo2 : 8 rt I t `Hpii : TTv o6X7v4
5 e'[p17osv5 : xa-rac TTjV |i ctt'CMv6.

Litteras aevo Polycrate anteriori idoneas esse Cu., quinti potius
saeculi initio convenire censet Pomtow (n. 20), ut alteri demum Aeaci
a. 494 a Persis reducto (Hdt. VI 25) debeantur, qui avi monumentum re-
stituerit. 1 At dx% Polycratis tyranni et XuXouwvros pater Hdt. II 182.
III 39. VI 13; ab eo denominatus nepos Aldxyj XuXoaorvro et is Samiorum
tyrannus. Polycrates circa a. 533/2 aut paullo antea rerum potitus est
(Hdt. II 39, Busolt I12 508); quod aliquot annis postea quam pater ma-
gistratum in liberal urbe gereret (not. 6) factum esse elucet. 2 Nomen ( -)
haud rarum Polycratis avi fuisse hine discimus. 3 Deae Samiae, cuius
feriis Polycrates tyrannidem appetiit: Polyaen. 1 23, 2. 4 Vox nova,
confer aoXo,, dauXMA. Praeda est terra marive parta, cuius xdrcy debetur
lunoni. Filii nomen Y.uXosm i. e. k8 ov t ob v (?rv a6x)v) fawas quasi ab
hoc patris facinore derivatum (qf. Cu.). 5 girpGjaaE, E7ipaase. 6 Secundum
imardtou officium; cf. I. Priene 6014 r~ xad TV& ypa reaa.i TpXonoaviat.


A 11. 12. Delphis. Cippi sepulcrales Selinuntius et Massi-
liensis. Selinuntium (porinum) exscripsit Pomtow 1887 in necropoli
occidentali, alter Massiliensis (calcarius) ab operariis graecis 1894 fortuito
in orientali necropoli detectus. [Pw]
11. Cippi opisthographi tit. a ed. Pomtow SB Ak. Berl. 1887, 705 (cum
adnotatione Kirchhoffii); tit. b addidit Lolling Ath. Mitt. XII 188.386. Utrum-
que repraesentavi Beitr. Topogr. Delph. 121 et tab. XIV 46, cf. X 26. (tit. a
Imagg. p. 54, 11; SGDI 3044; Hoffmann Syll. epigr. gr. 52).

Litteratura tit. a: A, E, , H, t, M, V, R, :, V, X, est antiqua Corin-
thia excepto E pro B[), quae etiam Megaris eiusque in coloniis, i. e. Seli-
nunte valebat. t et X pro A et + maiorem aetatem redolent quam
reliqui tituli Selinuntii (IGA 514-516) et propius accedunt ad alpha-
betum Corinthium. Quae litterarum formae nee minus ordo Pouarpopr,-
B6v tit. c. a. 550-520 scriptum demonstrant. Tit. b: porus huius cippi
cum ex lapicidinis Corinthiis Delphos apportatus sit (Philol. LXVI 1907,
285, 151 et p. 268), elucet, verbum 'p[tov velut Warenmarke' a lapicida
Corinthio obiter esse incisum. Litterae grandes (25 cm. altae) et rudes a
margin inferiore incipientes fere totum latus aversum implent. Memo-
ratu dignum videtur, antiquissimos quosque titulos urbium multarum in
sacra Delphorum terra esse conservatos: praeter Argivum n. 5, e. c. Cni-
dium n.8, Selinuntium n.1, Massiliensem n.12, Liparaeum n.14, Potidaea-
ticum n. 15, Syracusanum (in thesauro Delphico), Tarentinos n. 21 et 40,
Tyrrhenum graecum n. 24, Peparethium (Delphica III 149), Hermionensem
n. 32, Caphyiensem n. 48, Cortynium n. 49, Pheraeum (Delphica III 299, 18),
cet. cet.

10


10-12.


Aeaces Samius.Depi


VI a.











a (in front, pouaprpoyjpdv):
o'p.ot, 6pZs.ijel ho roiua is Xivdvnow.
b (a tergo): 'Ep'ov2, i. e. Tptov.

1 Suppl. Kirchhoff, qui trimetrum esse suspicatur: 01(', ApXitat. 6
Hu3& sktvwvrtoc. Exempla in quibus in versibus iambicis crasis (ApyT-
6a[se) exstat, collegit Hoffmann nr. 5; in quibus nominee proprio metrum
violatur idem, ni. 26 (Hfi8dS N ivto;). Archedamum quendam exhibet
tit. Selinuntius Imagg. p. 55, 12, si non eundem ac nostrum, certe aequa-
lem (cf. litteras A, E, M, Rt, X). Comparandum quoque decretum Delphi-
cum veterrimum, quo alius Selinuntius nominatur (proxenus) c. a. 375,
v. infra n. 155. 2 Verbum tptov, quod ,tumulum' significare solet, hic
primum in titulis occurrens nil nisi ,cippus sepulcralis' esse potest.
12. Cippum praecedente multo rudiorem ed. Perdrizet Rev. Univers.
Midi III 1897, 129.
W77SeXXtjo;1 TO A)|p.wtvo; Mjoo.aXti|-To2.

Fortasse et Apellis et Archidamus legati fuerunt qui donaria public
Delphos comportarent (de theories illa aetate minus apte cogitandum).
Quod si verum est, aliqua cum probabilitate illa anathemata indicare
possumus; nam Massilienses de Carthaginiensibus pugna navali devictis
statuam Apollinis Delphos miserunt, a Paus. X 18, 7 iuxta leonem Elaten-
sium descriptam. Pugnam Thue. I 13 circa tempora Polycratis et Cam-
bysis, i. e. c. 525 factam esse tradit (Busolt II2 750, 1), quae accurate con-
gruunt ad aetatem cippi Delphici (v. infra). Atque cum Selinuntios quon-
dam ypuso-v acitov donasse sciamus (Plut. Pyth. or. 12), quod ad eadem
tempora pertinere videtur ac aTXeyy( ta ypuoa. riaapa Sybaritarum (Theo-
pomp. fr. 182 ap. Athen. XIII 605 A) i. e. c. 530-510, qua aetate aurum in
Graecia rarissimum fuisse compertum habemus (Herodt. 169, cf. tit. n. 358;
inde corrigenda, quae Homolle Bull. XXI 606 de aureo selino saec. V attri-
buendo opinatus erat), fieri potuit, ut Archidamus, cuius mortem annis
550-520 adscripsimus, hoc a&Xtvov, Apellis illam Apollinis statuam appor-
tarent. Hand enim raro accidisse, ut legatipostquam adveneruntmorte abri-
perentur, notum est (cf. Corcyraeos Athenis IG I 1678, et permultos theoros
legatosve Alexandriae sepultos Berl. ph. W. 1910,1093). Antiquissimi huius
Massiliensium monument litteratura est veterrima Ionica Phocaeae eius-
que fere similis, quam dpy6; ?Mioc prope Antipolim, Massiliensium coloniam,
inventus (IGA 551), aetate quidem aliquanto recentior, praebet. Litterae
supra positae ad ultima saec. VI decennia pertinent: M = M (: iacens), fl.
1 "AiEXXitc ut I. Priene 4 et IG V 2, 4381s, sic etiam avus Homeri (Smyrnaeus ut
videtur) cf. Procli vit. Hom. vs. 24 (Westerm. Biogr. p. 25), ubi gen. 'A t6Xo;.
In ipsa Phocaea A7,XXtZyoc traditur Anth. Pal. VII 735. 2 Maca(XLhETeo
medium locum tenet inter antiquiorem formam -iTao et Herodoteam -T@Ew
Perdr. Cf. 'Avraeo GDI 5627 (monuit Hiller).


11. 12.


Delphi.


VI a.








Athenae. Salamis.


13. Decretum Atticum de Salaminiorum rebus fin. s. VI.
In arce. Fragmenta sex, quorum quattuor inter se contigua ed. Koehler
Ath. Mitt. IX 1884, 117. IG I Suppl. p. 57 nr. la (Foucart Bull. Hell. XII
1888, 1; Gomperz Ath. Mitt. XIII 1888, 137); quintum fragmentum a Lol-
lingio repertum (dextra v. 1 a)., v. 2 As, v. 3 at: T, v. 4 o) ed. IG I Suppl.
p. 164 nr. la, sextum ipsum quoque a Lollingio inventum (dextra v. 8 u,
v. 9 l)b, v. 10 ho) ed. Wilhelm Ath. Mitt. XXIII 1898, 466. Idem ibid. tab. X 2
exhibet sex fragmentorum imagine photographicam. (Gomperz ep.
Mitt. XII 1889, 61; Lipsius Leipz. Stud. XII 1890, 221, hic quidem sicut
Gomperz quinque fragmenta exhibens; Judeich Ath. Mitt. XXIV 1899, 321.
Horner Quaest. Salaminiae. Basiliae 1901, 17; Hicks-Hill 4; Michel 1427;
Nachmanson Hist. att. I. 1). cf. B. Keil Herm. XXIX 1894, 67; Wilhelm Ath.
Mitt. XXVIII 1903, 440; Kern I. gr. t. 12. [Ki]
eaoxosv TO osoi.l t[6tl v s Z]aXa[V4mvt ot'/vza2]
otxiv &a(v)- IaXaVtvt [cel 7rjXev [Trap' 'Agavoc'ot]-
at Tre[X]iv xcd O~ paTeo&](u3 T[o 5 xX.pos p-
s plouobv a&(pV) tis oix[el ivxl h]o [ptoag(Aevo" idc]-
5 v 6S [p]iotbo, &rdotiv[ev T6(p) p1odbieSvov xcd TO('L) p.]-
taaovrt hexxTs[pov TO' 8mtaXotov TO pltoo]
8ep.odato[v4. anroypd pZo[v]'ra S Uv[8pa PoXS]u[Trv. e; r]-
& [h]6rXk iT[apieso]aa[t r]-
10 ptad[x]ovrc : 8p[aZ[tUd;], ho[TcX(se]-
v 66 [c]Gv apzo[V'--]


Litteratura Attica AEGNR5V. Vs. 1-6 ato pq6Qv exarati sunt, in vs. 7
sqq. litterae ordine arotZ-oq6v neglect multo latius dispositae sunt. Suppl.
vs. 1. 2 in. 4. 6. 9 fin. 11 Wilh. Ath. Mitt. XXIII 468 et apud Michel; vs. 9 in.
Lipsius; vs. 2 fin. 3. 5 Horner. Restitutio versuum 7-12, qui 23 fere
litteras tenuisse videntur, valde dubia est; dedimus hos vs. interim ex
supplements Horneri. De forma monument vide Wilh. Ath. Mitt. XXIII
467. Decretum ad ultima decennia s. VI rettulit Wilh. 485. Cf. Beloch I2
2, 313. 1 De hac formula posita pro 6o~ev vct pouXt xal). Trt 6w
cf. Swoboda Gr. Volksbeschl. 24. 2 Intellegendos esse indigenas Sala-
minios, qui una cum cleruchis in insula degebant, probavit Wilh. Ath.
Mitt. XXIII 471. Judeich 323. Ad voces oxeiv i5a& Wilh. 470 conferri iubet
Thuc. III 48 MurtXnvai(u oik Iv Idyc din&ip.ev bi 6i d~txosTra; xpzvat xI%'
auoxiay, rouq 8' VX.out ?,. otxe De assimilation sa Xap)ativt = &~v sa a-
p.Tvt cf. Wilh. 470, 2. 3 Idem in isotelium condicionem quadrat. Cf.
IG II 176, 29. 1I2 351 1xai OrpaTe6eaaoat aTrbv ra~ arTparAt&i xai r:& elaopa&
eolf~petv per& 'A oivaiw Koe. 119. 4 1; 6%6atmov sine articulo poni posse
negat Keil. Sed vide Wilh. Ath. Mitt. XXVIII 440.








Delphi. Liparaei.


A 14. Delphis. Viginti Apollines Liparaeorum de manubiis
Tyrrhenis c. a. 500. Basis calcaria, c. 20 m. longa, in muro substructo
ad latus templi meridionale. Tituli antiquioris a, qui in parte superior
lapidum ante pedes statuarum versu uno perscriptus erat, fragmenta duo
valde oblitterata ed. Pomtow Delphica 1118 = Berl. ph. W. 1909, 189 (ac-
curatius Bourguet Bull. Hell. XXXV 1911, 152). Cf. Keramopullos 'ETy.
1911 [prodiit 1912], 165 not. 2. Eadem fere verba in tit. recentiore b,
c. 19 m. long, c. a. 340 litteris grandibus (17 cm. a.), permultum inter se
distantibus (70 cm.) denuo sunt incisa, at in front lapidum turn ad me-
ridiem versa. Postquam nonnullos lapides iam a. 1884 exscripsi, plurimas
litteras edd. Bourguet 1.1. 150 sq. (cf. tab. IV); aliae infra edentur. Tertium
denique titulum c, metricum, titulo b aequalem, in front lapidum septen-
trionali, quae tune ad templum vergebat, a-otXij6U scriptum ed. Pomtow
Delphica III 207 (Berl. ph. W. 1912, 1111, 1140). Fragmentis A-0 accedit
frustulum D ineditum, undique mutilum (Inv. n. 629). [Pw]

Litteratura tit. a certe non est antiqua Cnidiorum (v. n. 8), quorum co-
loniae insulae Liparaeae erant, sed propius accedit ad alphabetum Syracu-
sanum (cf. n. 33-35): A, A, I, N, P, R, :E, Y. Tit. b et c litterae pulchrae vol-
gares saec. IV. Quae apud auctores de variis Liparaeorum donariis Del-
phicis traduntur, ex fonte communi fluxerunt: Antiochi historic Siciliensi
c. a. 420 perfect. Inde hausit Philistus, ex Philisto Timaeus (Wl1fflin
Antiochus 21; Meltzer Karthager I 484, 53), ex Timaeo Strabo, Diodorus,
Pausanias (Busolt [de Liparaeis] 112 751,3; 752, 1), quamquam hi Antiochum
ipsum fontem indicant. Cf. Strabo VI 275 *f Am1dp K6tiLWV TGoExoc -- L p6-
Ta& Trv Tupplir'o imntpoplis =o\6y yp6vov dvrtiayev _- % c6 tpbv 'ron 'AT6kX-
Xw"voc 6atvaes iroXT dxdt; Iv AeXyoT7 du7 rcfv dxpowl(wm. Diod. V 9:
[LSTai 8U Ta5a ToXaT4 Mvaupt Eat; &A'qactv Tuppyo6k, %at dcro Xy6pav 7ZXCo-
v-xt d&toX6fyou;s xdra avioaav st; Ae?,po6. Ex his donariis novimus duo
a Pausania commemorate: alterum ,inferius' situm iuxta thesaurum
Siphniorum, alterum, de quo agimus, ,superius' ad templum. Ad illud,
de quo verba facit X 11,3 dviaeav bi z6A d- 6pt d.Vra; Atirapaot ovau ty.VX
xpaw~icavre Tuppvuv (sequitur narratio de Liparaeis eorumque insulis =
Antioch. fr. 2, FHGr I p. 181), fragmentum marmoris Parii referri debet,
quod in superior parte tit.: [Atr]apatot... | oa... exhibet (edidi Delphica
III 23 = Berl. ph. W. 1912, 1614; cf. Bourguet Bull. XXKV, 149); cum
propter litterarum formas (0) altero aliquanto recentius sit, ad res Li-
paraeorum c. med. saec. V florentes pertinere videtur. De donario vero
supra posito fusius narrat Paus. X16,7 6apakoyTaro iTuv'&a' vo buikdpv
Altapaiot; i; Tuparqook. ro6; .ydp ;T Amtapaiou- Navitra vaultaX~aan rrov Tup-
STqVWV VfLUJN AV Ra yistan- i64REUCaeV) I Hlu~a. VTCC'
University of Florida Home Page
© 2004 - 2010 University of Florida George A. Smathers Libraries.
All rights reserved.

Acceptable Use, Copyright, and Disclaimer Statement
Last updated October 10, 2010 - - mvs